Tr
Aos Tralianos
As palavras sublinhadas têm nota: toque para ver o sentido.
ΤΡΑΛΛΙΑΝΟΙΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ
INÁCIO AOS TRALIANOS
Ἰγνάτιος, ὁ καὶ Θεοφόρος, ἠγαπημένῃ θεῷ, πατρὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκκλησίᾳ ἁγίᾳ τῇ οὔσῃ ἐν Τράλλεσιν τῆς Ἀσίας, ἐκλεκτῇ καὶ ἀξιοθέῳ, εἰρηνευούσῃ ἐν σαρκὶ καὶ πνεύματι τῷ πάθει Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς ἐλπίδος ἡμῶν ἐν τῇ εἰς αὐτὸν ἀναστάσει· ἣν καὶ ἀσπάζομαι ἐν τῷ πληρώματι ἐν ἀποστολικῷ χαρακτῆρι καὶ εὔχομαι πλεῖστα χαίρειν.
Inácio, também chamado Teóforo, à santa igreja que está em Trales, na Ásia, amada por Deus, Pai de Jesus Cristo, eleita e digna de Deus, que tem a paz na carne e no espírito pela paixão de Jesus Cristo, nossa esperança, na ressurreição para ele; a qual também saúdo na plenitude, à maneira apostólica, e lhe desejo muitíssimas saudações.
1.1 Ἄμωμον διάνοιαν καὶ ἀδιάκριτον ἐν ὑπομονῇ ἔγνων ὑμᾶς ἔχοντας, οὐ κατὰ χρῆσιν ἀλλὰ κατὰ φύσιν, καθὼς ἐδήλωσέν μοι Πολύβιος, ὁ ἐπίσκοπος ὑμῶν, ὃς παρεγένετο θελήματι θεοῦ καὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν Σμύρνῃ καὶ οὕτως μοι συνεχάρη δεδεμένῳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ὥστε με τὸ πᾶν πλῆθος ὑμῶν ἐν αὐτῷ θεωρεῖσθαι. 1.2 ἀποδεξάμενος οὖν τὴν κατὰ θεὸν εὔνοιαν δι’ αὐτοῦ ἐδόξασα, εὑρὼν ὑμᾶς, ὡς ἔγνων, μιμητὰς ὄντας θεοῦ.
1.1 Soube que tendes um pensamento irrepreensível e sem vacilação na paciência, não por costume, mas por natureza, conforme me mostrou Políbio, o vosso bispo, que pela vontade de Deus e de Jesus Cristo esteve em Esmirna e de tal modo se alegrou comigo, preso em Cristo Jesus, que nele contemplei toda a vossa multidão. 1.2 Tendo, pois, recebido por meio dele a vossa benevolência segundo Deus, dei glória, ao encontrar-vos, como soube, imitadores de Deus.
2.1 Ὅταν γὰρ τῷ ἐπισκόπῳ ὑποτάσσησθε ὡς Ἰησοῦ Χριστῷ, φαίνεσθέ μοι οὐ κατὰ ἄνθρωπον ζῶντες, ἀλλὰ κατὰ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν δι’ ἡμᾶς ἀποθανόντα, ἵνα πιστεύσαντες εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ τὸ ἀποθανεῖν ἐκφύγητε. 2.2 ἀναγκαῖον οὖν ἐστίν, ὥσπερ ποιεῖτε, ἄνευ τοῦ ἐπισκόπου μηδὲν πράσσειν ὑμᾶς, ἀλλ’ ὑποτάσσεσθαι καὶ τῷ πρεσβυτερίῳ ὡς τοῖς ἀποστόλοις Ἰησοῦ Χριστοῦ τῆς ἐλπίδος ἡμῶν, ἐν ᾧ διάγοντες εὑρεθησόμεθα. 2.3 δεῖ δὲ καὶ τοὺς διακόνους ὄντας μυστηρίων Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ πάντα τρόπον πᾶσιν ἀρέσκειν. οὐ γὰρ βρωμάτων καὶ ποτῶν εἰσιν διάκονοι, ἀλλ’ ἐκκλησίας θεοῦ ὑπηρέται· δέον οὖν αὐτοὺς φυλάσσεσθαι τὰ ἐγκλήματα ὡς πῦρ.
2.1 Pois, quando vos submeteis ao bispo como a Jesus Cristo, vós me pareceis viver não segundo os homens, mas segundo Jesus Cristo, que morreu por nós, para que, crendo na sua morte, escapeis de morrer. 2.2 É necessário, pois, como já fazeis, que nada façais sem o bispo, mas que vos submetais também ao como aos apóstolos de Jesus Cristo, nossa esperança, em quem havemos de ser encontrados, se nele vivermos. 2.3 É preciso também que os diáconos, que o são dos mistérios de Jesus Cristo, agradem a todos de todo modo. Pois não são diáconos de comidas e bebidas, mas servidores da igreja de Deus; é preciso, pois, que se guardem das acusações como do fogo.
3.1 Ὁμοίως πάντες ἐντρεπέσθωσαν τοὺς διακόνους ὡς Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς καὶ τὸν ἐπίσκοπον ὄντα τύπον τοῦ πατρός. τοὺς δὲ πρεσβυτέρους ὡς συνέδριον θεοῦ καὶ ὡς σύνδεσμον ἀποστόλων. χωρὶς τούτων ἐκκλησία οὐ καλεῖται. 3.2 περὶ ὧν πέπεισμαι ὑμᾶς οὕτως ἔχειν. τὸ γὰρ ἐξεμπλάριον τῆς ἀγάπης ὑμῶν ἔλαβον καὶ ἔχω μεθ’ ἑαυτοῦ ἐν τῷ ἐπισκόπῳ ὑμῶν, οὗ αὐτὸ τὸ κατάστημα μεγάλη μαθητεία, ἡ δὲ πραότης αὐτοῦ δύναμις· ὃν λογίζομαι καὶ τοὺς ἀθέους ἐντρέπεσθαι. 3.3 ἀγαπῶν ὑμᾶς φείδομαι, συντονώτερον δυνάμενος γράφειν ὑπὲρ τούτου. οὐκ εἰς τοῦτο ᾠήθην, ἵνα ὢν κατάκριτος ὡς ἀπόστολος ὑμῖν διατάσσωμαι.
3.1 Igualmente, todos respeitem os diáconos como a Jesus Cristo, assim como também o bispo, que é figura do Pai, e os presbíteros como ao conselho de Deus e ao colégio dos apóstolos. Sem eles não há o que se chame igreja. 3.2 Sobre isso estou persuadido de que assim procedeis. Pois recebi a amostra do vosso amor, e a tenho comigo, no vosso bispo, cujo próprio porte é uma grande lição, e a sua mansidão, uma força; creio que até os ateus o respeitam. 3.3 Porque vos amo, poupo-vos, embora pudesse escrever com mais rigor sobre isto. Não me julguei a tanto: a dar-vos ordens como um apóstolo, eu que sou um condenado.
4.1 Πολλὰ φρονῶ ἐν θεῷ, ἀλλ’ ἐμαυτὸν μετρῶ, ἵνα μὴ ἐν καυχήσει ἀπόλωμαι. νῦν γάρ με δεῖ πλέον φοβεῖσθαι καὶ μὴ προσέχειν τοῖς φυσιοῦσίν με. οἱ γὰρ λέγοντές μοι μαστιγοῦσίν με. 4.2 ἀγαπῶ μὲν γὰρ τὸ παθεῖν, ἀλλ’ οὐκ οἶδα, εἰ ἄξιός εἰμι. τὸ γὰρ ζῆλος πολλοῖς μὲν οὐ φαίνεται, ἐμὲ δὲ πλέον πολεμεῖ. χρῄζω οὖν πραότητος, ἐν ᾗ καταλύεται ὁ ἄρχων τοῦ αἰῶνος τούτου.
4.1 Tenho muitos pensamentos em Deus, mas meço-me a mim mesmo, para não perecer pela vanglória. Pois agora devo temer mais e não dar atenção aos que me envaidecem; pois os que assim me falam me açoitam. 4.2 Amo, sim, o sofrer, mas não sei se sou digno. Pois a inveja não aparece a muitos, mas a mim me combate ainda mais. Preciso, pois, de mansidão, pela qual é destruído o príncipe deste mundo.
5.1 Μὴ οὐ δύναμαι ὑμῖν τὰ ἐπουράνια γράψαι; ἀλλὰ φοβοῦμαι, μὴ νηπίοις οὖσιν ὑμῖν βλάβην παραθῶ· καὶ συγγνωμονεῖτέ μοι, μήποτε οὐ δυνηθέντες χωρῆσαι στραγγαλωθῆτε. 5.2 καὶ γὰρ ἐγώ, οὐ καθότι δέδεμαι καὶ δύναμαι νοεῖν τὰ ἐπουράνια καὶ τὰς τοποθεσίας τὰς ἀγγελικὰς καὶ τὰς συστάσεις τὰς ἀρχοντικάς, ὁρατά τε καὶ ἀόρατα, παρὰ τοῦτο ἤδη καὶ μαθητής εἰμι. πολλὰ γὰρ ἡμῖν λείπει, ἵνα θεοῦ μὴ λειπώμεθα.
5.1 Acaso não posso escrever-vos as coisas celestes? Mas temo causar-vos dano, a vós que sois crianças; e perdoai-me, para que não aconteça que, não podendo recebê-las, vos sufoqueis. 5.2 Pois também eu: não é por estar preso e poder compreender as coisas celestes, as posições dos anjos e as hierarquias dos , as coisas visíveis e as invisíveis, que já sou discípulo. Pois muito nos falta, para que não nos falte Deus.
6.1 Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, οὐκ ἐγώ, ἀλλ’ ἡ ἀγάπη Ἰησοῦ Χριστοῦ· μόνῃ τῇ χριστιανῇ τροφῇ χρῆσθε, ἀλλοτρίας δὲ βοτάνης ἀπέχεσθε, ἥτις ἐστὶν αἵρεσις· 6.2 οἳ ἑαυτοῖς παρεμπλέκουσιν Ἰησοῦν Χριστὸν καταξιοπιστευόμενοι, ὥσπερ θανάσιμον φάρμακον διδόντες μετὰ οἰνομέλιτος, ὅπερ ὁ ἀγνοῶν ἡδέως λαμβάνει ἐν ἡδονῇ κακῇ τὸ ἀποθανεῖν.
6.1 Exorto-vos, pois, não eu, mas o amor de Jesus Cristo: usai somente o alimento cristão e abstende-vos de erva estranha, que é a heresia; 6.2 eles misturam consigo Jesus Cristo para se fazerem dignos de fé, como quem dá um veneno mortal num vinho com mel, que o ignorante toma de bom grado, e com ele, num prazer funesto, a morte.
7.1 Φυλάττεσθε οὖν τοὺς τοιούτους. τοῦτο δὲ ἔσται ὑμῖν μὴ φυσιουμένοις καὶ οὖσιν ἀχωρίστοις θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν διαταγμάτων τῶν ἀποστόλων. 7.2 ὁ ἐντὸς θυσιαστηρίου ὢν καθαρός ἐστιν· ὁ δὲ ἐκτὸς θυσιαστηρίου ὢν οὐ καθαρός ἐστιν. τοῦτ’ ἔστιν, ὁ χωρὶς ἐπισκόπου καὶ πρεσβυτερίου καὶ διακόνων πράσσων τι, οὗτος οὐ καθαρός ἐστιν τῇ συνειδήσει.
7.1 Guardai-vos, pois, de tais homens. E isso será possível se não vos envaidecerdes e fordes inseparáveis do Deus Jesus Cristo, do bispo e das prescrições dos apóstolos. 7.2 Quem está dentro do altar é puro; mas quem está fora do altar não é puro. Isto é: quem faz alguma coisa sem o bispo, o e os diáconos, esse não é puro na consciência.
8.1 Οὐκ ἐπεὶ ἔγνων τοιοῦτόν τι ἐν ὑμῖν, ἀλλὰ προφυλάσσω ὑμᾶς ὄντας μου ἀγαπητούς, προορῶν τὰς ἐνέδρας τοῦ διαβόλου. ὑμεῖς οὖν τὴν πραϋπάθειαν ἀναλαβόντες ἀνακτήσασθε ἑαυτοὺς ἐν πίστει ὅ ἐστιν σὰρξ τοῦ κυρίου, καὶ ἐν ἀγάπῃ, ὅ ἐστιν αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ. 8.2 μηδεὶς ὑμῶν κατὰ τοῦ πλησίον ἐχέτω. μὴ ἀφορμὰς δίδοτε τοῖς ἔθνεσιν, ἵνα μὴ δι’ ὀλίγους ἄφρονας τὸ ἐν θεῷ πλῆθος βλασφημῆται. Οὐαὶ γάρ, δι’ οὗ ἐπὶ ματαιότητι τὸ ὄνομά μου ἐπί τινων βλασφημεῖται.
8.1 Não porque eu tenha sabido de algo semelhante entre vós, mas vos previno, porque sois meus amados, prevendo as ciladas do diabo. Vós, pois, retomando a brandura, renovai-vos na fé, que é a carne do Senhor, e no amor, que é o sangue de Jesus Cristo. 8.2 Nenhum de vós tenha nada contra o próximo. Não deis pretexto aos gentios, para que, por causa de uns poucos insensatos, não seja blasfemada a multidão que está em Deus. Pois ai daquele por quem o meu nome é blasfemado em vão diante de alguns.
9.1 Κωφώθητε οὖν, ὅταν ὑμῖν χωρὶς Ἰησοῦ Χριστοῦ λαλῇ τις, τοῦ ἐκ γένους Δαυείδ, τοῦ ἐκ Μαρίας, ὃς ἀληθῶς ἐγεννήθη, ἔφαγέν τε καὶ ἔπιεν, ἀληθῶς ἐδιώχθη ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, ἀληθῶς ἐσταυρώθη καὶ ἀπέθανεν, βλεπόντων τῶν ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ ὑποχθονίων. 9.2 ὃς καὶ ἀληθῶς ἠγέρθη ἀπὸ νεκρῶν, ἐγείραντος αὐτὸν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὁμοίωμα ὃς καὶ ἡμᾶς τοὺς πιστεύοντας αὐτῷ οὕτως ἐγερεῖ ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, οὗ χωρὶς τὸ ἀληθινὸν ζῆν οὐκ ἔχομεν.
9.1 Fazei-vos, pois, surdos quando alguém vos falar sem Jesus Cristo, que é da linhagem de Davi, que é de Maria, que verdadeiramente nasceu, comeu e bebeu, verdadeiramente foi perseguido sob Pôncio Pilatos, verdadeiramente foi crucificado e morreu, à vista dos seres do céu, da terra e de debaixo da terra; 9.2 que também verdadeiramente ressuscitou dos mortos, tendo-o ressuscitado o seu Pai; e, à semelhança dele, também a nós, que nele cremos, o seu Pai assim nos ressuscitará em Cristo Jesus, sem o qual não temos a verdadeira vida.
10.1 Εἰ δέ, ὥσπερ τινὲς ἄθεοι ὄντες, τουτέστιν ἄπιστοι, λέγουσιν, τὸ δοκεῖν πεπονθέναι αὐτόν, αὐτοὶ ὄντες τὸ δοκεῖν, ἐγὼ τί δέδεμαι, τί δὲ καὶ εὔχομαι θηριομαχῆσαι; δωρεὰν οὖν ἀποθνήσκω. ἄρα οὖν καταψεύδομαι τοῦ κυρίου.
10.1 Mas se, como dizem alguns que são ateus, isto é, incrédulos, ele sofreu só em aparência (eles é que são só aparência), por que estou eu preso, e por que desejo combater com as feras? Então morro em vão. Então minto contra o Senhor.
11.1 Φεύγετε οὖν τὰς κακὰς παραφυάδας τὰς γεννώσας καρπὸν θανατηφόρον, οὗ ἐὰν γεύσηταί τις, παρ’ αὐτὰ ἀποθνήσκει. οὗτοι γὰρ οὔκ εἰσιν φυτεία πατρός. 11.2 εἰ γὰρ ἦσαν, ἐφαίνοντο ἂν κλάδοι τοῦ σταυροῦ, καὶ ἦν ἂν ὁ καρπὸς αὐτῶν ἄφθαρτος· δι’ οὗ ἐν τῷ πάθει αὐτοῦ προσκαλεῖται ὑμᾶς ὄντας μέλη αὐτοῦ. οὐ δύναται οὖν κεφαλὴ χωρὶς γεννηθῆναι ἄνευ μελῶν, τοῦ θεοῦ ἕνωσιν ἐπαγγελλομένου, ὅ ἐστιν αὐτός.
11.1 Fugi, pois, dos maus , que geram fruto mortífero: se alguém o prova, morre na hora. Pois esses não são plantação do Pai. 11.2 Se o fossem, apareceriam como ramos da cruz, e o seu fruto seria incorruptível; por ela, na sua paixão, ele vos chama, a vós que sois seus membros. A cabeça não pode, pois, nascer à parte, sem os membros, já que Deus promete a união, que é ele mesmo.
12.1 Ἀσπάζομαι ὑμᾶς ἀπὸ Σμύρνης ἅμα ταῖς συμπαρούσαις μοι ἐκκλησίαις τοῦ θεοῦ, οἳ κατὰ πάντα με ἀνέπαυσαν σαρκί τε καὶ πνεύματι. 12.2 παρακαλεῖ ὑμᾶς τὰ δεσμά μου, ἃ ἕνεκεν Ἰησοῦ Χριστοῦ περιφέρω, αἰτούμενος θεοῦ ἐπιτυχεῖν· διαμένετε ἐν τῇ ὁμονοίᾳ ὑμῶν καὶ τῇ μετ’ ἀλλήλων προσευχῇ. πρέπει γὰρ ὑμῖν τοῖς καθ’ ἕνα, ἐξαιρέτως καὶ τοῖς πρεσβυτέροις, ἀναψύχειν τὸν ἐπίσκοπον εἰς τιμὴν πατρός, Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἀποστόλων. 12.3 εὔχομαι ὑμᾶς ἐν ἀγάπῃ ἀκοῦσαί μου, ἵνα μὴ εἰς μαρτύριον ὦ ἐν ὑμῖν γράψας. καὶ περὶ ἐμοῦ δὲ προσεύχεσθε, τῆς ἀφ’ ὑμῶν ἀγάπης χρῄζοντος ἐν τῷ ἐλέει τοῦ θεοῦ, εἰς τὸ καταξιωθῆναί με τοῦ κλήρου, οὗ περίκειμαι ἐπιτυχεῖν, ἵνα μὴ ἀδόκιμος εὑρεθῶ.
12.1 Saúdo-vos de Esmirna, junto com as igrejas de Deus que estão comigo, as quais me deram descanso em tudo, na carne e no espírito. 12.2 Exortam-vos as minhas cadeias, que trago por causa de Jesus Cristo, eu que peço alcançar a Deus: perseverai na vossa concórdia e na oração de uns com os outros. Pois convém a cada um de vós, e especialmente aos presbíteros, reconfortar o bispo, para honra do Pai, de Jesus Cristo e dos apóstolos. 12.3 Peço que me ouçais com amor, para que eu não seja, por vos ter escrito, um testemunho contra vós. E orai também por mim, que preciso do vosso amor, na misericórdia de Deus, para que eu seja julgado digno da sorte que estou prestes a alcançar, a fim de não ser achado reprovado.
13.1 Ἀσπάζεται ὑμᾶς ἡ ἀγάπη Σμυρναίων καὶ Ἐφεσίων. μνημονεύετε ἐν ταῖς προσευχαῖς ὑμῶν τῆς ἐν Συρίᾳ ἐκκλησίας, ὅθεν καὶ οὐκ ἄξιός εἰμι λέγεσθαι, ὢν ἔσχατος ἐκείνων. 13.2 ἔρρωσθε ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ, ὑποτασσόμενοι τῷ ἐπισκόπῳ ὡς τῇ ἐντολῇ, ὁμοίως καὶ τῷ πρεσβυτερίῳ. καὶ οἱ κατ’ ἄνδρα ἀλλήλους ἀγαπᾶτε ἐν ἀμερίστῳ καρδίᾳ. 13.3 ἁγνίζεται ὑμῶν τὸ ἐμὸν πνεῦμα οὐ μόνον νῦν, ἀλλὰ καὶ ὅταν θεοῦ ἐπιτύχω. ἔτι γὰρ ὑπὸ κίνδυνόν εἰμι· ἀλλὰ πιστὸς ὁ πατὴρ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ πληρῶσαί μου τὴν αἴτησιν καὶ ὑμῶν, ἐν ᾧ εὑρεθείητε ἄμωμοι.
13.1 Saúda-vos o amor dos esmirnenses e dos efésios. Lembrai-vos nas vossas orações da igreja que está na Síria, da qual nem sou digno de ser chamado, sendo o último deles. 13.2 Passai bem em Jesus Cristo, submetendo-vos ao bispo como ao mandamento, e igualmente ao . E vós, cada um, amai-vos uns aos outros com um coração indiviso. 13.3 O meu espírito se consagra por vós, não só agora, mas também quando eu alcançar a Deus. Pois ainda estou em perigo; mas o Pai é fiel em Jesus Cristo para cumprir o meu pedido e o vosso; que nele sejais achados irrepreensíveis.
presbitério substantivo masculino
o conjunto dos presbíteros de uma igreja, o conselho que rodeia o bispo
principado substantivo masculino
uma das ordens dos anjos
rebento substantivo masculino
broto, ramo novo que nasce de uma planta
3 de 7 · índice