Ir para o texto
Biblioteca

11–12

O Verbo e o paraíso

As palavras sublinhadas têm nota: toque para ver o sentido.

11.1 Οὐ ξένα ὁμιλῶ οὐδὲ παραλόγως ζητῶ, ἀλλὰ ἀποστόλων γενόμενος μαθητὴς γίνομαι διδάσκαλος ἐθνῶν· τὰ παραδοθέντα ἀξίως ὑπηρετῶ γινομένοις ἀληθείας μαθηταῖς. 11.2 τίς γὰρ ὀρθῶς διδαχθεὶς καὶ λόγῳ προσφιλὴς γενηθεὶς οὐκ ἐπιζητεῖ σαφῶς μαθεῖν τὰ διὰ λόγου δειχθέντα φανερῶς μαθηταῖς, οἷς ἐφανέρωσεν ὁ λόγος φανείς, παρρησίᾳ λαλῶν, ὑπὸ ἀπίστων μὴ νοούμενος, μαθηταῖς δὲ διηγούμενος, οἳ πιστοὶ λογισθέντες ὑπ’ αὐτοῦ ἔγνωσαν πατρὸς μυστήρια; 11.3 οὗ χάριν ἀπέστειλε λόγον, ἵνα κόσμῳ φανῇ, ὃς ὑπὸ λαοῦ ἀτιμασθείς, διὰ ἀποστόλων κηρυχθείς, ὑπὸ ἐθνῶν ἐπιστεύθη. 11.4 οὗτος ὁ ἀπ’ ἀρχῆς, ὁ καινὸς φανεὶς καὶ παλαιὸς εὑρεθεὶς καὶ πάντοτε νέος ἐν ἁγίων καρδίαις γεννώμενος. 11.5 οὗτος ὁ ἀεί, ὁ σήμερον υἱὸς λογισθείς, δι’ οὗ πλουτίζεται ἡ ἐκκλησία καὶ χάρις ἁπλουμένη ἐν ἁγίοις πληθύνεται, παρέχουσα νοῦν, φανεροῦσα μυστήρια, διαγγέλλουσα καιρούς, χαίρουσα ἐπὶ πιστοῖς, ἐπιζητοῦσι δωρουμένη, οἷς ὅρκια πίστεως οὐ θραύεται οὐδὲ ὅρια πατέρων παρορίζεται. 11.6 εἶτα φόβος νόμου ᾄδεται, καὶ προφητῶν χάρις γινώσκεται, καὶ εὐαγγελίων πίστις ἵδρυται, καὶ ἀποστόλων παράδοσις φυλάσσεται, καὶ ἐκκλησίας χάρις σκιρτᾷ. 11.7 ἣν χάριν μὴ λυπῶν ἐπιγνώσῃ, ἃ λόγος ὁμιλεῖ δι’ ὧν βούλεται, ὅτε θέλει. 11.8 ὅσα γὰρ θελήματι τοῦ κελεύοντος λόγου ἐκινήθημεν ἐξειπεῖν μετὰ πόνου, ἐξ ἀγάπης τῶν ἀποκαλυφθέντων ἡμῖν γινόμεθα ὑμῖν κοινωνοί.

11.1 Não falo de coisas estranhas nem faço indagações sem fundamento; mas, tendo sido discípulo dos apóstolos, torno-me mestre dos gentios, e o que me foi transmitido eu o ministro dignamente aos que se tornam discípulos da verdade. 11.2 Pois quem, tendo sido bem instruído e tendo-se tornado amigo do , não procura aprender com clareza o que o mostrou abertamente aos discípulos? A eles o , aparecendo, revelou estas coisas, falando com franqueza; não foi compreendido pelos incrédulos, mas as explicou aos discípulos, que, tidos por ele como fiéis, conheceram os mistérios do Pai. 11.3 Por isso enviou o : para que se manifestasse ao mundo; ele, desprezado pelo povo, pregado pelos apóstolos, foi crido pelos gentios. 11.4 Ele é o que existe desde o princípio, que apareceu novo e foi achado antigo, e que sempre nasce jovem nos corações dos santos. 11.5 Ele é o eterno, que hoje é tido por Filho, por quem a Igreja se enriquece e a graça, desdobrando-se, se multiplica nos santos: graça que dá inteligência, manifesta mistérios, anuncia os tempos, alegra-se com os fiéis, dá-se aos que a procuram, àqueles que não quebram os juramentos da fé nem removem os marcos dos pais. 11.6 Então se canta o temor da Lei, e a graça dos profetas é conhecida, e a fé dos Evangelhos se firma, e a tradição dos apóstolos se guarda, e a graça da Igreja exulta. 11.7 Se não contristares esta graça, conhecerás o que o diz, por meio de quem ele quer, quando quer. 11.8 Pois tudo o que, pela vontade do que nos manda, fomos movidos a expor com esforço, disso vos fazemos participantes, por amor do que nos foi revelado.

12.1 Οἷς ἐντυχόντες καὶ ἀκούσαντες μετὰ σπουδῆς εἴσεσθε, ὅσα παρέχει ὁ θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν ὀρθῶς, οἱ γενόμενοι παράδεισος τρυφῆς, πάγκαρπον ξύλον εὐθαλοῦν ἀνατείλαντες ἐν ἑαυτοῖς, ποικίλοις καρποῖς κεκοσμημένοι. 12.2 ἐν γὰρ τούτῳ τῷ χωρίῳ ξύλον γνώσεως καὶ ξύλον ζωῆς πεφύτευται· ἀλλ’ οὐ τὸ τῆς γνώσεως ἀναιρεῖ, ἀλλ’ ἡ παρακοὴ ἀναιρεῖ. 12.3 οὐδὲ γὰρ ἄσημα τὰ γεγραμμένα, ὡς θεὸς ἀπ’ ἀρχῆς ξύλον γνώσεως καὶ ξύλον ζωῆς ἐν μέσῳ παραδείσου ἐφύτευσε, διὰ γνώσεως ζωὴν ἐπιδεικνύς· ᾗ μὴ καθαρῶς χρησάμενοι οἱ ἀπ’ ἀρχῆς πλάνῃ τοῦ ὄφεως γεγύμνωνται. 12.4 οὐδὲ γὰρ ζωὴ ἄνευ γνώσεως οὐδὲ γνῶσις ἀσφαλὴς ἄνευ ζωῆς ἀληθοῦς· διὸ πλησίον ἑκάτερον πεφύτευται. 12.5 ἣν δύναμιν ἐνιδὼν ὁ ἀπόστολος τήν τε ἄνευ ἀληθείας προστάγματος εἰς ζωὴν ἀσκουμένην γνῶσιν μεμφόμενος λέγει· Ἡ γνῶσις φυσιοῖ, ἡ δὲ ἀγάπη οἰκοδομεῖ. 12.6 ὁ γὰρ νομίζων εἰδέναι τι ἄνευ γνώσεως ἀληθοῦς καὶ μαρτυρουμένης ὑπὸ τῆς ζωῆς οὐκ ἔγνω, ὑπὸ τοῦ ὄφεως πλανᾶται, μὴ ἀγαπήσας τὸ ζῆν. ὁ δὲ μετὰ φόβου ἐπιγνοὺς καὶ ζωὴν ἐπιζητῶν ἐπ’ ἐλπίδι φυτεύει, καρπὸν προσδοκῶν. 12.7 ἤτω σοὶ καρδία γνῶσις, ζωὴ δὲ λόγος ἀληθής, χωρούμενος. 12.8 οὗ ξύλον φέρων καὶ καρπὸν αἱρῶν τρυγήσεις ἀεὶ τὰ παρὰ θεῷ ποθούμενα, ὧν ὄφις οὐχ ἅπτεται οὐδὲ πλάνη συγχρωτίζεται· οὐδὲ Εὔα φθείρεται, ἀλλὰ παρθένος πιστεύεται· 12.9 καὶ σωτήριον δείκνυται, καὶ ἀπόστολοι συνετίζονται, καὶ τὸ κυρίου πάσχα προέρχεται, καὶ καιροὶ συνάγονται καὶ μετὰ κόσμου ἁρμόζονται, καὶ διδάσκων ἁγίους ὁ λόγος εὐφραίνεται, δι’ οὗ πατὴρ δοξάζεται· ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. ἀμήν.

12.1 Lendo estas coisas e ouvindo-as com zelo, sabereis o que Deus concede aos que amam retamente: tornam-se um paraíso de delícias, fazendo brotar em si mesmos uma árvore viçosa, carregada de todos os frutos, ornados de frutos variados. 12.2 Pois neste lugar foram plantadas a árvore do conhecimento e a árvore da vida; mas não é a do conhecimento que mata: é a desobediência que mata. 12.3 Pois não é sem sentido o que está escrito: que Deus, desde o princípio, plantou a árvore do conhecimento e a árvore da vida no meio do paraíso, mostrando a vida por meio do conhecimento; e, porque os primeiros não usaram dele com pureza, ficaram nus pelo engano da serpente. 12.4 Pois não há vida sem conhecimento, nem conhecimento seguro sem vida verdadeira; por isso uma foi plantada perto da outra. 12.5 Vendo essa força, o Apóstolo, censurando o conhecimento exercitado sem a verdade do mandamento que leva à vida, diz: “O conhecimento incha, mas o amor edifica.” 12.6 Pois quem pensa saber alguma coisa sem o conhecimento verdadeiro, atestado pela vida, não conheceu: é enganado pela serpente, porque não amou a vida. Mas quem conheceu com temor e busca a vida planta na esperança, aguardando o fruto. 12.7 Seja para ti o coração conhecimento, e a vida, a palavra verdadeira, acolhida. 12.8 Se trouxeres a árvore dela e colheres o seu fruto, recolherás sempre os bens que se desejam junto de Deus, em que a serpente não toca e a que o engano não se mistura; nem Eva é corrompida, mas, virgem, é digna de fé. 12.9 E a salvação se mostra, e os apóstolos recebem entendimento, e a Páscoa do Senhor avança, e os tempos se reúnem e se dispõem em ordem, e o , ensinando os santos, se alegra; por ele o Pai é glorificado. A ele a glória pelos séculos. Amém.

Fim

4 de 4 · índice