Ir para o texto
Biblioteca

Ef

Aos Efésios

As palavras sublinhadas têm nota: toque para ver o sentido.

ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ

INÁCIO AOS EFÉSIOS

Ἰγνάτιος, ὁ καὶ Θεοφόρος, τῇ εὐλογημένῃ ἐν μεγέθει θεοῦ πατρὸς πληρώματι, τῇ προωρισμένῃ πρὸ αἰώνων εἶναι διὰ παντὸς εἰς δόξαν παράμονον ἄτρεπτον, ἡνωμένῃ καὶ ἐκλελεγμένῃ ἐν πάθει ἀληθινῷ, ἐν θελήματι τοῦ πατρὸς καὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν, τῇ ἐκκλησίᾳ τῇ ἀξιομακαρίστῳ, τῇ οὔσῃ ἐν Ἐφέσῳ τῆς Ἀσίας, πλεῖστα ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ καὶ ἐν ἀμώμῳ χαρᾷ χαίρειν.

Inácio, também chamado Teóforo, à igreja bendita em grandeza pela plenitude de Deus Pai, predestinada antes dos séculos a ser para sempre, para uma glória duradoura e imutável, unida e eleita na paixão verdadeira, pela vontade do Pai e de Jesus Cristo, nosso Deus; à igreja digna de ser chamada bem-aventurada, que está em Éfeso da Ásia, deseja muitíssimas saudações em Jesus Cristo e numa alegria irrepreensível.

1.1 Ἀποδεξάμενος ἐν θεῷ τὸ πολυαγάπητόν σου ὄνομα, ὃ κέκτησθε φύσει δικαίᾳ κατὰ πίστιν καὶ ἀγάπην ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τῷ σωτῆρι ἡμῶν· μιμηταὶ ὄντες θεοῦ, ἀναζωπυρήσαντες ἐν αἵματι θεοῦ τὸ συγγενικὸν ἔργον τελείως ἀπηρτίσατε· 1.2 ἀκούσαντες γὰρ δεδεμένον ἀπὸ Συρίας ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ ὀνόματος καὶ ἐλπίδος, ἐλπίζοντα τῇ προσευχῇ ὑμῶν ἐπιτυχεῖν ἐν Ῥώμῃ θηριομαχῆσαι, ἵνα διὰ τοῦ ἐπιτυχεῖν δυνηθῶ μαθητὴς εἶναι, ἰδεῖν ἐσπουδάσατε· 1.3 ἐπεὶ οὖν τὴν πολυπλήθειαν ὑμῶν ἐν ὀνόματι θεοῦ ἀπείληφα ἐν Ὀνησίμῳ, τῷ ἐν ἀγάπῃ ἀδιηγήτῳ, ὑμῶν δὲ ἐπισκόπῳ, ὃν εὔχομαι κατὰ Ἰησοῦν Χριστὸν ὑμᾶς ἀγαπᾶν καὶ πάντας ὑμᾶς αὐτῷ ἐν ὁμοιότητι εἶναι. εὐλογητὸς γὰρ ὁ χαρισάμενος ὑμῖν ἀξίοις οὖσι τοιοῦτον ἐπίσκοπον κεκτῆσθαι.

1.1 Acolhi em Deus o vosso nome muito amado, que possuís por uma natureza justa, segundo a fé e o amor em Cristo Jesus, nosso Salvador: imitadores de Deus que sois, reavivando no sangue de Deus a obra que vos é , a levastes perfeitamente a termo; 1.2 pois, ao ouvirdes que eu vinha da Síria acorrentado pelo nome e pela esperança comuns, esperando, pela vossa oração, conseguir lutar com as feras em Roma, para que, conseguindo-o, eu possa ser discípulo, vos empenhastes em ver-me. 1.3 Já que, pois, em nome de Deus recebi a vossa numerosa comunidade na pessoa de Onésimo, de um amor indizível, vosso bispo, o qual peço que ameis segundo Jesus Cristo, e que todos vós vos assemelheis a ele. Bendito, pois, aquele que vos concedeu, dignos como sois, possuir tal bispo.

2.1 Περὶ δὲ τοῦ συνδούλου μου Βούρρου, τοῦ κατὰ θεὸν διακόνου ὑμῶν ἐν πᾶσιν εὐλογημένου, εὔχομαι παραμεῖναι αὐτὸν εἰς τιμὴν ὑμῶν καὶ τοῦ ἐπισκόπου· καὶ Κρόκος δέ, ὁ θεοῦ ἄξιος καὶ ὑμῶν, ὃν ἐξεμπλάριον τῆς ἀφ’ ὑμῶν ἀγάπης ἀπέλαβον, κατὰ πάντα με ἀνέπαυσεν, ὡς καὶ αὐτὸν ὁ πατὴρ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀναψύξαι, ἅμα Ὀνησίμῳ καὶ Βούρρῳ καὶ Εὔπλῳ καὶ Φρόντωνι, δι’ ὧν πάντας ὑμᾶς κατὰ ἀγάπην εἶδον. 2.2 ὀναίμην ὑμῶν διὰ παντός, ἐάνπερ ἄξιος ὦ. πρέπον οὖν ἐστὶν κατὰ πάντα τρόπον δοξάζειν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν δοξάσαντα ὑμᾶς, ἵνα ἐν μιᾷ ὑποταγῇ κατηρτισμένοι, ὑποτασσόμενοι τῷ ἐπισκόπῳ καὶ τῷ πρεσβυτερίῳ, κατὰ πάντα ἦτε ἡγιασμένοι.

2.1 Quanto ao meu Burro, vosso diácono segundo Deus, bendito em tudo, peço que ele fique aqui, para honra vossa e do bispo; e também Croco, digno de Deus e de vós, que recebi como amostra do vosso amor, reconfortou-me em tudo; assim também o reanime o Pai de Jesus Cristo, junto com Onésimo, Burro, Euplo e Frontão, nos quais vi a todos vós no amor. 2.2 Possa eu ter sempre alegria em vós, se de fato for digno. Convém, portanto, glorificar de todos os modos Jesus Cristo, que vos glorificou, para que, unidos numa só submissão, submissos ao bispo e ao , sejais santificados em tudo.

3.1 Οὐ διατάσσομαι ὑμῖν ὡς ὤν τις. εἰ γὰρ καὶ δέδεμαι ἐν τῷ ὀνόματι, οὔπω ἀπήρτισμαι ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ· νῦν γὰρ ἀρχὴν ἔχω τοῦ μαθητεύεσθαι, καὶ προσλαλῶ ὑμῖν ὡς συνδιδασκαλίταις μου. ἐμὲ γὰρ ἔδει ὑφ’ ὑμῶν ὑπαλειφθῆναι πίστει, νουθεσίᾳ, ὑπομονῇ, μακροθυμίᾳ. 3.2 ἀλλ’ ἐπεὶ ἡ ἀγάπη οὐκ ἐᾷ με σιωπᾶν περὶ ὑμῶν, διὰ τοῦτο προέλαβον παρακαλεῖν ὑμᾶς, ὅπως συντρέχητε τῇ γνώμῃ τοῦ θεοῦ. καὶ γὰρ Ἰησοῦς Χριστός, τὸ ἀδιάκριτον ἡμῶν ζῆν, τοῦ πατρὸς ἡ γνώμη, ὡς καὶ οἱ ἐπίσκοποι, οἱ κατὰ τὰ πέρατα ὁρισθέντες, ἐν Ἰησοῦ Χριστοῦ γνώμῃ εἰσίν.

3.1 Não vos dou ordens como se fosse alguém. Pois, ainda que esteja acorrentado pelo nome, ainda não cheguei à perfeição em Jesus Cristo; agora, de fato, começo a ser discípulo e vos falo como a meus condiscípulos. Era eu que devia ser ungido por vós com fé, exortação, paciência, . 3.2 Mas, como o amor não me deixa calar a vosso respeito, por isso me adiantei a exortar-vos a que acompanheis o pensamento de Deus. Pois também Jesus Cristo, a nossa vida inseparável, é o pensamento do Pai, assim como os bispos, estabelecidos até os confins, estão no pensamento de Jesus Cristo.

4.1 Ὅθεν πρέπει ὑμῖν συντρέχειν τῇ τοῦ ἐπισκόπου γνώμῃ, ὅπερ καὶ ποιεῖτε. τὸ γὰρ ἀξιονόμαστον ὑμῶν πρεσβυτέριον, τοῦ θεοῦ ἄξιον, οὕτως συνήρμοσται τῷ ἐπισκόπῳ, ὡς χορδαὶ κιθάρᾳ. διὰ τοῦτο ἐν τῇ ὁμονοίᾳ ὑμῶν καὶ συμφώνῳ ἀγάπῃ Ἰησοῦς Χριστὸς ᾅδεται. 4.2 καὶ οἱ κατ’ ἄνδρα δὲ χορὸς γίνεσθε, ἵνα σύμφωνοι ὄντες ἐν ὁμονοίᾳ, χρῶμα θεοῦ λαβόντες ἐν ἑνότητι, ᾅδητε ἐν φωνῇ μιᾷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τῷ πατρί, ἵνα ὑμῶν καὶ ἀκούσῃ καὶ ἐπιγινώσκῃ, δι’ ὧν εὖ πράσσετε, μέλη ὄντας τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. χρήσιμον οὖν ἐστὶν ὑμᾶς ἐν ἀμώμῳ ἑνότητι εἶναι, ἵνα καὶ θεοῦ πάντοτε μετέχητε.

4.1 Por isso convém que acompanheis o pensamento do bispo, o que já fazeis. Pois o vosso , digno de renome, digno de Deus, está afinado com o bispo como as cordas com a cítara. Por isso, na vossa concórdia e no vosso amor harmonioso, Jesus Cristo é cantado. 4.2 E vós, um por um, formai um coro, para que, harmoniosos na concórdia, tomando de Deus o tom na unidade, canteis a uma só voz, por Jesus Cristo, ao Pai, a fim de que ele vos ouça e vos reconheça, pelo bem que fazeis, como membros do seu Filho. É útil, pois, que estejais numa unidade irrepreensível, para que também tenhais sempre parte em Deus.

5.1 Εἰ γὰρ ἐγὼ ἐν μικρῷ χρόνῳ τοιαύτην συνήθειαν ἔσχον πρὸς τὸν ἐπίσκοπον ὑμῶν, οὐκ ἀνθρωπίνην οὖσαν, ἀλλὰ πνευματικήν, πόσῳ μᾶλλον ὑμᾶς μακαρίζω τοὺς ἐγκεκραμένους οὕτως, ὡς ἡ ἐκκλησία Ἰησοῦ Χριστῷ, καὶ ὡς Ἰησοῦς Χριστὸς τῷ πατρί, ἵνα πάντα ἐν ἑνότητι σύμφωνα ᾖ; 5.2 μηδεὶς πλανάσθω· ἐὰν μή τις ᾖ ἐντὸς τοῦ θυσιαστηρίου, ὑστερεῖται τοῦ ἄρτου τοῦ θεοῦ. εἰ γὰρ ἑνὸς καὶ δευτέρου προσευχὴ τοσαύτην ἰσχὺν ἔχει, πόσῳ μᾶλλον ἥ τε τοῦ ἐπισκόπου καὶ πάσης τῆς ἐκκλησίας; 5.3 ὁ οὖν μὴ ἐρχόμενος ἐπὶ τὸ αὐτὸ οὗτος ἤδη ὑπερηφανεῖ καὶ ἑαυτὸν διέκρινεν. γέγραπται γάρ· Ὑπερηφάνοις ὁ θεὸς ἀντιτάσσεται. σπουδάσωμεν οὖν μὴ ἀντιτάσσεσθαι τῷ ἐπισκόπῳ, ἵνα ὦμεν θεῷ ὑποτασσόμενοι.

5.1 Pois, se eu em pouco tempo tive tal intimidade com o vosso bispo, não humana, mas espiritual, quanto mais vos chamo bem-aventurados a vós, que estais tão unidos a ele como a Igreja a Jesus Cristo e como Jesus Cristo ao Pai, para que todas as coisas estejam em harmonia na unidade? 5.2 Ninguém se engane: se alguém não está dentro do altar, fica privado do pão de Deus. Pois, se a oração de um ou dois tem tanta força, quanto mais a do bispo e de toda a igreja? 5.3 Aquele, pois, que não vem à reunião, esse já é soberbo e a si mesmo se separou. Pois está escrito: “Deus resiste aos soberbos”. Esforcemo-nos, pois, por não resistir ao bispo, para sermos submissos a Deus.

6.1 Καὶ ὅσον βλέπει τις σιγῶντα ἐπίσκοπον, πλειόνως αὐτὸν φοβείσθω· πάντα γὰρ ὃν πέμπει ὁ οἰκοδεσπότης εἰς ἰδίαν οἰκονομίαν, οὕτως δεῖ ἡμᾶς αὐτὸν δέχεσθαι, ὡς αὐτὸν τὸν πέμψαντα, τὸν οὖν ἐπίσκοπον δῆλον ὅτι ὡς αὐτὸν κύριον δεῖ προσβλέπειν. 6.2 αὐτὸς μὲν οὖν Ὀνήσιμος ὑπερεπαινεῖ ὑμῶν τὴν ἐν θεῷ εὐταξίαν, ὅτι πάντες κατὰ ἀλήθειαν ζῆτε καὶ ὅτι ἐν ὑμῖν οὐδεμία αἵρεσις κατοικεῖ· ἀλλ’ οὐδὲ ἀκούετέ τινος πλέον, ἢ περὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ λαλοῦντος ἐν ἀληθείᾳ.

6.1 E quanto mais alguém vê o bispo calado, tanto mais o tema. Pois todo aquele que o dono da casa envia para administrar a sua casa, devemos recebê-lo como aquele mesmo que o enviou. É claro, portanto, que devemos olhar para o bispo como para o próprio Senhor. 6.2 O próprio Onésimo, aliás, louva muitíssimo a vossa boa ordem em Deus: que todos viveis segundo a verdade e que nenhuma heresia mora entre vós; e nem sequer dais ouvidos a ninguém, a não ser a quem fala de Jesus Cristo com verdade.

7.1 Εἰώθασιν γάρ τινες δόλῳ πονηρῷ τὸ ὄνομα περιφέρειν, ἄλλα τινὰ πράσσοντες ἀνάξια θεοῦ· οὓς δεῖ ὑμᾶς ὡς θηρία ἐκκλίνειν· εἰσὶν γὰρ κύνες λυσσῶντες, λαθροδῆκται· οὓς δεῖ ὑμᾶς φυλάσσεσθαι ὄντας δυσθεραπεύτους. 7.2 εἷς ἰατρός ἐστιν, σαρκικός τε καὶ πνευματικός, γεννητὸς καὶ ἀγέννητος, ἐν ἀνθρώπῳ θεός, ἐν θανάτῳ ζωὴ ἀληθινή, καὶ ἐκ Μαρίας καὶ ἐκ θεοῦ, πρῶτον παθητὸς καὶ τότε ἀπαθής. Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ κύριος ἡμῶν.

7.1 Pois alguns costumam levar o nome por toda parte com dolo perverso, praticando outras coisas indignas de Deus; a esses deveis evitar como a feras. São cães raivosos, que mordem às escondidas; deveis guardar-vos deles, pois são de cura difícil. 7.2 Há um só médico, carnal e espiritual, gerado e não gerado, Deus em homem, vida verdadeira na morte, tanto de Maria como de Deus, primeiro e depois , Jesus Cristo, nosso Senhor.

8.1 Μὴ οὖν τις ὑμᾶς ἐξαπατάτω, ὥσπερ οὐδὲ ἐξαπατᾶσθε, ὅλοι ὄντες θεοῦ. ὅταν γὰρ μηδεμία ἔρις ἐνήρεισται ἐν ὑμῖν ἡ δυναμένη ὑμᾶς βασανίσαι ἄρα κατὰ θεὸν ζῆτε. περίψημα ὑμῶν καὶ ἁγνίζομαι ὑμῶν Ἐφεσίων, ἐκκλησίας τῆς διαβοήτου τοῖς αἰῶσιν. 8.2 οἱ σαρκικοὶ τὰ πνευματικὰ πράσσειν οὐ δύνανται, οὐδὲ οἱ πνευματικοὶ τὰ σαρκικά, ὥσπερ οὐδὲ ἡ πίστις τὰ τῆς ἀπιστίας οὐδὲ ἡ ἀπιστία τὰ τῆς πίστεως. ἃ δὲ καὶ κατὰ σάρκα πράσσετε, ταῦτα πνευματικά ἐστιν· ἐν Ἰησοῦ γὰρ Χριστῷ πάντα πράσσετε.

8.1 Ninguém, pois, vos engane, como de fato não vos deixais enganar, sendo inteiramente de Deus. Pois, quando nenhuma discórdia capaz de vos atormentar se fixou entre vós, então viveis segundo Deus. Sou a vossa última e me consagro por vós, efésios, igreja célebre pelos séculos. 8.2 Os carnais não podem fazer as obras espirituais, nem os espirituais as carnais, assim como nem a fé as da incredulidade, nem a incredulidade as da fé. Mas até o que fazeis segundo a carne é espiritual, pois em Jesus Cristo fazeis todas as coisas.

9.1 Ἔγνων δὲ παροδεύσαντάς τινας ἐκεῖθεν, ἔχοντας κακὴν διδαχήν· οὓς οὐκ εἰάσατε σπεῖραι εἰς ὑμᾶς, βύσαντες τὰ ὦτα, εἰς τὸ μὴ παραδέξασθαι τὰ σπειρόμενα ὑπ’ αὐτῶν, ὡς ὄντες λίθοι ναοῦ πατρός, ἡτοιμασμένοι εἰς οἰκοδομὴν θεοῦ πατρός, ἀναφερόμενοι εἰς τὰ ὕψη διὰ τῆς μηχανῆς Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅς ἐστιν σταυρός, σχοινίῳ χρώμενοι τῷ πνεύματι τῷ ἁγίῳ· ἡ δὲ πίστις ὑμῶν ἀναγωγεὺς ὑμῶν, ἡ δὲ ἀγάπη ὁδὸς ἡ ἀναφέρουσα εἰς θεόν. 9.2 ἐστὲ οὖν καὶ σύνοδοι πάντες, θεοφόροι καὶ ναοφόροι, χριστοφόροι, ἁγιοφόροι, κατὰ πάντα κεκοσμημένοι ἐντολαῖς Ἰησοῦ Χριστοῦ· οἷς καὶ ἀγαλλιώμενος ἠξιώθην δι’ ὧν γράφω προσομιλῆσαι ὑμῖν καὶ συγχαρῆναι, ὅτι κατ’ ἀνθρώπων βίον οὐδὲν ἀγαπᾶτε εἰ μὴ μόνον τὸν θεόν.

9.1 Soube que passaram por aí alguns vindos de lá, com uma doutrina má; mas não os deixastes semear entre vós, e tapastes os ouvidos para não receber o que eles semeiam, porque sois pedras do templo do Pai, preparadas para o edifício de Deus Pai, erguidas às alturas pelo guindaste de Jesus Cristo, que é a cruz, servindo-vos do Espírito Santo como corda; a vossa fé é o vosso guincho, e o amor é o caminho que sobe até Deus. 9.2 Sois, pois, todos também companheiros de caminho, portadores de Deus e portadores do templo, portadores de Cristo, portadores das coisas santas, adornados em tudo com os mandamentos de Jesus Cristo; e com isso também eu exulto, e fui julgado digno de conversar convosco pelo que escrevo e de me alegrar convosco, porque, segundo a vida humana, nada amais senão só a Deus.

10.1 Καὶ ὑπὲρ τῶν ἄλλων δὲ ἀνθρώπων ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἔστιν γὰρ ἐν αὐτοῖς ἐλπὶς μετανοίας, ἵνα θεοῦ τύχωσιν. ἐπιτρέψατε οὖν αὐτοῖς κἂν ἐκ τῶν ἔργων ὑμῖν μαθητευθῆναι. 10.2 πρὸς τὰς ὀργὰς αὐτῶν ὑμεῖς πραεῖς, πρὸς τὰς μεγαλορημοσύνας αὐτῶν ὑμεῖς ταπεινόφρονες, πρὸς τὰς βλασφημίας αὐτῶν ὑμεῖς τὰς προσευχάς, πρὸς τὴν πλάνην αὐτῶν ὑμεῖς ἑδραῖοι τῇ πίστει, πρὸς τὸ ἄγριον αὐτῶν ὑμεῖς ἥμεροι, μὴ σπουδάζοντες ἀντιμιμήσασθαι αὐτούς, 10.3 ἀδελφοὶ αὐτῶν εὑρεθῶμεν τῇ ἐπιεικείᾳ· μιμηταὶ δὲ τοῦ κυρίου σπουδάζωμεν εἶναι, τίς πλέον ἀδικηθῇ, τίς ἀποστερηθῇ, τίς ἀθετηθῇ· ἵνα μὴ τοῦ διαβόλου βοτάνη τις εὑρεθῇ ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ἐν πάσῃ ἁγνείᾳ καὶ σωφροσύνῃ μένητε ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ σαρκικῶς καὶ πνευματικῶς.

10.1 Orai sem cessar também pelos outros homens, pois há neles esperança de arrependimento, para que alcancem a Deus. Permiti-lhes, pois, que ao menos pelas vossas obras se tornem vossos discípulos. 10.2 Às suas iras, vós, mansos; às suas , vós, humildes; às suas blasfêmias, vós, as orações; ao seu erro, vós, firmes na fé; à sua ferocidade, vós, brandos; sem procurar imitá-los por vossa vez. 10.3 Sejamos achados seus irmãos pela bondade; e esforcemo-nos por ser imitadores do Senhor, a ver quem sofrerá mais injustiça, quem será mais despojado, quem mais desprezado; para que não se ache entre vós nenhuma erva do diabo, mas permaneçais em Jesus Cristo com toda a pureza e temperança, carnal e espiritualmente.

11.1 Ἔσχατοι καιροί. λοιπὸν αἰσχυνθῶμεν, φοβηθῶμεν τὴν μακροθυμίαν τοῦ θεοῦ, ἵνα μὴ ἡμῖν εἰς κρίμα γένηται. ἢ γὰρ τὴν μέλλουσαν ὀργὴν φοβηθῶμεν, ἢ τὴν ἐνεστῶσαν χάριν ἀγαπήσωμεν, ἒν τῶν δύο· μόνον ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εὑρεθῆναι εἰς τὸ ἀληθινὸν ζῆν. 11.2 χωρὶς τούτου μηδὲν ὑμῖν πρεπέτω, ἐν ᾧ τὰ δεσμὰ περιφέρω, τοὺς πνευματικοὺς μαργαρίτας, ἐν οἷς γένοιτό μοι ἀναστῆναι τῇ προσευχῇ ὑμῶν, ἧς γένοιτό μοι ἀεὶ μέτοχον εἶναι, ἵνα ἐν κλήρῳ Ἐφεσίων εὑρεθῶ τῶν Χριστιανῶν, οἳ καὶ τοῖς ἀποστόλοις πάντοτε συνῄνεσαν ἐν δυνάμει Ἰησοῦ Χριστοῦ.

11.1 São os últimos tempos. De agora em diante, envergonhemo-nos, temamos a de Deus, para que ela não se torne para nós condenação. Pois ou temamos a ira futura, ou amemos a graça presente: uma das duas; contanto que sejamos achados em Cristo Jesus para a verdadeira vida. 11.2 Fora dele, nada vos convenha; nele trago as correntes, as pérolas espirituais, nas quais me seja dado ressuscitar pela vossa oração, da qual me seja dado participar sempre, para que eu seja achado na herança dos cristãos de Éfeso, que sempre estiveram de acordo com os apóstolos, no poder de Jesus Cristo.

12.1 Οἶδα, τίς εἰμι καὶ τίσιν γράφω. ἐγὼ κατάκριτος, ὑμεῖς ἠλεημένοι· ἐγὼ ὑπὸ κίνδυνον, ὑμεῖς ἐστηριγμένοι· 12.2 πάροδός ἐστε τῶν εἰς θεὸν ἀναιρουμένων, Παύλου συμμύσται τοῦ ἡγιασμένου, τοῦ μεμαρτυρημένου, ἀξιομακαρίστου, οὗ γένοιτό μοι ὑπὸ τὰ ἴχνη εὑρεθῆναι, ὅταν θεοῦ ἐπιτύχω, ὃς ἐν πάσῃ ἐπιστολῇ μνημονεύει ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

12.1 Sei quem sou e a quem escrevo. Eu, condenado; vós, objeto de misericórdia; eu, em perigo; vós, firmados. 12.2 Sois a passagem dos que são mortos para Deus, iniciados nos mistérios com Paulo, o santificado, o mártir, digno de ser chamado bem-aventurado, em cujas pegadas me seja dado ser achado quando alcançar a Deus; ele que em toda carta faz memória de vós em Cristo Jesus.

13.1 Σπουδάζετε οὖν πυκνότερον συνέρχεσθαι εἰς εὐχαριστίαν θεοῦ καὶ εἰς δόξαν. ὅταν γὰρ πυκνῶς ἐπὶ τὸ αὐτὸ γίνεσθε, καθαιροῦνται αἱ δυνάμεις τοῦ Σατανᾶ, καὶ λύεται ὁ ὄλεθρος αὐτοῦ ἐν τῇ ὁμονοίᾳ ὑμῶν τῆς πίστεως. 13.2 οὐδέν ἐστιν ἄμεινον εἰρήνης, ἐν ᾗ πᾶς πόλεμος καταργεῖται ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων.

13.1 Esforçai-vos, pois, por vos reunir com mais frequência para a Eucaristia de Deus e para a glória. Pois, quando vos reunis com frequência, as forças de Satanás são abatidas, e a ruína que ele traz se desfaz na concórdia da vossa fé. 13.2 Nada há melhor do que a paz, na qual se acaba toda guerra dos seres celestes e dos terrestres.

14.1 Ὧν οὐδὲν λανθάνει ὑμᾶς, ἐὰν τελείως εἰς Ἰησοῦν Χριστὸν ἔχητε τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀγάπην, ἥτις ἐστὶν ἀρχὴ ζωῆς καὶ τέλος· ἀρχὴ μὲν πίστις, τέλος δὲ ἀγάπη. τὰ δὲ δύο ἐν ἑνότητι γενόμενα θεός ἐστιν, τὰ δὲ ἄλλα πάντα εἰς καλοκἀγαθίαν ἀκόλουθά ἐστιν. 14.2 οὐδεὶς πίστιν ἐπαγγελλόμενος ἁμαρτάνει, οὐδὲ ἀγάπην κεκτημένος μισεῖ. φανερὸν τὸ δένδρον ἀπὸ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ. οὕτως οἱ ἐπαγγελλόμενοι Χριστοῦ εἶναι δι’ ὧν πράσσουσιν ὀφθήσονται. οὐ γὰρ νῦν ἐπαγγελίας τὸ ἔργον, ἀλλ’ ἐν δυνάμει πίστεως ἐάν τις εὑρεθῇ εἰς τέλος.

14.1 Nada disso vos escapa, se tiverdes perfeitamente a fé e o amor em Jesus Cristo, que são o princípio e o fim da vida: o princípio é a fé, o fim é o amor. As duas, unidas numa só, são Deus, e todas as outras coisas que levam à virtude vêm em seguida. 14.2 Ninguém que professa a fé peca, nem quem possui o amor odeia. A árvore se manifesta pelo seu fruto; assim, os que professam ser de Cristo serão vistos pelo que fazem. Pois a obra agora não é questão de profissão, mas de alguém ser achado no poder da fé até o fim.

15.1 Ἄμεινόν ἐστιν σιωπᾶν καὶ εἶναι, ἢ λαλοῦντα μὴ εἶναι. καλὸν τὸ διδάσκειν, ἐὰν ὁ λέγων ποιῇ. εἶς οὖν διδάσκαλος, ὃς εἶπεν, καὶ ἐγένετο· καὶ ἃ σιγῶν δὲ πεποίηκεν ἄξια τοῦ πατρός ἐστιν. 15.2 ὁ λόγον Ἰησοῦ κεκτημένος ἀληθῶς δύναται καὶ τῆς ἡσυχίας αὐτοῦ ἀκούειν, ἵνα τέλειος ᾖ, ἵνα δι’ ὧν λαλεῖ πράσσῃ καὶ δι’ ὧν σιγᾷ γινώσκηται. 15.3 οὐδὲν λανθάνει τὸν κύριον, ἀλλὰ καὶ τὰ κρυπτὰ ἡμῶν ἐγγὺς αὐτῷ ἐστιν. πάντα οὖν ποιῶμεν ὡς αὐτοῦ ἐν ἡμῖν κατοικοῦντος, ἵνα ὦμεν αὐτοῦ ναοὶ καὶ αὐτὸς ἐν ἡμῖν θεὸς ἡμῶν· ὅπερ καὶ ἔστιν καὶ φανήσεται πρὸ προσώπου ἡμῶν, ἐξ ὧν δικαίως ἀγαπῶμεν αὐτόν.

15.1 É melhor calar e ser do que falar e não ser. É bom ensinar, se quem diz faz. Há, pois, um só mestre, que disse, e foi feito; e até o que fez calando é digno do Pai. 15.2 Quem possui de verdade a palavra de Jesus pode ouvir também o seu silêncio, para ser perfeito, para agir pelo que fala e ser conhecido pelo que cala. 15.3 Nada escapa ao Senhor; até os nossos segredos estão perto dele. Façamos, pois, tudo como se ele habitasse em nós, para que sejamos templos seus e ele seja em nós o nosso Deus; o que ele de fato é, e se mostrará diante da nossa face, pelo amor que justamente lhe temos.

16.1 Μὴ πλανᾶσθε, ἀδελφοί μου· οἱ οἰκοφθόροι βασιλείαν θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν. 16.2 εἰ οὖν οἱ κατὰ σάρκα ταῦτα πράσσοντες ἀπέθανον, πόσῳ μᾶλλον, ἐὰν πίστιν θεοῦ ἐν κακῇ διδασκαλίᾳ φθείρῃ, ὑπὲρ ἧς Ἰησοῦς Χριστὸς ἐσταυρώθη; ὁ τοιοῦτος ῥυπαρὸς γενόμενος, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον χωρήσει, ὁμοίως καὶ ὁ ἀκούων αὐτοῦ.

16.1 Não vos enganeis, meus irmãos: os corruptores de lares não herdarão o reino de Deus. 16.2 Se, pois, morreram os que fazem isso segundo a carne, quanto mais se alguém corromper com má doutrina a fé de Deus, pela qual Jesus Cristo foi crucificado! Esse tal, tornado impuro, irá para o fogo inextinguível, e do mesmo modo quem o ouve.

17.1 Διὰ τοῦτο μύρον ἔλαβεν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ὁ κύριος, ἵνα πνέῃ τῇ ἐκκλησίᾳ ἀφθαρσίαν. μὴ ἀλείφεσθε δυσωδίαν τῆς διδασκαλίας τοῦ ἄρχοντος τοῦ αἰῶνος τούτου, μὴ αἰχμαλωτίσῃ ὑμᾶς ἐκ τοῦ προκειμένου ζῆν. 17.2 διὰ τί δὲ οὐ πάντες φρόνιμοι γινόμεθα λαβόντες θεοῦ γνῶσιν, ὅ ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός; τί μωρῶς ἀπολλύμεθα, ἀγνοοῦντες τὸ χάρισμα, ὃ πέπομφεν ἀληθῶς ὁ κύριος;

17.1 Por isso o Senhor recebeu unguento sobre a cabeça: para exalar incorruptibilidade sobre a Igreja. Não vos deixeis ungir com o mau cheiro da doutrina do príncipe deste mundo, para que ele não vos leve cativos, para longe da vida que vos está proposta. 17.2 Por que não nos tornamos todos sensatos, tendo recebido o conhecimento de Deus, que é Jesus Cristo? Por que perecemos loucamente, ignorando o dom que o Senhor verdadeiramente enviou?

18.1 Περίψημα τὸ ἐμὸν πνεῦμα τοῦ σταυροῦ, ὅ ἐστιν σκάνδαλον τοῖς ἀπιστοῦσιν, ἡμῖν δὲ σωτηρία καὶ ζωὴ αἰώνιος, ποῦ σοφός; ποῦ συζητητής; ποῦ καύχησις τῶν λεγομένων συνετῶν; 18.2 ὁ γὰρ θεὸς ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς ἐκυοφορήθη ὑπὸ Μαρίας κατ’ οἰκονομίαν θεοῦ ἐκ σπέρματος μὲν Δαυείδ, πνεύματος δὲ ἁγίου· ὃς ἐγεννήθη καὶ ἐβαπτίσθη, ἵνα τῷ πάθει τὸ ὕδωρ καθαρίσῃ.

18.1 O meu espírito é da cruz, que é escândalo para os incrédulos, mas para nós salvação e vida eterna. Onde está o sábio? Onde o disputador? Onde a dos que se dizem entendidos? 18.2 Pois o nosso Deus, Jesus, o Cristo, foi trazido no seio por Maria, segundo o desígnio de Deus, da semente de Davi, sim, mas do Espírito Santo; ele nasceu e foi batizado para purificar a água com a sua paixão.

19.1 Καὶ ἔλαθεν τὸν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου ἡ παρθενία Μαρίας καὶ ὁ τοκετὸς αὐτῆς, ὁμοίως καὶ ὁ θάνατος τοῦ κυρίου· τρία μυστήρια κραυγῆς, ἅτινα ἐν ἡσυχίᾳ θεοῦ ἐπράχθη. 19.2 πῶς οὖν ἐφανερώθη τοῖς αἰῶσιν; ἀστὴρ ἐν οὐρανῷ ἔλαμψεν ὑπὲρ πάντας τοὺς ἀστέρας, καὶ τὸ φῶς αὐτοῦ ἀνεκλάλητον ἦν καὶ ξενισμὸν παρεῖχεν ἡ καινότης αὐτοῦ, τὰ δὲ λοιπὰ πάντα ἄστρα ἅμα ἡλίῳ καὶ σελήνῃ χορὸς ἐγένετο τῷ ἀστέρι, αὐτὸς δὲ ἦν ὑπερβάλλων τὸ φῶς αὐτοῦ ὑπὲρ πάντα· ταραχή τε ἦν, πόθεν ἡ καινότης ἡ ἀνόμοιος αὐτοῖς. 19.3 ὅθεν ἐλύετο πᾶσα μαγεία καὶ πᾶς δεσμὸς ἠφανίζετο κακίας· ἄγνοια καθῃρεῖτο, παλαιὰ βασιλεία διεφθείρετο θεοῦ ἀνθρωπίνως φανερουμένου εἰς καινότητα ἀϊδίου ζωῆς· ἀρχὴν δὲ ἐλάμβανεν τὸ παρὰ θεῷ ἀπηρτισμένον. ἔνθεν τὰ πάντα συνεκινεῖτο διὰ τὸ μελετᾶσθαι θανάτου κατάλυσιν.

19.1 E ficaram ocultos ao príncipe deste mundo a virgindade de Maria e o seu parto, e também a morte do Senhor: três mistérios de clamor, que se realizaram no silêncio de Deus. 19.2 Como, pois, foi manifestado aos séculos? Uma estrela brilhou no céu, acima de todas as estrelas; a sua luz era indizível, e a sua novidade causava espanto; todos os outros astros, com o sol e a lua, fizeram coro à estrela, mas ela excedia a todos com a sua luz; e havia perturbação: de onde viria aquela novidade, tão diferente deles? 19.3 Por isso se desfazia toda magia, e todo laço de maldade desaparecia; a ignorância era abatida, o antigo reino se arruinava, quando Deus se manifestava de modo humano para a novidade da vida eterna; e começava o que estava consumado junto de Deus. Daí todas as coisas se agitavam, porque se preparava a destruição da morte.

20.1 Ἐάν με καταξιώσῃ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐν τῇ προσευχῇ ὑμῶν καὶ θέλημα ᾖ, ἐν τῷ δευτέρῳ βιβλιδίῳ, ὃ μέλλω γράφειν ὑμῖν, προσδηλώσω ὑμῖν, ἧς ἠρξάμην οἰκονομίας εἰς τὸν καινὸν ἄνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν, ἐν τῇ αὐτοῦ πίστει καὶ ἐν τῇ αὐτοῦ ἀγάπῃ, ἐν πάθει αὐτοῦ καὶ ἀναστάσει· 20.2 μάλιστα ἐὰν ὁ κύριός μοι ἀποκαλύψῃ, ὅτι οἱ κατ’ ἄνδρα κοινῇ πάντες ἐν χάριτι ἐξ ὀνόματος συνέρχεσθε ἐν μιᾷ πίστει καὶ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ, τῷ κατὰ σάρκα ἐκ γένους Δαυείδ, τῷ υἱῷ ἀνθρώπου καὶ υἱῷ θεοῦ, εἰς τὸ ὑπακούειν ὑμᾶς τῷ ἐπισκόπῳ καὶ τῷ πρεσβυτερίῳ ἀπερισπάστῳ διανοίᾳ, ἕνα ἄρτον κλῶντες, ὅς ἐστιν φάρμακον ἀθανασίας, ἀντίδοτος τοῦ μὴ ἀποθανεῖν, ἀλλὰ ζῆν ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ διὰ παντός.

20.1 Se Jesus Cristo me julgar digno, pela vossa oração, e se for a vontade dele, no segundo livrinho que pretendo escrever-vos, eu vos explicarei mais o plano que comecei a expor a respeito do homem novo, Jesus Cristo: na fé nele e no amor a ele, na sua paixão e ressurreição; 20.2 sobretudo se o Senhor me revelar que todos vós, um por um e em comum, vos reunis na graça que vem do seu nome, numa só fé e em Jesus Cristo, que segundo a carne é da linhagem de Davi, Filho do homem e Filho de Deus, para obedecer ao bispo e ao com mente indivisa, partindo um só pão, que é remédio da imortalidade, antídoto para não morrer, mas viver em Jesus Cristo para sempre.

21.1 Ἀντίψυχον ὑμῶν ἐγὼ καὶ ὧν ἐπέμψατε εἰς θεοῦ τιμὴν εἰς Σμύρναν, ὅθεν καὶ γράφω ὑμῖν, εὐχαριστῶν τῷ κυρίῳ, ἀγαπῶν Πολύκαρπον ὡς καὶ ὑμᾶς· μνημονεύετέ μου, ὡς καὶ ὑμῶν Ἰησοῦς Χριστός. 21.2 προσεύχεσθε ὑπὲρ τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Συρίᾳ, ὅθεν δεδεμένος εἰς Ῥώμην ἀπάγομαι, ἔσχατος ὢν τῶν ἐκεῖ πιστῶν, ὥσπερ ἠξιώθην εἰς τιμὴν θεοῦ εὑρεθῆναι. ἔρρωσθε ἐν θεῷ πατρὶ καὶ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ, τῇ κοινῇ ἐλπίδι ἡμῶν.

21.1 Eu sou o vosso resgate, e o daqueles que, para honra de Deus, enviastes a Esmirna, de onde também vos escrevo, dando graças ao Senhor, amando Policarpo como também a vós. Lembrai-vos de mim, como também Jesus Cristo se lembra de vós. 21.2 Orai pela igreja que está na Síria, de onde sou levado acorrentado para Roma, eu, o último dos fiéis de lá, assim como fui julgado digno de ser achado para a honra de Deus. Passai bem em Deus Pai e em Jesus Cristo, nossa esperança comum.

1 de 7 · índice