Ir para o texto
Biblioteca

Pol

A Policarpo

As palavras sublinhadas têm nota: toque para ver o sentido.

ΠΡΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΝ ΙΓΝΑΤΙΟΣ

INÁCIO A POLICARPO

Ἰγνάτιος, ὁ καὶ Θεοφόρος, Πολυκάρπῳ ἐπισκόπῳ ἐκκλησίας Σμυρναίων, μᾶλλον ἐπισκοπημένῳ ὑπὸ θεοῦ πατρὸς καὶ κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, πλεῖστα χαίρειν.

Inácio, também chamado Teóforo, a Policarpo, bispo da igreja dos esmirnenses, ou antes, que tem por bispo Deus Pai e o Senhor Jesus Cristo: muitíssimas saudações.

1.1 Ἀποδεχόμενός σου τὴν ἐν θεῷ γνώμην ἡδρασμένην ὡς ἐπὶ πέτραν ἀκίνητον, ὑπερδοξάζω, καταξιωθεὶς τοῦ προσώπου σου τοῦ ἀμώμου, οὗ ὀναίμην ἐν θεῷ. 1.2 παρακαλῶ σε ἐν χάριτι ᾗ ἐνδέδυσαι, προσθεῖναι τῷ δρόμῳ σου καὶ πάντας παρακαλεῖν, ἵνα σώζωνται. ἐκδίκει σου τὸν τόπον ἐν πάσῃ ἐπιμελείᾳ σαρκικῇ τε καὶ πνευματικῇ. τῆς ἑνώσεως φρόντιζε, ἧς οὐδὲν ἄμεινον, πάντας βάσταζε, ὡς καὶ σὲ ὁ κύριος· πάντων ἀνέχου ἐν ἀγάπῃ, ὥσπερ καὶ ποιεῖς. 1.3 προσευχαῖς σχόλαζε ἀδιαλείπτοις· αἰτοῦ σύνεσιν πλείονα ἧς ἔχεις· γρηγόρει ἀκοίμητον πνεῦμα κεκτημένος. τοῖς κατ’ ἄνδρα κατὰ ὁμοήθειαν θεοῦ λάλει· πάντων τὰς νόσους βάσταζε ὡς τέλειος ἀθλητής. ὅπου πλείων κόπος, πολὺ κέρδος.

1.1 Acolhendo o teu pensamento em Deus, firmado como sobre rocha inabalável, dou glória sem medida, por ter sido julgado digno do teu rosto irrepreensível, de que eu possa gozar em Deus. 1.2 Exorto-te, pela graça de que estás revestido, a avançar na tua corrida e a exortar a todos, para que se salvem. Faze honra ao teu posto com todo o cuidado, carnal e espiritual. Preocupa-te com a união, pois nada há melhor do que ela. Carrega a todos, como também o Senhor a ti; suporta a todos no amor, como já fazes. 1.3 Dedica-te a orações incessantes; pede entendimento maior do que o que tens; vigia, como quem possui um espírito que não dorme. Fala a cada um em particular, à maneira de Deus; carrega as enfermidades de todos, como atleta perfeito. Onde maior é o trabalho, muito é o ganho.

2.1 Καλοὺς μαθητὰς ἐὰν φιλῇς, χάρις σοι οὐκ ἔστιν· μᾶλλον τοὺς λοιμοτέρους ἐν πραότητι ὑπότασσε. οὐ πᾶν τραῦμα τῇ αὐτῇ ἐμπλάστρῳ θεραπεύεται. τοὺς παροξυσμοὺς ἐμβροχαῖς παῦε. 2.2 φρόνιμος γίνου ὡς ὁ ὄφις ἐν ἅπασιν καὶ ἀκέραιος εἰς ἀεὶ ὡς ἡ περιστερά. διὰ τοῦτο σαρκικὸς εἶ καὶ πνευματικός, ἵνα τὰ φαινόμενά σου εἰς πρόσωπον κολακεύῃς· τὰ δὲ ἀόρατα αἴτει ἵνα σοι φανερωθῇ, ὅπως μηδενὸς λείπῃ καὶ παντὸς χαρίσματος περισσεύῃς. 2.3 ὁ καιρὸς ἀπαιτεῖ σε, ὡς κυβερνῆται ἀνέμους καὶ ὡς χειμαζόμενος λιμένα, εἰς τὸ θεοῦ ἐπιτυχεῖν. νῆφε, ὡς θεοῦ ἀθλητής· τὸ θέμα ἀφθαρσία καὶ ζωὴ αἰώνιος, περὶ ἧς καὶ σὺ πέπεισαι. κατὰ πάντα σου ἀντίψυχον ἐγὼ καὶ τὰ δεσμά μου, ἃ ἠγάπησας.

2.1 Se amas os bons discípulos, não tens mérito; antes, submete com mansidão os mais . Nem toda ferida se cura com o mesmo . Acalma os acessos de febre com compressas úmidas. 2.2 Sê prudente como a serpente em todas as coisas e simples sempre como a pomba. Por isso és carnal e espiritual: para tratares com brandura as coisas que te aparecem diante dos olhos; quanto às invisíveis, pede que te sejam manifestadas, para que de nada sintas falta e abundes em todo dom. 2.3 O tempo te reclama, como os pilotos reclamam os ventos e o que é batido pela tempestade reclama o porto, para alcançares a Deus. Sê sóbrio, como atleta de Deus: o prêmio é a incorruptibilidade e a vida eterna, de que também tu estás persuadido. Em tudo eu sou o teu resgate, eu e as minhas cadeias, que tu amaste.

3.1 Οἱ δοκοῦντες ἀξιόπιστοι εἶναι καὶ ἑτεροδιδασκαλοῦντες μή σε καταπλησσέτωσαν. στῆθι ἑδραῖος ὡς ἄκμων τυπτόμενος. μεγάλου ἐστιν ἀθλητοῦ τὸ δέρεσθαι καὶ νικᾶν. μάλιστα δὲ ἕνεκεν θεοῦ πάντα ὑπομένειν ἡμᾶς δεῖ, ἵνα καὶ αὐτὸς ἡμᾶς ὑπομείνῃ. 3.2 πλέον σπουδαῖος γίνου οὗ εἶ. τοὺς καιροὺς καταμάνθανε. τὸν ὑπὲρ καιρὸν προσδόκα, τὸν ἄχρονον, τὸν ἀόρατον, τὸν δι’ ἡμᾶς ὁρατόν, τὸν ἀψηλάφητον, τὸν ἀπαθῆ, τὸν δι’ ἡμᾶς παθητόν, τὸν κατὰ πάντα τρόπον δι’ ἡμᾶς ὑπομείναντα.

3.1 Os que parecem dignos de fé e ensinam outra doutrina não te espantem. Fica firme como a bigorna debaixo dos golpes. É de um grande atleta ser surrado e vencer. Mas sobretudo por Deus é preciso que suportemos tudo, para que também ele nos suporte. 3.2 Sê mais diligente do que és. Observa os tempos. Espera aquele que está acima do tempo, o , o invisível, visível por nossa causa, o impalpável, o , por nossa causa, aquele que de todos os modos suportou tudo por nossa causa.

4.1 Χῆραι μὴ ἀμελείσθωσαν· μετὰ τὸν κύριον σὺ αὐτῶν φροντιστὴς ἔσο. μηδὲν ἄνευ γνώμης σου γινέσθω μηδὲ σὺ ἄνευ θεοῦ τι πρᾶσσε, ὅπερ οὐδὲ πράσσεις· εὐστάθει. 4.2 πυκνότερον συναγωγαὶ γινέσθωσαν· ἐξ ὀνόματος πάντας ζήτει. 4.3 δούλους καὶ δούλας μὴ ὑπερηφάνει· ἀλλὰ μηδὲ αὐτοὶ φυσιούσθωσαν, ἀλλ’ εἰς δόξαν θεοῦ πλέον δουλευέτωσαν, ἵνα κρείττονος ἐλευθερίας ἀπὸ θεοῦ τύχωσιν. μὴ ἐράτωσαν ἀπὸ τοῦ κοινοῦ ἐλευθεροῦσθαι, ἵνα μὴ δοῦλοι εὑρεθῶσιν ἐπιθυμίας.

4.1 Que as viúvas não sejam desamparadas: depois do Senhor, sê tu o seu protetor. Nada se faça sem o teu consentimento, nem faças tu coisa alguma sem Deus, o que, aliás, não fazes. Mantém-te firme. 4.2 Que as reuniões sejam mais frequentes; procura a todos pelo nome. 4.3 Não trates com soberba os escravos e as escravas; mas também eles não se : antes, sirvam mais, para a glória de Deus, a fim de alcançarem de Deus uma liberdade melhor. Não desejem ser libertados à custa do fundo comum, para que não se achem escravos do desejo.

5.1 Τὰς κακοτεχνίας φεῦγε, μᾶλλον δὲ περὶ τούτων ὁμιλίαν ποιοῦ. ταῖς ἀδελφαῖς μου προσλάλει, ἀγαπᾶν τὸν κύριον καὶ τοῖς συμβίοις ἀρκεῖσθαι σαρκὶ καὶ πνεύματι. ὁμοίως καὶ τοῖς ἀδελφοῖς μου παράγγελλε ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀγαπᾶν τὰς συμβίους ὡς ὁ κύριος τὴν ἐκκλησίαν. 5.2 εἵ τις δύναται ἐν ἁγνείᾳ μένειν εἰς τιμὴν τῆς σαρκὸς τοῦ κυρίου, ἐν ἀκαυχησίᾳ μενέτω. ἐὰν καυχήσηται, ἀπώλετο, καὶ ἐὰν γνωσθῇ πλέον τοῦ ἐπισκόπου, ἔφθαρται. πρέπει δὲ τοῖς γαμοῦσι καὶ ταῖς γαμουμέναις μετὰ γνώμης τοῦ ἐπισκόπου τὴν ἕνωσιν ποιεῖσθαι, ἵνα ὁ γάμος ᾖ κατὰ κύριον καὶ μὴ κατ’ ἐπιθυμίαν. πάντα εἰς τιμὴν θεοῦ γινέσθω.

5.1 Foge das más artes; ou melhor, faze delas o assunto da tua pregação. Dize às minhas irmãs que amem o Senhor e se contentem com os seus maridos na carne e no espírito. Do mesmo modo, recomenda aos meus irmãos, em nome de Jesus Cristo, que amem as suas esposas como o Senhor ama a Igreja. 5.2 Se alguém pode permanecer na castidade em honra da carne do Senhor, permaneça nela sem se gloriar. Se se gloriar, está perdido; e, se for conhecido mais do que o bispo, está corrompido. Convém que os homens e as mulheres que se casam façam a união com o consentimento do bispo, para que o casamento seja segundo o Senhor e não segundo o desejo. Tudo se faça para honra de Deus.

6.1 Τῷ ἐπισκόπῳ προσέχετε, ἵνα καὶ ὁ θεὸς ὑμῖν. ἀντίψυχον ἐγὼ τῶν ὑποτασσομένων τῷ ἐπισκόπῳ, πρεσβυτέροις, διακόνοις· καὶ μετ’ αὐτῶν μοι τὸ μέρος γένοιτο σχεῖν ἐν θεῷ. συγκοπιᾶτε ἀλλήλοις, συναθλεῖτε, συντρέχετε, συμπάσχετε, συγκοιμᾶσθε. συνεγείρεσθε ὡς θεοῦ οἰκονόμοι καὶ πάρεδροι καὶ ὑπηρέται. 6.2 ἀρέσκετε ᾧ στρατεύεσθε, ἀφ’ οὗ καὶ τὰ ὀψώνια κομίζεσθε· μή τις ὑμῶν δεσέρτωρ εὑρεθῇ. τὸ βάπτισμα ὑμῶν μενέτω ὡς ὅπλα, ἡ πίστις ὡς περικεφαλαία, ἡ ἀγάπη ὡς δόρυ. ἡ ὑπομονὴ ὡς πανοπλία. τὰ δεπόσιτα ὑμῶν τὰ ἔργα ὑμῶν, ἵνα τὰ ἄκκεπτα ὑμῶν ἄξια κομίσησθε. μακροθυμήσατε οὖν μετ’ ἀλλήλων ἐν πραότητι, ὡς ὁ θεὸς μεθ’ ὑμῶν, ὀναίμην ὑμῶν διὰ παντός.

6.1 Atendei ao bispo, para que também Deus vos atenda. Eu sou o resgate dos que se submetem ao bispo, aos presbíteros, aos diáconos; e com eles me seja dado ter parte em Deus. Trabalhai juntos uns com os outros, lutai juntos, correi juntos, sofrei juntos, dormi juntos, levantai-vos juntos, como administradores, assessores e servidores de Deus. 6.2 Agradai àquele em cujo exército servis, de quem também recebeis o soldo; que nenhum de vós se ache desertor. O vosso batismo permaneça como armas; a fé, como capacete; o amor, como lança; a paciência, como armadura completa. As vossas obras sejam os vossos depósitos, para que recebais o crédito que mereceis. Sede, pois, uns com os outros, com mansidão, como Deus convosco. Possa eu gozar de vós sempre.

7.1 Ἐπειδὴ ἡ ἐκκλησία ἡ ἐν Ἀντιοχείᾳ τῆς Συρίας εἰρηνεύει, ὡς ἐδηλώθη μοι, διὰ τὴν προσευχὴν ὑμῶν, κἀγὼ εὐθυμότερος ἐγενόμην ἐν ἀμεριμνίᾳ θεοῦ, ἐάνπερ διὰ τοῦ παθεῖν θεοῦ ἐπιτύχω, εἰς τὸ εὑρεθῆναί με ἐν τῇ ἀναστάσει ὑμῶν μαθητήν. 7.2 πρέπει, Πολύκαρπε θεομακαριστότατε, συμβούλιον ἀγαγεῖν θεοπρεπέστατον καὶ χειροτονῆσαί τινα, ὃν ἀγαπητὸν λίαν ἔχετε καὶ ἄοκνον, ὃς δυνήσεται θεοδρόμος καλεῖσθαι· τοῦτον καταξιῶσαι, ἵνα πορευθεὶς εἰς Συρίαν δοξάσῃ ὑμῶν τὴν ἄοκνον ἀγάπην εἰς δόξαν θεοῦ· 7.3 Χριστιανὸς ἑαυτοῦ ἐξουσίαν οὐκ ἔχει, ἀλλὰ θεῷ σχολάζει. τοῦτο τὸ ἔργον θεοῦ ἐστιν καὶ ὑμῶν, ὅταν αὐτὸ ἀπαρτίσητε. πιστεύω γὰρ τῇ χάριτι, ὅτι ἕτοιμοί ἐστε εἰς εὐποιΐαν θεῷ ἀνήκουσαν. εἰδὼς ὑμῶν τὸ σύντονον τῆς ἀληθείας, δι’ ὀλίγων ὑμᾶς γραμμάτων παρεκάλεσα.

7.1 Já que a igreja de Antioquia da Síria está em paz, como me foi anunciado, graças à vossa oração, também eu fiquei mais animado, na serenidade que vem de Deus, se é que pelo sofrimento eu alcanço a Deus, para ser achado discípulo na vossa ressurreição. 7.2 Convém, Policarpo felicíssimo em Deus, reunir um conselho digníssimo de Deus e eleger alguém que vos seja muito querido e incansável, que possa ser chamado corredor de Deus; e julgá-lo digno de ir à Síria e glorificar o vosso amor incansável, para a glória de Deus. 7.3 O cristão não tem poder sobre si mesmo, mas se dedica a Deus. Esta obra é de Deus e vossa, quando a levardes a termo. Pois confio, pela graça, que estais prontos para a boa obra que convém a Deus. Conhecendo o vosso ardor pela verdade, exortei-vos em poucas linhas.

8.1 Ἐπεὶ πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις οὐκ ἠδυνήθην γράψαι διὰ τὸ ἐξαίφνης πλεῖν με ἀπὸ Τρωάδος εἰς Νεάπολιν, ὡς τὸ θέλημα προστάσσει, γράψεις ταῖς ἔμπροσθεν ἐκκλησίαις, ὡς θεοῦ γνώμην κεκτημένος, εἰς τὸ καὶ αὐτοὺς τὸ αὐτὸ ποιῆσαι, ʽοἱ μὲν δυνάμενοι πεζοὺς πέμψαι, οἱ δὲ ἐπιστολὰς διὰ τῶν ὑπό σου πεμπομένων. ἵνα δοξασθῆτε αἰωνίῳ ἔργῳ.ʼ ὡς ἄξιος ὤν. 8.2 ἀσπάζομαι πάντας ἐξ ὀνόματος καὶ τὴν τοῦ Ἐπιτρόπου σὺν ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτῆς καὶ τῶν τέκνων. ἀσπάζομαι Ἄτταλον τὸν ἀγαπητόν μου. ἀσπάζομαι τὸν μέλλοντα καταξιοῦσθαι τοῦ εἰς Συρίαν πορεύεσθαι. ἔσται ἡ χάρις μετ’ αὐτοῦ διὰ παντὸς καὶ τοῦ πέμποντος αὐτὸν Πολυκάρπου. 8.3 ἐρρῶσθαι ὑμᾶς διὰ παντὸς ἐν θεῷ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ εὔχομαι, ἐν ᾧ διαμείνητε ἐν ἑνότητι θεοῦ καὶ ἐπισκοπῇ. ἀσπάζομαι Ἄλκην, τὸ ποθητόν μοι ὄνομα. ἔρρωσθε ἐν κυρίῳ.

8.1 Como não pude escrever a todas as igrejas, por ter de embarcar de repente de Trôade para Neápolis, como ordena a vontade, escreverás às igrejas que estão adiante, como quem possui o pensamento de Deus, para que também elas façam o mesmo: as que puderem, enviem mensageiros a pé; as outras, cartas por meio dos que forem enviados por ti, para que sejais glorificados por uma obra eterna, como és digno. 8.2 Saúdo a todos pelo nome, e a mulher de Epítropo, com toda a sua casa e os seus filhos. Saúdo Átalo, o meu amado. Saúdo aquele que vai ser julgado digno de ir à Síria. A graça estará sempre com ele e com Policarpo, que o envia. 8.3 Desejo que estejais sempre bem em nosso Deus Jesus Cristo, em quem permaneçais na unidade e no episcopado de Deus. Saúdo Alce, nome que me é querido. Passai bem no Senhor.

Fim

7 de 7 · índice