Parte 9–21
10. De phantastico coquinæ incendio
10. O incêndio imaginário da cozinha
II.10 Tunc in conspectu viri Dei placuit ut in eodem loco terram foderent. Quam dum fodiendo altius penetrarent, aëreum illic idolum fratres invenerunt. Quo ad horam casu in coquinam projecto, exire ignis repente visus est, atque in cunctorum monachorum oculis quia omne ejusdem coquinæ ædificium consumeretur ostendit. Cumque jaciendo aquam, et ignem quasi exstinguendo perstreperent, pulsatus eodem tumultu vir Dei advenit. Qui eumdem ignem in oculis fratrum esse, in suis vero non esse considerans, caput protinus in orationem flexit, et eos quos phantastico reperit igne deludi, revocavit fratres, ut oculos suos signarent monuit, ut et sanum illud coquinæ ædificium assistere cernerent, et flammas quas antiquus hostis finxerat, non viderent.
II.10 Então, na presença do homem de Deus, decidiram cavar a terra naquele mesmo lugar. Cavando mais fundo, os irmãos acharam ali um ídolo de bronze. Lançado por acaso na cozinha, por um momento, pareceu sair dele de repente um fogo, que mostrou aos olhos de todos os monges que todo o edifício da cozinha se consumia. Enquanto faziam grande barulho jogando água e como que apagando o fogo, o homem de Deus, chamado pelo tumulto, chegou. Vendo que o fogo estava nos olhos dos irmãos, mas não nos seus, inclinou logo a cabeça em oração; e, chamando a si os irmãos, que achou enganados por um fogo imaginário, mandou-os fazer o sinal da cruz sobre os olhos, para que vissem inteiro o edifício da cozinha e não vissem as chamas que o antigo inimigo fingira.
2 de 13 · Parte 9–21 · índice