Ir para o texto
Biblioteca

Esm

Aos Esmirnenses

As palavras sublinhadas têm nota: toque para ver o sentido.

ΣΜΥΡΝΑΙΟΙΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ

INÁCIO AOS ESMIRNENSES

Ἰγνάτιος, ὁ καὶ Θεοφόρος, ἐκκλησίᾳ θεοῦ πατρὸς καὶ τοῦ ἠγαπημένου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἠλεημένῃ ἐν παντὶ χαρίσματι, πεπληρωμένῃ ἐν πίστει καὶ ἀγάπῃ, ἀνυστερήτῳ οὔσῃ παντὸς χαρίσματος, θεοπρεπεστάτῃ καὶ ἁγιοφόρῳ, τῇ οὔσῃ ἐν Σμύρνῃ τῆς Ἀσίας. ἐν ἀμώμῳ πνεύματι καὶ λόγῳ θεοῦ πλεῖστα χαίρειν.

Inácio, também chamado Teóforo, à igreja de Deus Pai e do amado Jesus Cristo, que alcançou misericórdia em todo dom, cheia de fé e de amor, à qual não falta dom algum, digníssima de Deus e portadora das coisas santas, que está em Esmirna da Ásia: deseja muitíssimas saudações em espírito irrepreensível e na palavra de Deus.

1.1 Δοξάζω Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν θεὸν τὸν οὕτως ὑμᾶς σοφίσαντα· ἐνόησα γὰρ ὑμᾶς κατηρτισμένους ἐν ἀκινήτῳ πίστει, ὥσπερ καθηλωμένους ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ σαρκί τε καὶ πνεύματι καὶ ἡδρασμένους ἐν ἀγάπῃ ἐν τῷ αἵματι Χριστοῦ, πεπληροφορημένους εἰς τὸν κύριον ἡμῶν, ἀληθῶς ὄντα ἐκ γένους Δαυεὶδ κατὰ σάρκα, υἱὸν θεοῦ κατὰ θέλημα καὶ δύναμιν θεοῦ, γεγεννημένον ἀληθῶς ἐκ παρθένου, βεβαπτισμένον ὑπὸ Ἰωάννου, ἵνα πληρωθῇ πᾶσα δικαιοσύνη ὑπ’ αὐτοῦ· 1.2 ἀληθῶς ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου καὶ Ἡρώδου τετράρχου καθηλωμένον ὑπὲρ ἡμῶν ἐν σαρκί, ἀφ’ οὗ καρποῦ ἡμεῖς ἀπὸ τοῦ θεομακαρίστου αὐτοῦ πάθους, ἵνα ἄρῃ σύσσημον εἰς τοὺς αἰῶνας διὰ τῆς ἀναστάσεως εἰς τοὺς ἁγίους καὶ πιστοὺς αὐτοῦ, εἴτε ἐν Ἰουδαίοις εἴτε ἐν ἔθνεσιν, ἐν ἑνὶ σώματι τῆς ἐκκλησίας αὐτοῦ.

1.1 Glorifico Jesus Cristo, o Deus que assim vos tornou sábios; pois percebi que estais bem formados numa fé inabalável, como que pregados na cruz do Senhor Jesus Cristo, na carne e no espírito, e firmados no amor pelo sangue de Cristo, plenamente convencidos acerca de nosso Senhor, que é verdadeiramente da descendência de Davi segundo a carne, Filho de Deus segundo a vontade e o poder de Deus, verdadeiramente nascido de uma virgem, batizado por João para que por ele se cumprisse toda a justiça; 1.2 verdadeiramente pregado na carne em nosso favor, sob Pôncio Pilatos e o tetrarca Herodes (desse fruto somos nós, da sua paixão divinamente bem-aventurada), para levantar, pela ressurreição, um estandarte para todos os séculos, para os seus santos e fiéis, quer entre os judeus quer entre os gentios, no único corpo da sua Igreja.

2.1 Ταῦτα γὰρ πάντα ἔπαθεν δι’ ἡμᾶς, ἵνα σωθῶμεν· καὶ ἀληθῶς ἔπαθεν, ὡς καὶ ἀληθῶς ἀνέστησεν ἑαυτόν, οὐχ ὥσπερ ἄπιστοί τινες λέγουσιν, τὸ δοκεῖν αὐτὸν πεπονθέναι, αὐτοὶ τὸ δοκεῖν ὄντες· καὶ καθὼς φρονοῦσιν, καὶ συμβήσεται αὐτοῖς, οὖσιν ἀσωμάτοις καὶ δαιμονικοῖς.

2.1 Pois tudo isso ele sofreu por nós, para que fôssemos salvos; e sofreu verdadeiramente, como também verdadeiramente ressuscitou a si mesmo, não como dizem alguns incrédulos, que ele sofreu só em aparência: eles mesmos é que são só aparência; e, conforme pensam, assim também lhes acontecerá, a eles, incorpóreos e demoníacos.

3.1 Ἐγὼ γὰρ καὶ μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἐν σαρκὶ αὐτὸν οἶδα καὶ πιστεύω ὄντα. 3.2 καὶ ὅτε πρὸς τοὺς περὶ Πέτρον ἦλθεν, ἔφη αὐτοῖς· Λάβετε, ψηλαφήσατέ με καὶ ἴδετε, ὅτι οὐκ εἰμὶ δαιμόνιον ἀσώματον. καὶ εὐθὺς αὐτοῦ ἥψαντο καὶ ἐπίστευσαν, κραθέντες τῇ σαρκὶ αὐτοῦ καὶ τῷ πνεύματι. διὰ τοῦτο καὶ θανάτου κατεφρόνησαν, ηὑρέθησαν δὲ ὑπὲρ θάνατον. 3.3 μετὰ δὲ τὴν ἀνάστασιν συνέφαγεν αὐτοῖς καὶ συνέπιεν ὡς σαρκικός, καίπερ πνευματικῶς ἡνωμένος τῷ πατρί.

3.1 Pois eu sei e creio que, mesmo depois da ressurreição, ele está na carne. 3.2 E, quando veio aos que estavam com Pedro, disse-lhes: “Tomai, tocai-me e vede que não sou um demônio incorpóreo.” E logo o tocaram e creram, misturados à sua carne e ao seu espírito. Por isso também desprezaram a morte, e acharam-se acima da morte. 3.3 E, depois da ressurreição, comeu e bebeu com eles como um ser carnal, embora estivesse espiritualmente unido ao Pai.

4.1 Ταῦτα δὲ παραινῶ ὑμῖν, ἀγαπητοί, εἰδὼς ὅτι καὶ ὑμεῖς οὕτως ἔχετε. προφυλάσσω δὲ ὑμᾶς ἀπὸ τῶν θηρίων τῶν ἀνθρωπομόρφων, οὓς οὐ μόνον δεῖ ὑμᾶς μὴ παραδέχεσθαι, ἀλλ’ εἰ δυνατὸν μηδὲ συναντᾶν, μόνον δὲ προσεύχεσθε ὑπὲρ αὐτῶν, ἐάν πως μετανοήσωσιν, ὅπερ δύσκολον, τούτου δὲ ἔχει ἐξουσίαν Ἰησοῦς Χριστός, τὸ ἀληθινὸν ἡμῶν ζῆν. 4.2 εἰ γὰρ τὸ δοκεῖν ταῦτα ἐπράχθη ὑπὸ τοῦ κυρίου ἡμῶν, κἀγὼ τὸ δοκεῖν δέδεμαι. τί δὲ καὶ ἑαυτὸν ἔκδοτον δέδωκα τῷ θανάτῳ, πρὸς πῦρ, πρὸς μάχαιραν, πρὸς θηρία; ἀλλ’ ἐγγὺς μαχαίρας ἐγγὺς θεοῦ, μεταξὺ θηρίων μεταξὺ θεοῦ· μόνον ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ συμπαθεῖν αὐτῷ πάντα ὑπομένω, αὐτοῦ με ἐνδυναμοῦντος τοῦ τελείου ἀνθρώπου.

4.1 Dou-vos estes conselhos, amados, sabendo que também vós pensais assim. Mas vos previno contra as feras de forma humana, que não só não deveis receber, mas, se possível, nem sequer encontrar; somente orai por eles, para ver se de algum modo se arrependem, o que é difícil; mas disso tem o poder Jesus Cristo, a nossa verdadeira vida. 4.2 Pois, se foi só em aparência que essas coisas foram feitas por nosso Senhor, também eu estou acorrentado só em aparência. E por que me entreguei eu mesmo à morte, ao fogo, à espada, às feras? Mas perto da espada, perto de Deus; no meio das feras, no meio de Deus. Somente no nome de Jesus Cristo, para sofrer com ele, tudo suporto, pois me fortalece ele, o homem perfeito.

5.1 Ὅν τινες ἀγνοοῦντες ἀρνοῦνται, μᾶλλον δὲ ἠρνήθησαν ὑπ’ αὐτοῦ, ὄντες συνήγοροι τοῦ θανάτου μᾶλλον ἢ τῆς ἀληθείας· οὓς οὐκ ἔπεισαν αἱ προφητεῖαι οὐδὲ ὁ νόμος Μωύσεως, ἀλλ’ οὐδὲ μέχρι νῦν τὸ εὐαγγέλιον, οὐδὲ τὰ ἡμέτερα τῶν κατ’ ἄνδρα παθήματα. 5.2 καὶ γὰρ περὶ ἡμῶν τὸ αὐτὸ φρονοῦσιν. τί γάρ με ὠφελεῖ τις, εἰ ἐμὲ ἐπαινεῖ, τὸν δὲ κύριόν μου βλασφημεῖ, μὴ ὁμολογῶν αὐτὸν σαρκοφόρον; ὁ δὲ τοῦτο λέγων τελείως αὐτὸν ἀπήρνηται, ὢν νεκροφόρος. 5.3 τὰ δὲ ὀνόματα αὐτῶν, ὄντα ἄπιστα, οὐκ ἔδοξέν μοι ἐγγράψαι. ἀλλὰ μηδὲ γένοιτό μοι αὐτῶν μνημονεύειν, μέχρις οὗ μετανοήσωσιν εἰς τὸ πάθος, ὅ ἐστιν ἡμῶν ἀνάστασις.

5.1 Alguns, não o conhecendo, o renegam, ou antes foram renegados por ele, sendo advogados da morte mais do que da verdade; a eles não persuadiram as profecias, nem a lei de Moisés, nem até agora o evangelho, nem os sofrimentos de cada um de nós. 5.2 Pois pensam o mesmo também a nosso respeito. De que me serve alguém, se me louva a mim, mas blasfema o meu Senhor, não confessando que ele é portador de carne? Quem fala assim renegou-o completamente, e ele mesmo é portador de um cadáver. 5.3 Os seus nomes, que são de incrédulos, não me pareceu bem escrevê-los. E que nem me aconteça fazer memória deles, até que se convertam à paixão, que é a nossa ressurreição.

6.1 Μηδεὶς πλανάσθω· καὶ τὰ ἐπουράνια καὶ ἡ δόξα τῶν ἀγγέλων καὶ οἱ ἄρχοντες ὁρατοί τε καὶ ἀόρατοι, ἐὰν μὴ πιστεύσωσιν εἰς τὸ αἷμα Χριστοῦ, κἀκείνοις κρίσις ἐστίν· ὁ χωρῶν χωρείτω. τόπος μηδένα φυσιούτω· τὸ γὰρ ὅλον ἐστὶν πίστις καὶ ἀγάπη, ὧν οὐδὲν προκέκριται. 6.2 καταμάθετε δὲ τοὺς ἑτεροδοξοῦντας εἰς τὴν χάριν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὴν εἰς ἡμᾶς ἐλθοῦσαν, πῶς ἐναντίοι εἰσὶν τῇ γνώμῃ τοῦ θεοῦ. περὶ ἀγάπης οὐ μέλει αὐτοῖς, οὐ περὶ χήρας, οὐ περὶ ὀρφανοῦ, οὐ περὶ θλιβομένου, οὐ περὶ δεδεμένου ἢ λελυμένου, οὐ περὶ πεινῶντος ἢ διψῶντος.

6.1 Ninguém se engane: até os seres celestes, e a glória dos anjos, e os príncipes visíveis e invisíveis, se não crerem no sangue de Cristo, também para eles há juízo. Quem pode compreender, compreenda. Que a posição não ninguém, pois o todo é fé e amor, aos quais nada se prefere. 6.2 Observai bem os que seguem doutrina estranha acerca da graça de Jesus Cristo, que veio a nós: como são contrários ao pensamento de Deus. Não se preocupam com o amor, nem com a viúva, nem com o órfão, nem com o oprimido, nem com o preso ou o libertado, nem com o faminto ou o sedento.

7.1 Εὐχαριστίας καὶ προσευχῆς ἀπέχονται, διὰ τὸ μὴ ὁμολογεῖν τὴν εὐχαριστίαν σάρκα εἶναι τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὴν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν παθοῦσαν, ἣν τῇ χρηστότητι ὁ πατὴρ ἤγειρεν. οἱ οὖν ἀντιλέγοντες τῇ δωρεᾷ τοῦ θεοῦ συζητοῦντες ἀποθνήσκουσιν· συνέφερεν δὲ αὐτοῖς ἀγαπᾶν, ἵνα καὶ ἀναστῶσιν. 7.2 πρέπον ἐστὶν ἀπέχεσθαι τῶν τοιούτων καὶ μήτε κατ’ ἰδίαν περὶ αὐτῶν λαλεῖν μήτε κοινῇ, προσέχειν δὲ τοῖς προφήταις, ἐξαιρέτως δὲ τῷ εὐαγγελίῳ, ἐν ᾧ τὸ πάθος ἡμῖν δεδήλωται καὶ ἡ ἀνάστασις τετελείωται. τοὺς δὲ μερισμοὺς φεύγετε ὡς ἀρχὴν κακῶν.

7.1 Abstêm-se da Eucaristia e da oração, porque não confessam que a Eucaristia é a carne do nosso Salvador Jesus Cristo, a que sofreu pelos nossos pecados e que o Pai, na sua bondade, ressuscitou. Os que contradizem o dom de Deus morrem nas suas disputas; mais lhes valeria amar, para também ressuscitarem. 7.2 Convém manter-se longe de tais homens e não falar deles nem em particular nem em público, mas atender aos profetas e, de modo especial, ao evangelho, no qual a paixão nos foi manifestada e a ressurreição se consumou. Fugi das divisões, como princípio dos males.

8.1 Πάντες τῷ ἐπισκόπῳ ἀκολουθεῖτε, ὡς Ἰησοῦς Χριστὸς τῷ πατρί, καὶ τῷ πρεσβυτερίῳ ὡς τοῖς ἀποστόλοις. τοὺς δὲ διακόνους ἐντρέπεσθε ὡς θεοῦ ἐντολήν. μηδεὶς χωρὶς τοῦ ἐπισκόπου τι πρασσέτω τῶν ἀνηκόντων εἰς τὴν ἐκκλησίαν. ἐκείνη βεβαία εὐχαριστία ἡγείσθω, ἡ ὑπὸ ἐπίσκοπον οὖσα ἢ ᾧ ἂν αὐτὸς ἐπιτρέψῃ. 8.2 ὅπου ἂν φανῇ ὁ ἐπίσκοπος, ἐκεῖ τὸ πλῆθος ἤτω, ὥσπερ ὅπου ἂν ᾖ Ἰησοῦς Χριστός, ἐκεῖ ἡ καθολικὴ ἐκκλησία. οὐκ ἐξόν ἐστιν χωρὶς τοῦ ἐπισκόπου οὔτε βαπτίζειν οὔτε ἀγάπην ποιεῖν· ἀλλ’ ὃ ἂν ἐκεῖνος δοκιμάσῃ, τοῦτο καὶ τῷ θεῷ εὐάρεστον, ἵνα ἀσφαλὲς ᾖ καὶ βέβαιον πᾶν ὃ πράσσετε.

8.1 Segui todos o bispo, como Jesus Cristo segue o Pai, e o como os apóstolos; e respeitai os diáconos como o mandamento de Deus. Que ninguém faça sem o bispo coisa alguma das que dizem respeito à igreja. Tenha-se por legítima a Eucaristia que está sob o bispo ou sob aquele a quem ele a confiar. 8.2 Onde aparecer o bispo, ali esteja a multidão, assim como onde estiver Jesus Cristo, ali está a Igreja católica. Não é permitido, sem o bispo, nem batizar nem celebrar o ; mas o que ele aprovar, isso é também agradável a Deus, para que seja seguro e firme tudo o que fizerdes.

9.1 Εὔλογόν ἐστιν λοιπὸν ἀνανῆψαι ἡμᾶς, ὡς ἔτι καιρὸν ἔχομεν εἰς θεὸν μετανοεῖν. καλῶς ἔχει, θεὸν καὶ ἐπίσκοπον εἰδέναι. ὁ τιμῶν ἐπίσκοπον ὑπὸ θεοῦ τετίμηται· ὁ λάθρα ἐπισκόπου τι πράσσων τῷ διαβόλῳ λατρεύει. 9.2 πάντα οὖν ὑμῖν ἐν χάριτι περισσευέτω· ἄξιοι γάρ ἐστε. κατὰ πάντα με ἀνεπαύσατε, καὶ ὑμᾶς Ἰησοῦς Χριστός. ἀπόντα με καὶ παρόντα ἠγαπήσατε. ἀμοιβὴ ὑμῖν ὁ θεός, δι’ ὃν πάντα ὑπομένοντες αὐτοῦ τεύξεσθε.

9.1 É razoável, enfim, que voltemos à sobriedade, enquanto ainda temos tempo de nos converter a Deus. É bom conhecer a Deus e ao bispo. Quem honra o bispo foi honrado por Deus; quem faz alguma coisa às escondidas do bispo presta culto ao diabo. 9.2 Que tudo, pois, abunde para vós em graça, porque sois dignos. Em tudo me reconfortastes, e a vós, Jesus Cristo. Amastes-me ausente e presente. A vossa recompensa é Deus: suportando tudo por ele, o alcançareis.

10.1 Φίλωνα καὶ Ῥέον Ἀγαθόπουν, οἳ ἐπηκολούθησάν μοι εἰς λόγον θεοῦ, καλῶς ἐποιήσατε ὑποδεξάμενοι ὡς διακόνους θεοῦ· οἳ καὶ εὐχαριστοῦσιν τῷ κυρίῳ ὑπὲρ ὑμῶν, ὅτι αὐτοὺς ἀνεπαύσατε κατὰ πάντα τρόπον. οὐδὲν ὑμῖν οὐ μὴ ἀπολεῖται. 10.2 ἀντίψυχον ὑμῶν τὸ πνεῦμά μου καὶ τὰ δεσμά μου, ἃ οὐχ ὑπερηφανήσατε οὐδὲ ἐπῃσχύνθητε. οὐδὲ ὑμᾶς ἐπαισχυνθήσεται ἡ τελεία ἐλπίς, Ἰησοῦς Χριστός.

10.1 Filão e Reo Agátopo, que me seguiram por causa da palavra de Deus, fizestes bem em recebê-los como diáconos de Deus; também eles dão graças ao Senhor por vós, porque os reconfortastes de todos os modos. Nada se perderá para vós. 10.2 O meu espírito e as minhas cadeias são o vosso resgate; vós não as desprezastes nem vos envergonhastes delas. Também não se envergonhará de vós a esperança perfeita, Jesus Cristo.

11.1 Ἡ προσευχὴ ὑμῶν ἀπῆλθεν ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν τὴν ἐν Ἀντιοχείᾳ τῆς Συρίας, ὅθεν δεδεμένος θεοπρεπεστάτοις δεσμοῖς πάντας ἀσπάζομαι, οὐκ ὢν ἄξιος ἐκεῖθεν εἶναι, ἔσχατος αὐτῶν ὤν· κατὰ θέλημα δὲ κατηξιώθην, οὐκ ἐκ συνειδότος ἀλλ’ ἐκ χάριτος θεοῦ· ἣν εὔχομαι τελείαν μοι δοθῆναι, ἵνα ἐν τῇ προσευχῇ ὑμῶν θεοῦ ἐπιτύχω. 11.2 ἵνα οὖν ὑμῶν τέλειον γένηται τὸ ἔργον καὶ ἐπὶ γῆς καὶ ἐν οὐρανῷ, πρέπει εἰς τιμὴν θεοῦ χειροτονῆσαι τὴν ἐκκλησίαν ὑμῶν θεοπρεσβεύτην, εἰς τὸ γενόμενον ἐν Συρίᾳ συγχαρῆναι αὐτοῖς, ὅτι εἰρηνεύουσιν καὶ ἀπέλαβον τὸ ἴδιον μέγεθος καὶ ἀπεκατεστάθη αὐτοῖς τὸ ἴδιον σωματεῖον. 11.3 ἐφάνη μοι οὖν θεοῦ ἄξιον πρᾶγμα, πέμψαι τινὰ τῶν ὑμετέρων μετ’ ἐπιστολῆς, ἵνα συνδοξάσῃ τὴν κατὰ θεὸν αὐτοῖς γενομένην εὐδίαν, καὶ ὅτι λιμένος ἤδη ἐτύγχανον τῇ προσευχῇ ὑμῶν. τέλειοι ὄντες τέλεια καὶ φρονεῖτε. θέλουσιν γὰρ ὑμῖν εὖ πράσσειν θεὸς ἕτοιμος εἰς τὸ παρέχειν.

11.1 A vossa oração chegou à igreja de Antioquia da Síria, de onde, preso com cadeias digníssimas de Deus, saúdo a todos, eu que não sou digno de ser de lá, por ser o último deles; mas fui julgado digno segundo a vontade, não pelo testemunho da minha consciência, mas pela graça de Deus; e peço que ela me seja dada perfeita, para que, pela vossa oração, eu alcance a Deus. 11.2 Para que, pois, a vossa obra se torne perfeita na terra e no céu, convém que, para honra de Deus, a vossa igreja eleja um embaixador de Deus, para que, chegando à Síria, se congratule com eles porque estão em paz, recuperaram a sua grandeza própria e lhes foi restabelecido o seu próprio corpo. 11.3 Pareceu-me, pois, coisa digna de Deus enviardes alguém dos vossos com uma carta, para que glorifique com eles a calmaria que, segundo Deus, lhes sobreveio, e o fato de já terem alcançado o porto, graças à vossa oração. Sendo perfeitos, pensai também o que é perfeito; pois, para vós, que quereis fazer o bem, Deus está pronto a conceder.

12.1 Ἀσπάζεται ὑμᾶς ἡ ἀγάπη τῶν ἀδελφῶν τῶν ἐν Τρωάδι, ὅθεν καὶ γράφω ὑμῖν διὰ Βούρρου, ὃν ἀπεστείλατε μετ’ ἐμοῦ ἅμα Ἐφεσίοις, τοῖς ἀδελφοῖς ὑμῶν, ὃς κατὰ πάντα με ἀνέπαυσεν. καὶ ὄφελον πάντες αὐτὸν ἐμιμοῦντο, ὄντα ἐξεμπλάριον θεοῦ διακονίας. ἀμείψεται αὐτὸν ἡ χάρις κατὰ πάντα. 12.2 ἀσπάζομαι τὸν ἀξιόθεον ἐπίσκοπον καὶ θεοπρεπὲς πρεσβυτέριον καὶ τοὺς συνδούλους μου διακόνους καὶ τοὺς κατ’ ἄνδρα καὶ κοινῇ πάντας ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῇ σαρκὶ αὐτοῦ καὶ τῷ αἵματι, πάθει τε καὶ ἀναστάσει σαρκικῇ τε καὶ πνευματικῇ, ἐν ἑνότητι θεοῦ καὶ ὑμῶν. χάρις ὑμῖν, ἕλεος, εἰρήνη, ὑπομονὴ διὰ παντός.

12.1 Saúda-vos o amor dos irmãos que estão em Trôade, de onde também vos escrevo por meio de Burro, que enviastes comigo juntamente com os efésios, vossos irmãos, e que em tudo me reconfortou. Oxalá todos o imitassem, pois é um modelo do serviço de Deus. A graça o recompensará em tudo. 12.2 Saúdo o bispo digno de Deus, o venerável , os diáconos, meus , e todos vós, um por um e em conjunto, em nome de Jesus Cristo, na sua carne e no seu sangue, na sua paixão e ressurreição, carnal e espiritual, na unidade de Deus e vossa. Graça a vós, misericórdia, paz, perseverança, sempre.

13.1 Ἀσπάζομαι τοὺς οἴκους τῶν ἀδελφῶν μου σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις καὶ τὰς παρθένους τὰς λεγομένας χήρας. ἔρρωσθέ μοι ἐν δυνάμει πατρός. ἀσπάζεται ὑμᾶς Φίλων σὺν ἐμοὶ ὤν. 13.2 ἀσπάζομαι τὸν οἶκον Ταουΐας, ἣν εὔχομαι ἑδρᾶσθαι πίστει καὶ ἀγάπῃ σαρκικῇ τε καὶ πνευματικῇ. ἀσπάζομαι Ἄλκην, τὸ ποθητόν μοι ὄνομα, καὶ Δάφνον τὸν ἀσύγκριτον καὶ Εὔτεκνον καὶ πάντας κατ’ ὄνομα. ἔρρωσθε ἐν χάριτι θεοῦ.

13.1 Saúdo as casas dos meus irmãos, com as mulheres e os filhos, e as virgens chamadas viúvas. Passai bem no poder do Pai. Saúda-vos Filão, que está comigo. 13.2 Saúdo a casa de Tavia, e faço votos de que ela esteja firmada na fé e no amor, carnal e espiritual. Saúdo Alce, nome querido para mim, e o incomparável Dafno, e Eutecno, e todos pelo nome. Passai bem na graça de Deus.

6 de 7 · índice