Rm
Aos Romanos
As palavras sublinhadas têm nota: toque para ver o sentido.
ΡΩΜΑΙΟΙΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ
INÁCIO AOS ROMANOS
Ἰγνάτιος, ὁ καὶ Θεοφόρος, τῇ ἠλεημένῃ ἐν μεγαλειότητι πατρὸς ὑψίστου καὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ μόνου υἱοῦ αὐτοῦ ἐκκλησίᾳ ἠγαπημένῃ καὶ πεφωτισμένῃ ἐν θελήματι τοῦ θελήσαντος τὰ πάντα, ἃ ἔστιν, κατὰ ἀγάπην Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ θεοῦ ἡμῶν, ἥτις καὶ προκάθηται ἐν τόπῳ χωρίου Ῥωμαίων, ἀξιόθεος, ἀξιοπρεπής, ἀξιομακάριστος, ἀξιέπαινος, ἀξιεπίτευκτος, ἀξίαγνος καὶ προκαθημένη τῆς ἀγάπης, χριστώνυμος, πατρώνυμος, ἣν καὶ ἀσπάζομαι ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ πατρός· κατὰ σάρκα καὶ πνεῦμα ἡνωμένοις πάσῃ ἐντολῇ αὐτοῦ, πεπληρωμένοις χάριτος θεοῦ ἀδιακρίτως καὶ ἀποδιυλισμένοις ἀπὸ παντὸς ἀλλοτρίου χρώματος πλεῖστα ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ, τῷ θεῷ ἡμῶν, ἀμώμως χαίρειν.
Inácio, também chamado Teóforo, à igreja que alcançou misericórdia na magnificência do Pai altíssimo e de Jesus Cristo, seu único Filho; à igreja amada e iluminada pela vontade daquele que quis todas as coisas que existem, segundo o amor de Jesus Cristo, nosso Deus; àquela que também preside no lugar da região dos romanos, digna de Deus, digna de honra, digna de ser chamada bem-aventurada, digna de louvor, digna de alcançar o que pede, digna de pureza, e que preside ao amor, que leva o nome de Cristo, que leva o nome do Pai; a ela também eu saúdo em nome de Jesus Cristo, Filho do Pai. Aos que estão unidos, na carne e no espírito, a todo mandamento dele, cheios da graça de Deus sem divisão e filtrados de toda cor estranha, deseja muitíssimas saudações, sem mácula, em Jesus Cristo, nosso Deus.
1.1 Ἐπεὶ εὐξάμενος θεῷ ἐπέτυχον ἰδεῖν ὑμῶν τὰ ἀξιόθεα πρόσωπα, ὡς καὶ πλέον ᾐτούμην λαβεῖν· δεδεμένος γὰρ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἐλπίζω ὑμᾶς ἀσπάσασθαι, ἐάνπερ θέλημα ᾖ τοῦ ἀξιωθῆναί με εἰς τέλος εἶναι. 1.2 ἡ μὲν γὰρ ἀρχὴ εὐοικονόμητός ἐστιν, ἐάνπερ χάριτος ἐπιτύχω εἰς τὸ τὸν κλῆρόν μου ἀνεμποδίστως ἀπολαβεῖν. φοβοῦμαι γὰρ τὴν ὑμῶν ἀγάπην, μὴ αὐτή με ἀδικήσῃ. ὑμῖν γὰρ εὐχερές ἐστιν, ὃ θέλετε, ποιῆσαι· ἐμοὶ δὲ δύσκολόν ἐστιν τοῦ θεοῦ ἐπιτυχεῖν, ἐάνπερ ὑμεῖς μὴ φείσησθέ μου.
1.1 Visto que, rogando a Deus, consegui ver os vossos rostos dignos de Deus, como até pedia receber mais ainda; pois, acorrentado em Cristo Jesus, espero saudar-vos, se houver vontade de que eu seja julgado digno de ir até o fim. 1.2 O começo, de fato, está bem encaminhado, se eu alcançar a graça de receber sem impedimento a minha herança. Pois temo o vosso amor, que ele me cause dano. A vós é fácil fazer o que quereis; a mim, porém, é difícil alcançar a Deus, se vós não me poupardes.
2.1 Οὐ γὰρ θέλω ὑμᾶς ἀνθρωπαρεσκῆσαι, ἀλλὰ θεῷ ἀρέσαι, ὥσπερ καὶ ἀρέσκετε. οὔτε γὰρ ἐγώ ποτε ἕξω καιρὸν τοιοῦτον θεοῦ ἐπιτυχεῖν, οὔτε ὑμεῖς, ἐὰν σιωπήσητε, κρείττονι ἔργῳ ἔχετε ἐπιγραφῆναι. ἐὰν γὰρ σιωπήσητε ἀπ’ ἐμοῦ, ἐγὼ λόγος θεοῦ· ἐὰν δὲ ἐρασθῆτε τῆς σαρκός μου, πάλιν ἔσομαι φωνή. 2.2 πλέον μοι μὴ παράσχησθε τοῦ σπονδισθῆναι θεῷ, ὡς ἔτι θυσιαστήριον ἕτοιμόν ἐστιν, ἵνα ἐν ἀγάπῃ χορὸς γενόμενοι ᾅσητε τῷ πατρὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ὅτι τὸν ἐπίσκοπον Συρίας ὁ θεὸς κατηξίωσεν εὑρεθῆναι εἰς δύσιν ἀπὸ ἀνατολῆς μεταπεμψάμενος. καλὸν τὸ δῦναι ἀπὸ κόσμου πρὸς θεόν, ἵνα εἰς αὐτὸν ἀνατείλω.
2.1 Pois não quero que procureis agradar aos homens, mas que agradeis a Deus, como de fato agradais. Pois nem eu jamais terei ocasião como esta de alcançar a Deus, nem vós, se vos calardes, podereis ter o vosso nome inscrito em obra melhor. Pois, se vos calardes a meu respeito, eu serei palavra de Deus; mas, se amardes a minha carne, voltarei a ser apenas voz. 2.2 Não me concedais nada além de ser derramado em a Deus, enquanto ainda há um altar preparado, para que, feitos um coro no amor, canteis ao Pai em Cristo Jesus, porque Deus julgou o bispo da Síria digno de ser achado no poente, mandando-o vir do nascente. Belo é pôr-me longe do mundo, rumo a Deus, para que eu nasça nele.
3.1 Οὐδέποτε ἐβασκάνατε οὐδενί, ἄλλους ἐδιδάξατε. ἐγὼ δὲ θέλω, ἵνα κἀκεῖνα βέβαια ᾖ ἃ μαθητεύοντες ἐντέλλεσθε. 3.2 μόνον μοι δύναμιν αἰτεῖσθε ἔσωθέν τε καὶ ἔξωθεν, ἵνα μὴ μόνον λέγω ἀλλὰ καὶ θέλω, ἵνα μὴ μόνον λέγωμαι Χριστιανὸς ἀλλὰ καὶ εὑρεθῶ. ἐὰν γὰρ εὑρεθῶ, καὶ λέγεσθαι δύναμαι, καὶ τότε πιστὸς εἶναι, ὅταν κόσμῳ μὴ φαίνωμαι. 3.3 οὐδὲν φαινόμενον καλόν· ὁ γὰρ θεὸς ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐν πατρὶ ὢν μᾶλλον φαίνεται. οὐ πεισμονῆς τὸ ἔργον, ἀλλὰ μεγέθους ἐστὶν ὁ Χριστιανισμός, ὅταν μισῆται ὑπὸ κόσμου.
3.1 Nunca tivestes inveja de ninguém; ensinastes os outros. Eu, porém, quero que também seja firme aquilo que mandais quando fazeis discípulos. 3.2 Pedi para mim somente força, por dentro e por fora, para que eu não só fale, mas também queira; para que não só seja chamado cristão, mas também seja achado cristão. Pois, se eu for achado tal, também poderei ser chamado assim, e ser fiel então, quando já não aparecer ao mundo. 3.3 Nada do que aparece é bom: pois o nosso Deus, Jesus Cristo, estando no Pai, aparece mais. O cristianismo não é obra de persuasão, mas de grandeza, quando é odiado pelo mundo.
4.1 Ἐγὼ γράφω πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις, καὶ ἐντέλλομαι πᾶσιν, ὅτι ἐγὼ ἑκὼν ὑπὲρ θεοῦ ἀποθνήσκω, ἐάνπερ ὑμεῖς μὴ κωλύσητε. παρακαλῶ ὑμᾶς, μὴ εὔνοια ἄκαιρος γένησθέ μοι. ἄφετέ με θηρίων εἶναι βοράν, δι’ ὧν ἔνεστιν θεοῦ ἐπιτυχεῖν. σῖτός εἰμι θεοῦ καὶ δι’ ὀδόντων θηρίων ἀλήθομαι, ἵνα καθαρὸς ἄρτος εὑρεθῶ τοῦ Χριστοῦ. 4.2 μᾶλλον κολακεύσατε τὰ θηρία, ἵνα μοι τάφος γένωνται καὶ μηθὲν καταλίπωσι τῶν τοῦ σώματός μου, ἵνα μὴ κοιμηθεὶς βαρύς τινι γένωμαι. τότε ἔσομαι μαθητὴς ἀληθῶς Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε οὐδὲ τὸ σῶμά μου ὁ κόσμος ὄψεται. λιτανεύσατε τὸν Χριστὸν ὑπὲρ ἐμοῦ, ἵνα διὰ τῶν ὀργάνων τούτων θυσία εὑρεθῶ. 4.3 οὐχ ὡς Πέτρος καὶ Παῦλος διατάσσομαι ὑμῖν. ἐκεῖνοι ἀπόστολοι, ἐγὼ κατάκριτος· ἐκεῖνοι ἐλεύθεροι, ἐγὼ δὲ μέχρι νῦν δοῦλος. ἀλλ’ ἐὰν πάθω, ἀπελεύθερος γενήσομαι Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀναστήσομαι ἐν αὐτῷ ἐλεύθερος. νῦν μανθάνω δεδεμένος μηδὲν ἐπιθυμεῖν.
4.1 Eu escrevo a todas as igrejas e a todos faço saber que morro de bom grado por Deus, se vós não o impedirdes. Suplico-vos: não sejais para mim uma benevolência fora de hora. Deixai-me ser pasto das feras, pelas quais me é dado alcançar a Deus. Sou trigo de Deus, e sou moído pelos dentes das feras, para ser achado pão puro de Cristo. 4.2 Antes, afagai as feras, para que se tornem o meu sepulcro e nada deixem do meu corpo, para que eu, adormecido, não seja um peso para ninguém. Então serei verdadeiramente discípulo de Jesus Cristo, quando o mundo nem sequer vir o meu corpo. Suplicai a Cristo por mim, para que, por estes instrumentos, eu seja achado sacrifício. 4.3 Não vos dou ordens como Pedro e Paulo. Eles, apóstolos; eu, um condenado. Eles, livres; eu, até agora, escravo. Mas, se eu padecer, serei liberto de Jesus Cristo e ressuscitarei nele, livre. Agora aprendo, acorrentado, a nada desejar.
5.1 Ἀπὸ Συρίας μέχρι Ῥώμης θηριομαχῶ, διὰ γῆς καὶ θαλάσσης, νυκτὸς καὶ ἡμέρας, δεδεμένος δέκα λεοπάρδοις, ὅ ἐστιν στρατιωτικὸν τάγμα· οἲ καὶ εὐεργετούμενοι χείρους γίνονται. ἐν δὲ τοῖς ἀδικήμασιν αὐτῶν μᾶλλον μαθητεύομαι, ἀλλ’ οὐ παρὰ τοῦτο δεδικαίωμαι. 5.2 ὀναίμην τῶν θηρίων τῶν ἐμοὶ ἡτοιμασμένων καὶ εὔχομαι σύντομά μοι εὑρεθῆναι· ἃ καὶ κολακεύσω, συντόμως με καταφαγεῖν, οὐχ ὥσπερ τινῶν δειλαινόμενα οὐχ ἥψαντο. κἂν αὐτὰ δὲ ἄκοντα μὴ θελήσῃ, ἐγὼ προσβιάσομαι. 5.3 συγγνώμην μοι ἔχετε· τί μοι συμφέρει, ἐγὼ γινώσκω, νῦν ἄρχομαι μαθητὴς εἶναι. μηθέν με ζηλώσαι τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, ἵνα Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτύχω. πῦρ καὶ σταυρὸς θηρίων τε συστάσεις, ἀνατομαί, διαιρέσεις, σκορπισμοὶ ὀστέων, συγκοπὴ μελῶν, ἀλεσμοὶ ὅλου τοῦ σώματος, κακαὶ κολάσεις τοῦ διαβόλου ἐπ’ ἐμὲ ἐρχέσθωσαν, μόνον ἵνα Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτύχω.
5.1 Desde a Síria até Roma luto com feras, por terra e por mar, de noite e de dia, acorrentado a dez leopardos, isto é, uma tropa de soldados, que, quanto mais bem se lhes faz, piores se tornam. Com as injustiças deles, porém, mais me faço discípulo; mas nem por isso estou justificado. 5.2 Oxalá eu desfrute das feras que me estão preparadas, e rogo que se mostrem prontas para mim; e eu as afagarei, para que me devorem depressa, e não aconteça como com alguns, nos quais, intimidadas, não tocaram. E, se elas, de má vontade, não quiserem, eu as forçarei. 5.3 Tende indulgência comigo: o que me convém, eu o sei. Agora começo a ser discípulo. Que nada, das coisas visíveis e invisíveis, me tenha inveja, para que eu alcance Jesus Cristo. Fogo e cruz, lutas com feras, dilacerações, esquartejamentos, ossos espalhados, membros mutilados, o corpo inteiro triturado, os maus tormentos do diabo venham sobre mim, contanto que eu alcance Jesus Cristo.
6.1 Οὐδέν μοι ὠφελήσει τὰ πέρατα τοῦ κόσμου οὐδὲ αἱ βασιλεῖαι τοῦ αἰῶνος τούτου. καλόν μοι ἀποθανεῖν εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν, ἢ βασιλεύειν τῶν περάτων τῆς γῆς. ἐκεῖνον ζητῶ, τὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθανόντα· ἐκεῖνον θέλω, τὸν δι’ ἡμᾶς ἀναστάντα. ὁ δὲ τοκετός μοι ἐπίκειται. 6.2 σύγγνωτέ μοι, ἀδελφοί· μὴ ἐμποδίσητέ μοι ζῆσαι, μὴ θελήσητέ με ἀποθανεῖν· τὸν τοῦ θεοῦ θέλοντα εἶναι κόσμῳ μὴ χαρίσησθε, μηδὲ ὕλῃ ἐξαπατήσητε· ἄφετέ με καθαρὸν φῶς λαβεῖν· ἐκεῖ παραγενόμενος ἄνθρωπος ἔσομαι. 6.3 ἐπιτρέψατέ μοι μιμητὴν εἶναι τοῦ πάθους τοῦ θεοῦ μου. εἴ τις αὐτὸν ἐν ἑαυτῷ ἔχει, νοησάτω ὃ θέλω, καὶ συμπαθείτω μοι εἰδὼς τὰ συνέχοντά με.
6.1 De nada me servirão os confins do mundo, nem os reinos deste século. Melhor é para mim morrer em Cristo Jesus do que reinar sobre os confins da terra. É a ele que busco, aquele que morreu por nós; é a ele que quero, aquele que ressuscitou por nossa causa. O meu parto está próximo. 6.2 Perdoai-me, irmãos: não me impeçais de viver, não queirais que eu morra. Aquele que quer ser de Deus, não o deis de presente ao mundo, nem o seduzais com a matéria. Deixai-me receber a luz pura: chegando lá, serei homem. 6.3 Permiti-me ser imitador da paixão do meu Deus. Se alguém o tem em si, compreenda o que eu quero e se compadeça de mim, sabendo o que me constrange.
7.1 Ὁ ἄρχων τοῦ αἰῶνος τούτου διαρπάσαι με βούλεται καὶ τὴν εἰς θεόν μου γνώμην διαφθεῖραι. μηδεὶς οὖν τῶν παρόντων ὑμῶν βοηθείτω αὐτῷ· μᾶλλον ἐμοῦ γίνεσθε, τουτέστιν τοῦ θεοῦ. μὴ λαλεῖτε Ἰησοῦν Χριστόν, κόσμον δὲ ἐπιθυμεῖτε. 7.2 βασκανία ἐν ὑμῖν μὴ κατοικείτω. μηδ’ ἂν ἐγὼ παρὼν παρακαλῶ ὑμᾶς, πείσθητέ μοι· τούτοις δὲ μᾶλλον πείσθητε, οἷς γράφω ὑμῖν. ζῶν γὰρ γράφω ὑμῖν, ἐρῶν τοῦ ἀποθανεῖν. ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται, καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἐμοὶ πῦρ φιλόϋλον· ὕδωρ δὲ ζῶν καὶ λαλοῦν ἐν ἐμοί, ἔσωθέν μοι λέγον· Δεῦρο πρὸς τὸν πατέρα. 7.3 οὐχ ἥδομαι τροφῇ φθορᾶς οὐδὲ ἡδοναῖς τοῦ βίου τούτου. ἄρτον θεοῦ θέλω, ὅ ἐστιν σὰρξ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐκ σπέρματος Δαυείδ, καὶ πόμα θέλω τὸ αἷμα αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἀγάπη ἄφθαρτος.
7.1 O príncipe deste mundo quer arrebatar-me e corromper o meu propósito voltado para Deus. Que nenhum de vós, os que aí estais, o ajude; sede antes meus, isto é, de Deus. Não faleis de Jesus Cristo e cobiceis o mundo. 7.2 Que a inveja não habite entre vós. Ainda que eu, presente, vos suplique, não me obedeçais; obedecei antes ao que vos escrevo. Pois vos escrevo vivo, enamorado da morte. O meu amor está crucificado, e não há em mim fogo que ame a matéria, mas água viva, que fala em mim e me diz por dentro: “Vem para o Pai.” 7.3 Não me deleito com o alimento corruptível nem com os prazeres desta vida. Quero o pão de Deus, que é a carne de Jesus Cristo, da semente de Davi, e por bebida quero o seu sangue, que é amor incorruptível.
8.1 Οὐκέτι θέλω κατὰ ἀνθρώπους ζῆν. τοῦτο δὲ ἔσται, ἐὰν ὑμεῖς θελήσητε. θελήσατε, ἵνα καὶ ὑμεῖς θεληθῆτε. 8.2 δι’ ὀλίγων γραμμάτων αἰτοῦμαι ὑμᾶς· πιστεύσατέ μοι. Ἰησοῦς δὲ Χριστὸς ὑμῖν ταῦτα φανερώσει, ὅτι ἀληθῶς λέγω· τὸ ἀψευδὲς στόμα, ἐν ᾧ ὁ πατὴρ ἐλάλησεν ἀληθῶς. 8.3 αἰτήσασθε περὶ ἐμοῦ, ἵνα ἐπιτύχω. οὐ κατὰ σάρκα ὑμῖν ἔγραψα, ἀλλὰ κατὰ γνώμην θεοῦ. ἐὰν πάθω, ἠθελήσατε· ἐὰν ἀποδοκιμασθῶ, ἐμισήσατε.
8.1 Já não quero viver segundo os homens. E isso acontecerá, se vós o quiserdes. Querei, para que também vós sejais queridos. 8.2 Com poucas letras vos peço: crede-me. E Jesus Cristo vos fará ver claramente que digo a verdade: ele, a boca sem mentira, pela qual o Pai falou verdadeiramente. 8.3 Pedi por mim, para que eu chegue à meta. Não vos escrevi segundo a carne, mas segundo a mente de Deus. Se eu padecer, foi porque me quisestes bem; se eu for rejeitado, foi porque me odiastes.
9.1 Μνημονεύετε ἐν τῇ προσευχῇ ὑμῶν τῆς ἐν Συρίᾳ ἐκκλησίας, ἥτις ἀντὶ ἐμοῦ ποιμένι τῷ θεῷ χρῆται. μόνος αὐτὴν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐπισκοπήσει καὶ ἡ ὑμῶν ἀγάπη. 9.2 ἐγὼ δὲ αἰσχύνομαι ἐξ αὐτῶν λέγεσθαι· οὐδὲ γὰρ ἄξιός εἰμι, ὢν ἔσχατος αὐτῶν καὶ ἔκτρωμα· ἀλλ’ ἠλέημαί τις εἶναι, ἐὰν θεοῦ ἐπιτύχω. 9.3 ἀσπάζεται ὑμᾶς τὸ ἐμὸν πνεῦμα καὶ ἡ ἀγάπη τῶν ἐκκλησιῶν τῶν δεξαμένων με εἰς ὄνομα Ἰησοῦ Χριστοῦ, οὐχ ὡς παροδεύοντα. καὶ γὰρ αἱ μὴ προσήκουσαί μοι τῇ ὁδῷ τῇ κατὰ σάρκα, κατὰ πόλιν με προῆγον.
9.1 Lembrai-vos, na vossa oração, da igreja da Síria, que, em meu lugar, tem Deus por pastor. Só Jesus Cristo será o seu bispo, e o vosso amor. 9.2 Quanto a mim, tenho vergonha de ser contado entre eles; pois nem sou digno, sendo o último deles e um aborto; mas alcancei misericórdia para ser alguém, se alcançar a Deus. 9.3 Saúda-vos o meu espírito e o amor das igrejas que me receberam em nome de Jesus Cristo, não como a um viajante de passagem. Pois até as que não ficavam no meu caminho, o caminho segundo a carne, iam adiante de mim de cidade em cidade.
10.1 Γράφω δὲ ὑμῖν ταῦτα ἀπὸ Σμύρνης δι’ Ἐφεσίων τῶν ἀξιομακαρίστων. ἔστιν δὲ καὶ ἅμα ἐμοὶ σὺν ἄλλοις πολλοῖς καὶ Κρόκος, τὸ ποθητόν μοι ὄνομα. 10.2 περὶ τῶν προελθόντων με ἀπὸ Συρίας εἰς Ῥώμην εἰς δόξαν τοῦ θεοῦ πιστεύω ὑμᾶς ἐπεγνωκέναι, οἷς καὶ δηλώσατε ἐγγύς με ὄντα. πάντες γάρ εἰσιν ἄξιοι τοῦ θεοῦ καὶ ὑμῶν· οὓς πρέπον ὑμῖν ἐστὶν κατὰ πάντα ἀναπαῦσαι. 10.3 ἔγραψα δὲ ὑμῖν ταῦτα τῇ πρὸ ἐννέα καλανδῶν Σεπτεμβρίων. ἔρρωσθε εἰς τέλος ἐν ὑπομονῇ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
10.1 Escrevo-vos isto de Esmirna, por meio dos efésios, dignos de ser chamados bem-aventurados. Está também comigo, com muitos outros, Croco, nome que me é caro. 10.2 Quanto aos que me precederam da Síria a Roma para a glória de Deus, creio que já os conhecestes; fazei-lhes saber que estou perto. Pois todos são dignos de Deus e de vós; convém que os reconforteis em tudo. 10.3 Escrevi-vos isto no nono dia antes das calendas de setembro. Passai bem até o fim, na paciência de Jesus Cristo.
libação substantivo feminino
oferenda de vinho ou outro líquido derramado sobre o altar em sacrifício
4 de 7 · índice