Mg
Aos Magnésios
As palavras sublinhadas têm nota: toque para ver o sentido.
ΜΑΓΝΗΣΙΕΥΣΙΝ ΙΓΝΑΤΙΟΣ
INÁCIO AOS MAGNÉSIOS
Ἰγνάτιος, ὁ καὶ Θεοφόρος, τῇ εὐλογημένῃ ἐν χάριτι θεοῦ πατρὸς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ σωτῆρι ἡμῶν, ἐν ᾧ ἀσπάζομαι τὴν ἐκκλησίαν τὴν οὖσαν ἐν Μαγνησίᾳ τῇ πρὸς Μαιάνδρῳ καὶ εὔχομαι ἐν θεῷ πατρὶ καὶ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ πλεῖστα χαίρειν.
Inácio, também chamado Teóforo, à abençoada na graça de Deus Pai em Cristo Jesus, nosso Salvador, em quem saúdo a igreja que está em Magnésia, junto ao Meandro, e lhe desejo, em Deus Pai e em Jesus Cristo, muitíssimas saudações.
1.1 Γνοὺς ὑμῶν τὸ πολυεύτακτον τῆς κατὰ θεὸν ἀγάπης, ἀγαλλιώμενος προειλόμην ἐν πίστει Ἰησοῦ Χριστοῦ προσλαλῆσαι ὑμῖν. 1.2 καταξιωθεὶς γὰρ ὀνόματος θεοπρεπεστάτου, ἐν οἷς περιφέρω δεσμοῖς ᾅδω τὰς ἐκκλησίας, ἐν αἷς ἕνωσιν εὔχομαι σαρκὸς καὶ πνεύματος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ διὰ παντὸς ἡμῶν ζῆν, πίστεώς τε καὶ ἀγάπης, ἧς οὐδὲν προκέκριται, τὸ δὲ κυριώτερον Ἰησοῦ καὶ πατρός· ἐν ᾧ ὑπομένοντες τὴν πᾶσαν ἐπήρειαν τοῦ ἄρχοντος τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ διαφυγόντες θεοῦ τευξόμεθα.
1.1 Ao conhecer a ordem tão perfeita do vosso amor segundo Deus, resolvi, exultante, dirigir-vos a palavra na fé de Jesus Cristo. 1.2 Pois, honrado com um nome digníssimo de Deus, nas cadeias que carrego canto as igrejas, e nelas desejo a união da carne e do espírito de Jesus Cristo, nossa vida para sempre, da fé e do amor, ao qual nada se prefere, e, o que é mais importante, de Jesus e do Pai; nele, se suportarmos toda a violência do príncipe deste mundo e escaparmos dela, alcançaremos a Deus.
2.1 Ἐπεὶ οὖν ἠξιώθην ἰδεῖν ὑμᾶς διὰ Δαμᾶ τοῦ ἀξιοθέου ὑμῶν ἐπισκόπου καὶ πρεσβυτέρων ἀξίων Βάσσου καὶ Ἀπολλωνίου καὶ τοῦ συνδούλου μου διακόνου Ζωτίωνος, οὗ ἐγὼ ὀναίμην, ὅτι ὑποτάσσεται τῷ ἐπισκόπῳ ὡς χάριτι θεοῦ καὶ τῷ πρεσβυτερίῳ ὡς νόμῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
2.1 Visto, pois, que fui julgado digno de vos ver na pessoa de Damas, vosso bispo digno de Deus, e dos dignos presbíteros Basso e Apolônio, e do meu , o diácono Zócion, de quem oxalá eu possa alegrar-me, porque está submisso ao bispo como à graça de Deus, e ao como à lei de Jesus Cristo.
3.1 Καὶ ὑμῖν δὲ πρέπει μὴ συγχρᾶσθαι τῇ ἡλικίᾳ τοῦ ἐπισκόπου, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν θεοῦ πατρὸς πᾶσαν ἐντροπὴν αὐτῷ ἀπονέμειν, καθὼς ἔγνων καὶ τοὺς ἁγίους πρεσβυτέρους οὐ προσειληφότας τὴν φαινομένην νεωτερικὴν τάξιν, ἀλλ’ ὡς φρονίμους ἐν θεῷ συγχωροῦντας αὐτῷ, οὐκ αὐτῷ δέ, ἀλλὰ τῷ πατρὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῷ πάντων ἐπισκόπῳ. 3.2 εἰς τιμὴν οὖν ἐκείνου τοῦ θελήσαντος ἡμᾶς πρέπον ἐστὶν ἐπακούειν κατὰ μηδεμίαν ὑπόκρισιν· ἐπεὶ οὐχ ὅτι τὸν ἐπίσκοπον τοῦτον τὸν βλεπόμενον πλανᾷ τις, ἀλλὰ τὸν ἀόρατον παραλογίζεται. τὸ δὲ τοιοῦτον οὐ πρὸς σάρκα ὁ λόγος, ἀλλὰ πρὸς θεὸν τὸν τὰ κρύφια εἰδότα.
3.1 A vós também convém não abusar da idade do bispo, mas, segundo o poder de Deus Pai, prestar-lhe todo o respeito, como soube que também os santos presbíteros não abusaram da condição juvenil dele, que está à vista, mas, como homens prudentes em Deus, lhe dão lugar; não a ele, porém, mas ao Pai de Jesus Cristo, o bispo de todos. 3.2 Para honra, pois, daquele que nos quis, convém obedecer sem hipocrisia nenhuma; porque não é a este bispo visível que alguém engana, mas é ao invisível que procura iludir. Em tal caso, a conta não se presta à carne, mas a Deus, que conhece as coisas ocultas.
4.1 Πρέπον οὖν ἐστιν μὴ μόνον καλεῖσθαι Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ εἶναι· ὥσπερ καί τινες ἐπίσκοπον μὲν καλοῦσιν, χωρὶς δὲ αὐτοῦ πάντα πράσσουσιν. οἱ τοιοῦτοι δὲ οὐκ εὐσυνείδητοί μοι εἶναι φαίνονται διὰ τὸ μὴ βεβαίως κατ’ ἐντολὴν συναθροίζεσθαι.
4.1 Convém, pois, não só chamar-se cristãos, mas também sê-lo; assim como há alguns que falam, sim, do bispo, mas fazem tudo sem ele. Esses tais não me parecem ter boa consciência, porque não se reúnem validamente, segundo o mandamento.
5.1 Ἐπεὶ οὖν τέλος τὰ πράγματα ἔχει καὶ πρόκειται τὰ δύο ὁμοῦ, ὅ τε θάνατος καὶ ἡ ζωή, καὶ ἕκαστος εἰς τὸν ἴδιον τόπον μέλλει χωρεῖν· 5.2 ὥσπερ γάρ ἐστιν νομίσματα δύο, ὃ μὲν θεοῦ, ὃ δὲ κόσμου, καὶ ἕκαστον αὐτῶν ἴδιον χαρακτῆρα ἐπικείμενον ἔχει, οἱ ἄπιστοι τοῦ κόσμου τούτου, οἱ δὲ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ χαρακτῆρα θεοῦ πατρὸς διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐὰν μὴ αὐθαιρέτως ἔχωμεν τὸ ἀποθανεῖν εἰς τὸ αὐτοῦ πάθος, τὸ ζῆν αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν.
5.1 Visto, pois, que as coisas têm um fim, e que estão diante de nós as duas juntas, a morte e a vida, e cada um há de ir para o seu próprio lugar; 5.2 pois, assim como há duas moedas, uma de Deus e outra do mundo, e cada uma delas tem gravado o seu próprio cunho, os incrédulos têm o cunho deste mundo, e os fiéis, no amor, o cunho de Deus Pai por meio de Jesus Cristo; e, se por meio dele não estivermos prontos, por livre escolha, a morrer para entrar na sua paixão, a vida dele não está em nós.
6.1 Ἐπεὶ οὖν ἐν τοῖς προγεγραμμένοις προσώποις τὸ πᾶν πλῆθος ἐθεώρησα ἐν πίστει καὶ ἠγάπησα, παραινῶ, ἐν ὁμονοίᾳ θεοῦ σπουδάζετε πάντα πράσσειν, προκαθημένου τοῦ ἐπισκόπου εἰς τόπον θεοῦ καὶ τῶν πρεσβυτέρων εἰς τόπον συνεδρίου τῶν ἀποστόλων, καὶ τῶν διακόνων τῶν ἐμοὶ γλυκυτάτων πεπιστευμένων διακονίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὃς πρὸ αἰώνων παρὰ πατρὶ ἦν καὶ ἐν τέλει ἐφάνη. 6.2 πάντες οὖν ὁμοήθειαν θεοῦ λαβόντες ἐντρέπεσθε ἀλλήλους καὶ μηδεὶς κατὰ σάρκα βλεπέτω τὸν πλησίον, ἀλλ’ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ ἀλλήλους διὰ παντὸς ἀγαπᾶτε. μηδὲν ἔστω ἐν ὑμῖν, ὃ δυνήσεται ὑμᾶς μερίσαι ἀλλ’ ἑνώθητε τῷ ἐπισκόπῳ καὶ τοῖς προκαθημένοις εἰς τύπον καὶ διδαχὴν ἀφθαρσίας.
6.1 Visto, pois, que nas pessoas acima mencionadas contemplei na fé toda a vossa multidão e a amei, exorto-vos: esforçai-vos por fazer tudo na concórdia de Deus, presidindo o bispo no lugar de Deus, e os presbíteros no lugar do conselho dos apóstolos, e estando os diáconos, para mim dulcíssimos, encarregados do serviço de Jesus Cristo, que antes dos séculos estava junto do Pai e no fim se manifestou. 6.2 Todos, pois, tendo recebido costumes conformes aos de Deus, respeitai-vos uns aos outros, e ninguém olhe o próximo segundo a carne, mas em Jesus Cristo amai-vos sempre uns aos outros. Não haja entre vós nada que vos possa dividir, mas uni-vos ao bispo e aos que presidem, como figura e ensinamento da incorruptibilidade.
7.1 Ὥσπερ οὖν ὁ κύριος ἄνευ τοῦ πατρὸς οὐδὲν ἐποίησεν, ἡνωμένος ὤν, οὔτε δι’ ἑαυτοῦ οὔτε διὰ τῶν ἀποστόλων· οὕτως μηδὲ ὑμεῖς ἄνευ τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν πρεσβυτέρων μηδὲν πράσσετε· μηδὲ πειράσητε εὔλογόν τι φαίνεσθαι ἰδίᾳ ὑμῖν, ἀλλ’ ἐπὶ τὸ αὐτὸ μία προσευχή, μία δέησις, εἷς νοῦς, μία ἐλπὶς ἐν ἀγάπῃ, ἐν τῇ χαρᾷ τῇ ἀμώμῳ, ὅ ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός, οὗ ἄμεινον οὐδέν ἐστιν. 7.2 πάντες ὡς εἰς ἕνα ναὸν συντρέχετε θεοῦ, ὡς ἐπὶ ἓν θυσιαστήριον, ἐπὶ ἕνα Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ἀφ’ ἑνὸς πατρὸς προελθόντα καὶ εἰς ἕνα ὄντα καὶ χωρήσαντα.
7.1 Assim, pois, como o Senhor nada fez sem o Pai, estando unido a ele, nem por si mesmo nem por meio dos apóstolos, assim também vós nada façais sem o bispo e os presbíteros; nem procureis que vos pareça razoável alguma coisa feita à parte, por vossa conta, mas, reunidos, uma só oração, uma só súplica, uma só mente, uma só esperança no amor, na alegria irrepreensível, que é Jesus Cristo, e nada há melhor do que ele. 7.2 Correi todos juntos como a um só templo de Deus, como a um só altar, a um só Jesus Cristo, que procedeu de um só Pai, e está junto daquele que é um só, e para ele voltou.
8.1 Μὴ πλανᾶσθε ταῖς ἑτεροδοξίαις μηδὲ μυθεύμασιν τοῖς παλαιοῖς ἀνωφελέσιν οὖσιν. εἰ γὰρ μέχρι νῦν κατὰ Ἰουδαϊσμὸν ζῶμεν, ὁμολογοῦμεν χάριν μὴ εἰληφέναι. 8.2 οἱ γὰρ θειότατοι προφῆται κατὰ Χριστὸν Ἰησοῦν ἔζησαν. διὰ τοῦτο καὶ ἐδιώχθησαν, ἐνπνεόμενοι ὑπὸ τῆς χάριτος αὐτοῦ, εἰς τὸ πληροφορηθῆναι τοὺς ἀπειθοῦντας, ὅτι εἶς θεός ἐστιν, ὁ φανερώσας ἑαυτὸν διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, ὅς ἐστιν αὐτοῦ λόγος ἀπὸ σιγῆς προελθών, ὃς κατὰ πάντα εὐηρέστησεν τῷ πέμψαντι αὐτόν.
8.1 Não vos deixeis enganar pelas doutrinas estranhas nem pelas fábulas antigas, que de nada servem. Pois, se até agora vivemos segundo o judaísmo, confessamos não ter recebido a graça. 8.2 De fato, os diviníssimos profetas viveram segundo Cristo Jesus. Por isso também foram perseguidos, inspirados como eram pela graça dele, para que os desobedientes ficassem plenamente convencidos de que há um só Deus, que se manifestou por meio de Jesus Cristo, seu Filho, que é o seu Verbo saído do silêncio, e que em tudo agradou àquele que o enviou.
9.1 Εἰ οὖν οἱ ἐν παλαιοῖς πράγμασιν ἀναστραφέντες εἰς καινότητα ἐλπίδος ἦλθον, μηκέτι σαββατίζοντες, ἀλλὰ κατὰ κυριακὴν ζῶντες, ἐν ᾗ καὶ ἡ ζωὴ ἡμῶν ἀνέτειλεν δι’ αὐτοῦ καὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ὅν τινες ἀρνοῦνται, δι’ οὗ μυστηρίου ἐλάβομεν τὸ πιστεύειν, καὶ διὰ τοῦτο ὑπομένομεν, ἵνα εὑρεθῶμεν μαθηταὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ μόνου διδασκάλου ἡμῶν· 9.2 πῶς ἡμεῖς δυνησόμεθα ζῆσαι χωρὶς αὐτοῦ, οὗ καὶ οἱ προφῆται μαθηταὶ ὄντες τῷ πνεύματι ὡς διδάσκαλον αὐτὸν προσεδόκων; καὶ διὰ τοῦτο, ὃν δικαίως ἀνέμενον, παρὼν ἤγειρεν αὐτοὺς ἐκ νεκρῶν.
9.1 Se, pois, os que viveram na antiga ordem das coisas chegaram à novidade da esperança, não mais guardando o sábado, mas vivendo segundo o dia do Senhor, no qual também a nossa vida despontou por meio dele e da sua morte (que alguns negam), mistério pelo qual recebemos o crer, e por causa do qual perseveramos, a fim de sermos achados discípulos de Jesus Cristo, nosso único mestre; 9.2 como poderemos nós viver sem ele, a quem até os profetas, sendo seus discípulos no Espírito, esperavam como mestre? E por isso aquele que eles com justiça aguardavam, quando veio, os ressuscitou dos mortos.
10.1 Μὴ οὖν ἀναισθητῶμεν τῆς χρηστότητος αὐτοῦ. ἐὰν γὰρ ἡμᾶς μιμήσηται καθὰ πράσσομεν, οὐκέτι ἐσμέν. διὰ τοῦτο, μαθηταὶ αὐτοῦ γενόμενοι, μάθωμεν κατὰ Χριστιανισμὸν ζῆν. ὃς γὰρ ἄλλῳ ὀνόματι καλεῖται πλέον τούτου, οὐκ ἔστιν τοῦ θεοῦ. 10.2 ὑπέρθεσθε οὖν τὴν κακὴν ζύμην, τὴν παλαιωθεῖσαν καὶ ἐνοξίσασαν, καὶ μεταβάλεσθε εἰς νέαν ζύμην, ὅ ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός. ἁλίσθητε ἐν αὐτῷ, ἵνα μὴ διαφθαρῇ τις ἐν ὑμῖν, ἐπεὶ ἀπὸ τῆς ὀσμῆς ἐλεγχθήσεσθε. 10.3 ἄτοπόν ἐστιν, Ἰησοῦν Χριστὸν λαλεῖν καὶ ἰουδαΐζειν. ὁ γὰρ Χριστιανισμὸς οὐκ εἰς Ἰουδαϊσμὸν ἐπίστευσεν, ἀλλ’ Ἰουδαϊσμὸς εἰς Χριστιανισμόν, ᾧ πᾶσα γλῶσσα πιστεύσασα εἰς θεὸν συνήχθη.
10.1 Não sejamos, pois, insensíveis à sua bondade. Porque, se ele nos imitar no que fazemos, já não existimos. Por isso, feitos seus discípulos, aprendamos a viver segundo o cristianismo. Pois quem é chamado por outro nome além deste não é de Deus. 10.2 Lançai fora, pois, o fermento mau, que envelheceu e azedou, e transformai-vos no fermento novo, que é Jesus Cristo. Salgai-vos nele, para que ninguém se corrompa entre vós, pois pelo cheiro sereis denunciados. 10.3 É absurdo falar de Jesus Cristo e judaizar. Pois o cristianismo não creu no judaísmo, mas o judaísmo no cristianismo, no qual se reuniu toda língua que crê em Deus.
11.1 Ταῦτα δέ, ἀγαπητοί μου, οὐκ ἐπεὶ ἔγνων τινὰς ἐξ ὑμῶν οὕτως ἔχοντας, ἀλλ’ ὡς μικρότερος ὑμῶν θέλω προφυλάσσεσθαι ὑμᾶς, μὴ ἐμπεσεῖν εἰς τὰ ἄγκιστρα τῆς κενοδοξίας, ἀλλὰ πεπληροφορῆσθαι ἐν τῇ γεννήσει καὶ τῷ πάθει καὶ τῇ ἀναστάσει τῇ γενομένῃ ἐν καιρῷ τῆς ἡγεμονίας Ποντίου Πιλάτου· πραχθέντα ἀληθῶς καὶ βεβαίως ὑπὸ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς ἐλπίδος ἡμῶν, ἧς ἐκτραπῆναι μηδενὶ ὑμῶν γένοιτο.
11.1 Isto, meus amados, não porque eu tenha sabido que alguns de vós estão assim, mas porque, como o menor de vós, quero precaver-vos, para que não caiais nos da vanglória, mas estejais plenamente convencidos do nascimento, da paixão e da ressurreição, que aconteceu no tempo do governo de Pôncio Pilatos: coisas realizadas verdadeira e seguramente por Jesus Cristo, nossa esperança, da qual oxalá nenhum de vós se desvie.
12.1 Ὀναίμην ὑμῶν κατὰ πάντα, ἐάνπερ ἄξιος ὦ. εἰ γὰρ καὶ δέδεμαι, πρὸς ἕνα τῶν λελυμένων ὑμῶν οὐκ εἰμί. οἶδα ὅτι οὐ φυσιοῦσθε· Ἰησοῦν γὰρ Χριστὸν ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς· καὶ μᾶλλον, ὅταν ἐπαινῶ ὑμᾶς, οἶδα, ὅτι ἐντρέπεσθε, ὡς γέγραπται, ὅτι ὁ δίκαιος ἑαυτοῦ κατήγορος.
12.1 Oxalá eu possa alegrar-me de vós em tudo, se de fato sou digno. Pois, embora esteja acorrentado, não me comparo a um só de vós, que estais livres. Sei que não vos , porque tendes Jesus Cristo em vós; e, mais ainda, quando vos louvo, sei que vos envergonhais, como está escrito: “O justo é acusador de si mesmo”.
13.1 Σπουδάζετε οὖν βεβαιωθῆναι ἐν τοῖς δόγμασιν τοῦ κυρίου καὶ τῶν ἀποστόλων, ἵνα πάντα, ὅσα ποιεῖτε, κατευοδωθῆτε σαρκὶ καὶ πνεύματι, πίστει καὶ ἀγάπῃ, ἐν υἱῷ καὶ πατρὶ καὶ ἐν πνεύματι, ἐν ἀρχῇ καὶ ἐν τέλει, μετὰ τοῦ ἀξιοπρεπεστάτου ἐπισκόπου ὑμῶν καὶ ἀξιοπλόκου πνευματικοῦ στεφάνου τοῦ πρεσβυτερίου ὑμῶν καὶ τῶν κατὰ θεὸν διακόνων. 13.2 ὑποτάγητε τῷ ἐπισκόπῳ καὶ ἀλλήλοις, ὡς Ἰησοῦς Χριστὸς τῷ πατρὶ καὶ οἱ ἀπόστολοι τῷ Χριστῷ καὶ τῷ πατρὶ ἵνα ἕνωσις ᾖ σαρκική τε καὶ πνευματική.
13.1 Esforçai-vos, pois, por vos firmar nos preceitos do Senhor e dos apóstolos, para que prospereis em tudo o que fizerdes, na carne e no espírito, na fé e no amor, no Filho e no Pai e no Espírito, no princípio e no fim, com o vosso digníssimo bispo, com a coroa espiritual, tecida com tanta dignidade, do vosso e com os diáconos segundo Deus. 13.2 Submetei-vos ao bispo e uns aos outros, como Jesus Cristo ao Pai, e os apóstolos a Cristo e ao Pai, para que haja uma união tanto carnal como espiritual.
14.1 Εἰδώς, ὅτι θεοῦ γέμετε, συντόμως παρεκέλευσα ὑμᾶς. μνημονεύετέ μου ἐν ταῖς προσευχαῖς ὑμῶν, ἵνα θεοῦ ἐπιτύχω, καὶ τῆς ἐν Συρίᾳ ἐκκλησίας, ὅθεν οὐκ ἄξιός εἰμι καλεῖσθαι· ἐπιδέομαι γὰρ τῆς ἡνωμένης ὑμῶν ἐν θεῷ προσευχῆς καὶ ἀγάπης, εἰς τὸ ἀξιωθῆναι τὴν ἐν Συρίᾳ ἐκκλησίαν διὰ τῆς ἐκκλησίας ὑμῶν δροσισθῆναι.
14.1 Sabendo que estais cheios de Deus, exortei-vos com brevidade. Lembrai-vos de mim nas vossas orações, para que eu alcance a Deus, e da igreja que está na Síria, da qual não sou digno de ser chamado; pois tenho necessidade da vossa oração unida em Deus e do vosso amor, para que a igreja que está na Síria seja julgada digna de ser pela vossa igreja.
15.1 Ἀσπάζονται ὑμᾶς Ἐφέσιοι ἀπὸ Σμύρνης, ὅθεν καὶ γράφω ὑμῖν, παρόντες εἰς δόξαν θεοῦ, ὥσπερ καὶ ὑμεῖς οἳ κατὰ πάντα με ἀνέπαυσαν ἅμα Πολυκάρπῳ, ἐπισκόπῳ Σμυρναίων. καὶ αἱ λοιπαὶ δὲ ἐκκλησίαι ἐν τιμῇ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀσπάζονται ὑμᾶς. ἔρρωσθε ἐν ὁμονοίᾳ θεοῦ, κεκτημένοι ἀδιάκριτον πνεῦμα, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός.
15.1 Saúdam-vos os efésios de Esmirna, de onde também vos escrevo, aqui presentes para a glória de Deus, como também vós; eles me reconfortaram em tudo, juntamente com Policarpo, bispo dos esmirnenses. Também as outras igrejas vos saúdam em honra de Jesus Cristo. Passai bem na concórdia de Deus, possuindo um espírito indiviso, que é Jesus Cristo.
conservo substantivo masculino
companheiro no mesmo serviço; quem serve ao mesmo senhor que outro
presbitério substantivo masculino
o conjunto dos presbíteros de uma igreja, o conselho que rodeia o bispo
anzol substantivo masculino
gancho de metal com isca para pescar; aqui, armadilha
ensoberbecer verbo
encher-se de soberba, tornar-se orgulhoso
orvalhar verbo
molhar de orvalho; aqui, reanimar e consolar, como o orvalho refresca a planta
2 de 7 · índice