Livro I
Os medos (95–106)
As palavras sublinhadas têm nota: toque para ver o sentido.
95.1 Ἐπιδίζηται δὲ δὴ τὸ ἐνθεῦτεν ἡμῖν ὁ λόγος τόν τε Κῦρον ὅστις ἐὼν τὴν Κροίσου ἀρχὴν κατεῖλε, καὶ τοὺς Πέρσας ὅτεῳ τρόπῳ ἡγήσαντο τῆς Ἀσίης. ὡς ὦν Περσέων μετεξέτεροι λέγουσι, οἱ μὴ βουλόμενοι σεμνοῦν τὰ περὶ Κῦρον ἀλλὰ τὸν ἐόντα λέγειν λόγον, κατὰ ταῦτα γράψω, ἐπιστάμενος περὶ Κύρου καὶ τριφασίας ἄλλας λόγων ὁδοὺς φῆναι. 95.2 Ἀσσυρίων ἀρχόντων τῆς ἄνω Ἀσίης ἐπ’ ἔτεα εἴκοσι καὶ πεντακόσια, πρῶτοι ἀπ’ αὐτῶν Μῆδοι ἤρξαντο ἀπίστασθαι, καί κως οὗτοι περὶ τῆς ἐλευθερίης μαχεσάμενοι τοῖσι Ἀσσυρίοισι ἐγένοντο ἄνδρες ἀγαθοί, καὶ ἀπωσάμενοι τὴν δουλοσύνην ἐλευθερώθησαν. μετὰ δὲ τούτους καὶ τὰ ἄλλα ἔθνεα ἐποίεε τὠυτὸ τοῖσι Μήδοισι.
95.1 Daqui em diante, a nossa narrativa procura saber quem era Ciro, que destruiu o império de Creso, e de que modo os persas se tornaram senhores da Ásia. Vou escrever, então, conforme dizem alguns dos persas, os que não querem engrandecer a história de Ciro, mas contar a história como ela é; embora eu saiba mostrar a respeito de Ciro ainda outros três caminhos de narrativa. 95.2 Os assírios dominavam a parte alta da Ásia havia quinhentos e vinte anos, quando os primeiros a começar a se revoltar contra eles foram os medos; e estes, lutando pela liberdade contra os assírios, de algum modo se mostraram valentes e, repelindo a escravidão, se libertaram. Depois deles, também os outros povos fizeram o mesmo que os medos.
96.1 Ἐόντων δὲ αὐτονόμων πάντων ἀνὰ τὴν ἤπειρον, ὧδε αὖτις ἐς τυραννίδα περιῆλθον. ἀνὴρ ἐν τοῖσι Μήδοισι ἐγένετο σοφὸς τῷ οὔνομα ἦν Δηιόκης, παῖς δ’ ἦν Φραόρτεω. 96.2 οὗτος ὁ Δηιόκης ἐρασθεὶς τυραννίδος ἐποίεε τοιάδε. κατοικημένων τῶν Μήδων κατὰ κώμας, ἐν τῇ ἑωυτοῦ ἐὼν καὶ πρότερον δόκιμος καὶ μᾶλλόν τι καὶ προθυμότερον δικαιοσύνην ἐπιθέμενος ἤσκεε· καὶ ταῦτα μέντοι ἐούσης ἀνομίης πολλῆς ἀνὰ πᾶσαν τὴν Μηδικὴν ἐποίεε, ἐπιστάμενος ὅτι τῷ δικαίῳ τὸ ἄδικον πολέμιον ἐστί. οἱ δ’ ἐκ τῆς αὐτῆς κώμης Μῆδοι ὁρῶντες αὐτοῦ τοὺς τρόπους δικαστήν μιν ἑωυτῶν αἱρέοντο. ὁ δὲ δή, οἷα μνώμενος ἀρχήν, ἰθύς τε καὶ δίκαιος ἦν, 96.3 ποιέων τε ταῦτα ἔπαινον εἶχε οὐκ ὀλίγον πρὸς τῶν πολιητέων, οὕτω ὥστε πυνθανόμενοι οἱ ἐν τῇσι ἄλλῃσι κώμῃσι ὡς Δηιόκης εἴη ἀνὴρ μοῦνος κατὰ τὸ ὀρθὸν δικάζων, πρότερον περιπίπτοντες ἀδίκοισι γνώμῃσι, τότε ἐπείτε ἤκουσαν ἄσμενοι, ἐφοίτων παρὰ τὸν Δηιόκεα καὶ αὐτοὶ δικασόμενοι, τέλος δὲ οὐδενὶ ἄλλῳ ἐπετράποντο.
96.1 Estando todos livres, com as suas próprias leis, por todo o continente, voltaram outra vez à , do modo seguinte. Houve entre os medos um homem sábio, que se chamava Déjoces; era filho de Fraortes. 96.2 Esse Déjoces, apaixonado pela , fez o seguinte. Os medos moravam em aldeias, e ele, que já antes era bem visto na sua, passou a praticar a justiça com mais dedicação e empenho; e fazia isso numa época em que havia muita desordem por toda a Média, sabendo que o injusto é inimigo do justo. Os medos da mesma aldeia, vendo o seu modo de proceder, escolhiam-no como seu juiz. E ele, como quem cortejava o poder, era reto e justo; 96.3 e, fazendo isso, ganhava não pouco louvor dos concidadãos, a tal ponto que os das outras aldeias, sabendo que Déjoces era o único homem que julgava com retidão, eles que antes davam com sentenças injustas, quando ouviram isso, iam contentes a Déjoces para serem julgados também eles, e por fim não se confiavam a nenhum outro.
97.1 Πλεῦνος δὲ αἰεὶ γινομένου τοῦ ἐπιφοιτέοντος, οἷα πυνθανομένων τὰς δίκας ἀποβαίνειν κατὰ τὸ ἐόν, γνοὺς ὁ Δηιόκης ἐς ἑωυτὸν πᾶν ἀνακείμενον οὔτε κατίζειν ἔτι ἤθελε ἔνθα περ πρότερον προκατίζων ἐδίκαζε, οὔτ’ ἔφη δικᾶν ἔτι· οὐ γὰρ οἱ λυσιτελέειν τῶν ἑωυτοῦ ἐξημεληκότα τοῖσι πέλας δι’ ἡμέρης δικάζειν. 97.2 ἐούσης ὦν ἁρπαγῆς καὶ ἀνομίης ἔτι πολλῷ μᾶλλον ἀνὰ τὰς κώμας ἢ πρότερον ἦν, συνελέχθησαν οἱ Μῆδοι ἐς τὠυτὸ καὶ ἐδίδοσαν σφίσι λόγον, λέγοντες περὶ τῶν κατηκόντων. ὡς δ’ ἐγὼ δοκέω, μάλιστα ἔλεγον οἱ τοῦ Δηιόκεω φίλοι 97.3 “οὐ γὰρ δὴ τρόπῳ τῷ παρεόντι χρεώμενοι δυνατοὶ εἰμὲν οἰκέειν τὴν χώρην, φέρε στήσωμεν ἡμέων αὐτῶν βασιλέα· καὶ οὕτω ἥ τε χώρη εὐνομήσεται καὶ αὐτοὶ πρὸς ἔργα τρεψόμεθα, οὐδὲ ὑπ’ ἀνομίης ἀνάστατοι ἐσόμεθα.” ταῦτά κῃ λέγοντες πείθουσι ἑωυτοὺς βασιλεύεσθαι.
97.1 Como era cada vez maior o número dos que acorriam a ele, porque sabiam que os julgamentos saíam conforme a verdade, Déjoces, percebendo que tudo dependia dele, não quis mais sentar-se onde antes se sentava para julgar, e disse que não julgaria mais: não lhe convinha, descuidando dos próprios negócios, julgar o dia inteiro os do próximo. 97.2 Como então havia nas aldeias muito mais roubo e desordem ainda do que antes, os medos se reuniram num mesmo lugar e deliberaram entre si, falando da situação. E, a meu ver, quem mais falava eram os amigos de Déjoces: 97.3 “Já que, vivendo do modo como vivemos agora, não podemos habitar esta terra, vamos pôr um rei sobre nós; assim a terra viverá em ordem, nós nos voltaremos para os nossos trabalhos e não seremos arruinados pela desordem.” Dizendo mais ou menos isso, convencem-se a ser governados por um rei.
98.1 Αὐτίκα δὲ προβαλλομένων ὅντινα στήσονται βασιλέα, ὁ Δηιόκης ἦν πολλὸς ὑπὸ παντὸς ἀνδρὸς καὶ προβαλλόμενος καὶ αἰνεόμενος, ἐς ὃ τοῦτον καταινέουσι βασιλέα σφίσι εἶναι. 98.2 ὃ δ’ ἐκέλευε αὐτοὺς οἰκία τε ἑωυτῷ ἄξια τῆς βασιληίης οἰκοδομῆσαι καὶ κρατῦναι αὐτὸν δορυφόροισι· ποιεῦσι δὴ ταῦτα οἱ Μῆδοι. οἰκοδομέουσί τε γὰρ αὐτῷ οἰκία μεγάλα τε καὶ ἰσχυρά, ἵνα αὐτὸς ἔφρασε τῆς χώρης, καὶ δορυφόρους αὐτῷ ἐπιτρέπουσι ἐκ πάντων Μήδων καταλέξασθαι. 98.3 ὁ δὲ ὡς ἔσχε τὴν ἀρχήν, τοὺς Μήδους ἠνάγκασε ἓν πόλισμα ποιήσασθαι καὶ τοῦτο περιστέλλοντας τῶν ἄλλων ἧσσον ἐπιμέλεσθαι. πειθομένων δὲ καὶ ταῦτα τῶν Μήδων οἰκοδομέει τείχεα μεγάλα τε καὶ καρτερὰ ταῦτα τὰ νῦν Ἀγβάτανα κέκληται, ἕτερον ἑτέρῳ κύκλῳ ἐνεστεῶτα. 98.4 μεμηχάνηται δὲ οὕτω τοῦτο τὸ τεῖχος ὥστε ὁ ἕτερος τοῦ ἑτέρου κύκλος τοῖσι προμαχεῶσι μούνοισί ἐστι ὑψηλότερος. τὸ μέν κού τι καὶ τὸ χωρίον συμμαχέει κολωνὸς ἐὼν ὥστε τοιοῦτο εἶναι, τὸ δὲ καὶ μᾶλλόν τι ἐπετηδεύθη. 98.5 κύκλων δ’ ἐόντων τῶν συναπάντων ἑπτά, ἐν δὴ τῷ τελευταίῳ τὰ βασιλήια ἔνεστι καὶ οἱ θησαυροί. τὸ δ’ αὐτῶν μέγιστον ἐστὶ τεῖχος κατὰ τὸν Ἀθηνέων κύκλον μάλιστά κῃ τὸ μέγαθος. τοῦ μὲν δὴ πρώτου κύκλου οἱ προμαχεῶνες εἰσὶ λευκοί, τοῦ δὲ δευτέρου μέλανες, τρίτου δὲ κύκλου φοινίκεοι, τετάρτου δὲ κυάνεοι, πέμπτου δὲ σανδαράκινοι. 98.6 οὕτω τῶν πέντε κύκλων οἱ προμαχεῶνες ἠνθισμένοι εἰσὶ φαρμάκοισι· δύο δὲ οἱ τελευταῖοί εἰσὶ ὃ μὲν καταργυρωμένους ὃ δὲ κατακεχρυσωμένους ἔχων τοὺς προμαχεῶνας.
98.1 Logo começaram a propor quem fariam rei, e Déjoces era muito proposto e elogiado por todos, até que concordaram que ele fosse o seu rei. 98.2 Ele mandou que lhe construíssem uma casa digna da realeza e que o fortalecessem com lanceiros; e os medos fazem isso: constroem-lhe uma casa grande e forte, no lugar da terra que ele indicou, e lhe permitem escolher lanceiros dentre todos os medos. 98.3 Quando teve o poder, obrigou os medos a fazer uma só cidade e, cuidando dela, a dar menos atenção às outras. Os medos lhe obedeceram também nisso, e ele constrói as muralhas grandes e fortes que hoje se chamam Ecbátana, um círculo dentro do outro. 98.4 Essa muralha foi planejada de tal modo que cada círculo é mais alto que o de fora só na altura das . Em parte, o próprio lugar, que é uma colina, ajuda a que seja assim; em parte, e mais ainda, foi feito de propósito. 98.5 Os círculos são sete ao todo, e no último ficam o palácio e os tesouros. A maior dessas muralhas tem mais ou menos o tamanho do contorno da muralha de Atenas. As do primeiro círculo são brancas; as do segundo, pretas; as do terceiro, vermelhas; as do quarto, azul-escuras; as do quinto, alaranjadas. 98.6 Assim, as dos cinco círculos estão coloridas com tintas; e, dos dois últimos círculos, um tem as prateadas, o outro, douradas.
99.1 Ταῦτα μὲν δὴ ὁ Δηιόκης ἑωυτῷ τε ἐτείχεε καὶ περὶ τὰ ἑωυτοῦ οἰκία, τὸν δὲ ἄλλον δῆμον πέριξ ἐκέλευε τὸ τεῖχος οἰκέειν. οἰκοδομηθέντων δὲ πάντων κόσμον τόνδε Δηιόκης πρῶτος ἐστὶ ὁ καταστησάμενος, μήτε ἐσιέναι παρὰ βασιλέα μηδένα, δι’ ἀγγέλων δὲ πάντα χρᾶσθαι, ὁρᾶσθαί τε βασιλέα ὑπὸ μηδενός, πρός τε τούτοισι ἔτι γελᾶν τε καὶ ἀντίον πτύειν καὶ ἅπασι εἶναι τοῦτό γε αἰσχρόν. 99.2 ταῦτα δὲ περὶ ἑωυτὸν ἐσέμνυνε τῶνδε εἵνεκεν, ὅκως ἂν μὴ ὁρῶντες οἱ ὁμήλικες, ἐόντες σύντροφοί τε ἐκείνῳ καὶ οἰκίης οὐ φλαυροτέρης οὐδὲ ἐς ἀνδραγαθίην λειπόμενοι, λυπεοίατο καὶ ἐπιβουλεύοιεν, ἀλλ’ ἑτεροῖός σφι δοκέοι εἶναι μὴ ὁρῶσι.
99.1 Essas muralhas, Déjoces as levantou para si e em volta do seu palácio, e mandou que o resto do povo morasse ao redor da muralha. Quando tudo ficou construído, Déjoces foi o primeiro a estabelecer esta regra: que ninguém entrasse à presença do rei, mas que tudo se tratasse por meio de mensageiros; que o rei não fosse visto por ninguém; e, além disso, que rir e cuspir diante dele fosse coisa vergonhosa para todos. 99.2 Cercava-se dessa majestade pelo seguinte: para que os da sua idade, que tinham sido criados com ele e não eram de família pior que a dele nem lhe ficavam atrás em valor, não se ressentissem ao vê-lo e não conspirassem, mas, não o vendo, o julgassem diferente deles.
100.1 Ἐπείτε δὲ ταῦτα διεκόσμησε καὶ ἐκράτυνε ἑωυτὸν τῇ τυραννίδι, ἦν τὸ δίκαιον φυλάσσων χαλεπός· καὶ τάς τε δίκας γράφοντες ἔσω παρ’ ἐκεῖνον ἐσπέμπεσκον, καὶ ἐκεῖνος διακρίνων τὰς ἐσφερομένας ἐκπέμπεσκε. 100.2 ταῦτα μὲν κατὰ τὰς δίκας ἐποίεε, τάδε δὲ ἄλλα ἐκεκοσμέατό οἱ· εἴ τινα πυνθάνοιτο ὑβρίζοντα, τοῦτον ὅκως μεταπέμψαιτο κατ’ ἀξίην ἑκάστου ἀδικήματος ἐδικαίευ, καί οἱ κατάσκοποί τε καὶ κατήκοοι ἦσαν ἀνὰ πᾶσαν τὴν χώρην τῆς ἦρχε.
100.1 Depois que pôs essas coisas em ordem e se firmou na , era severo em guardar a justiça: as causas, punham-nas por escrito e as mandavam para dentro, a ele, e ele julgava as que lhe eram levadas e as mandava de volta. 100.2 Isso ele fazia quanto às causas; e tinha ainda estabelecido o seguinte: se soubesse de alguém que cometia violência, mandava buscá-lo e o castigava conforme a gravidade de cada delito; e tinha espiões e escutas por toda a terra que governava.
101.1 Δηιόκης μέν νυν τὸ Μηδικὸν ἔθνος συνέστρεψε μοῦνον καὶ τοῦτον ἦρξε· ἔστι δὲ Μήδων τοσάδε γένεα, Βοῦσαι Παρητακηνοὶ Στρούχατες Ἀριζαντοὶ Βούδιοι Μάγοι. γένεα μὲν δὴ Μήδων ἐστὶ τοσάδε.
101.1 Déjoces, então, reuniu e governou só o povo medo. As tribos dos medos são estas: busas, paretacenos, estrúcates, arizantos, búdios, . São essas as tribos dos medos.
102.1 Δηιόκεω δὲ παῖς γίνεται Φραόρτης, ὃς τελευτήσαντος Δηιόκεω, βασιλεύσαντος τρία καὶ πεντήκοντα ἔτεα, παρεδέξατο τὴν ἀρχήν, παραδεξάμενος δὲ οὐκ ἀπεχρᾶτο μούνων Μήδων ἄρχειν, ἀλλὰ στρατευσάμενος ἐπὶ τοὺς Πέρσας πρώτοισί τε τούτοισι ἐπεθήκατο καὶ πρώτους Μήδων ὑπηκόους ἐποίησε. 102.2 μετὰ δὲ ἔχων δύο ταῦτα ἔθνεα καὶ ἀμφότερα ἰσχυρά, κατεστρέφετο τὴν Ἀσίην ἀπ’ ἄλλου ἐπ’ ἄλλο ἰὼν ἔθνος, ἐς ὃ στρατευσάμενος ἐπὶ τοὺς Ἀσσυρίους καὶ Ἀσσυρίων, τούτους οἳ Νίνον εἶχον καὶ ἦρχον πρότερον πάντων, τότε δὲ ἦσαν μεμουνωμένοι μὲν συμμάχων ἅτε ἀπεστεώτων, ἄλλως μέντοι ἑωυτῶν εὖ ἥκοντες, ἐπὶ τούτους δὴ στρατευσάμενος ὁ Φραόρτης αὐτός τε διεφθάρη, ἄρξας δύο καὶ εἴκοσι ἔτεα, καὶ ὁ στρατὸς αὐτοῦ ὁ πολλός.
102.1 Déjoces teve um filho, Fraortes, que, quando Déjoces morreu, depois de reinar cinquenta e três anos, recebeu o poder; e, depois de recebê-lo, não se contentou em governar só os medos, mas marchou contra os persas, atacou-os primeiro que a nenhum outro povo e os fez os primeiros súditos dos medos. 102.2 Depois, tendo esses dois povos, ambos fortes, foi subjugando a Ásia, indo de um povo a outro, até que marchou contra os assírios, os assírios que tinham Nínive e antes governavam todos; naquele tempo estavam sem aliados, porque estes se tinham separado deles, mas, quanto ao resto, estavam em boa situação; marchando contra eles, Fraortes morreu, depois de reinar vinte e dois anos, e com ele a maior parte do seu exército.
103.1 Φραόρτεω δὲ τελευτήσαντος ἐξεδέξατο Κυαξάρης ὁ Φραόρτεω τοῦ Δηιόκεω παῖς. οὗτος λέγεται πολλὸν ἔτι γενέσθαι ἀλκιμώτερος τῶν προγόνων, καὶ πρῶτός τε ἐλόχισε κατὰ τέλεα τοὺς ἐν τῇ Ἀσίῃ καὶ πρῶτος διέταξε χωρὶς ἑκάστους εἶναι, τούς τε αἰχμοφόρους καὶ τοὺς τοξοφόρους καὶ τοὺς ἱππέας· πρὸ τοῦ δὲ ἀναμὶξ ἦν πάντα ὁμοίως ἀναπεφυρμένα. 103.2 οὗτος ὁ τοῖσι Λυδοῖσι ἐστὶ μαχεσάμενος ὅτε νὺξ ἡ ἡμέρη ἐγένετό σφι μαχομένοισι, καὶ ὁ τὴν Ἅλυος ποταμοῦ ἄνω Ἀσίην πᾶσαν συστήσας ἑωυτῷ. συλλέξας δὲ τοὺς ὑπ’ ἑωυτῷ ἀρχομένους πάντας ἐστρατεύετο ἐπὶ τὴν Νίνον, τιμωρέων τε τῷ πατρὶ καὶ τὴν πόλιν ταύτην θέλων ἐξελεῖν. 103.3 καί οἱ, ὡς συμβαλὼν ἐνίκησε τοὺς Ἀσσυρίους, περικατημένῳ τὴν Νίνον ἐπῆλθε Σκυθέων στρατὸς μέγας, ἦγε δὲ αὐτοὺς βασιλεὺς ὁ Σκυθέων Μαδύης Προτοθύεω παῖς· οἳ ἐσέβαλον μὲν ἐς τὴν Ἀσίην Κιμμερίους ἐκβαλόντες ἐκ τῆς Εὐρώπης, τούτοισι δὲ ἐπισπόμενοι φεύγουσι οὕτω ἐς τὴν Μηδικὴν χώρην ἀπίκοντο.
103.1 Morto Fraortes, sucedeu-lhe Ciaxares, filho de Fraortes, filho de Déjoces. Este, conta-se, foi ainda muito mais valente que os antepassados; foi o primeiro a dividir em companhias os homens da Ásia e o primeiro a ordenar que cada grupo ficasse à parte, os lanceiros, os arqueiros e os cavaleiros; antes disso, estava tudo misturado e confundido. 103.2 Foi ele que lutou contra os lídios quando, no meio da batalha, o dia se fez noite, e que reuniu sob o seu poder toda a Ásia acima do rio Halis. Reunindo todos os que governava, marchou contra Nínive, para vingar o pai e porque queria destruir essa cidade. 103.3 E, quando já tinha vencido os assírios em batalha e estava sitiando Nínive, caiu sobre ele um grande exército de citas; conduzia-os o rei dos citas, Madies, filho de Protótias. Eles tinham invadido a Ásia depois de expulsarem os cimérios da Europa e, perseguindo-os na fuga, chegaram assim à terra dos medos.
104.1 Ἔστι δὲ ἀπὸ τῆς λίμνης τῆς Μαιήτιδος ἐπὶ Φᾶσιν ποταμὸν καὶ ἐς Κόλχους τριήκοντα ἡμερέων εὐζώνῳ ὁδός, ἐκ δὲ τῆς Κολχίδος οὐ πολλὸν ὑπερβῆναι ἐς τὴν Μηδικήν, ἀλλ’ ἓν τὸ διὰ μέσου ἔθνος αὐτῶν ἐστι, Σάσπειρες, τοῦτο δὲ παραμειβομένοισι εἶναι ἐν τῇ Μηδικῇ. 104.2 οὐ μέντοι οἵ γε Σκύθαι ταύτῃ ἐσέβαλον, ἀλλὰ τὴν κατύπερθε ὁδὸν πολλῷ μακροτέρην ἐκτραπόμενοι, ἐν δεξιῇ ἔχοντες τὸ Καυκάσιον ὄρος. ἐνθαῦτα οἱ μὲν Μῆδοι συμβαλόντες τοῖσι Σκύθῃσι καὶ ἑσσωθέντες τῇ μάχῃ τῆς ἀρχῆς κατελύθησαν. οἱ δὲ Σκύθαι τὴν Ἀσίην πᾶσαν ἐπέσχον.
104.1 Do lago Meótis até o rio Fásis e os colcos, são trinta dias de caminho para um viajante sem carga; e da Cólquida não é longa a passagem para a Média: há entre elas um só povo, os saspires, e, passando por ele, se está na Média. 104.2 Os citas, porém, não invadiram por esse caminho, mas se desviaram pelo caminho de cima, muito mais longo, tendo à direita o monte Cáucaso. Ali os medos enfrentaram os citas, foram vencidos na batalha e perderam o poder; e os citas ocuparam toda a Ásia.
105.1 Ἐνθεῦτεν δὲ ἤισαν ἐπ’ Αἴγυπτον. καὶ ἐπείτε ἐγένοντο ἐν τῇ Παλαιστίνῃ Συρίῃ, Ψαμμήτιχος σφέας Αἰγύπτου βασιλεὺς ἀντιάσας δώροισί τε καὶ λιτῇσι ἀποτράπει τὸ προσωτέρω μὴ πορεύεσθαι. 105.2 οἳ δὲ ἐπείτε ἀναχωρέοντες ὀπίσω ἐγένοντο τῆς Συρίης ἐν Ἀσκάλωνι πόλι, τῶν πλεόνων Σκυθέων παρεξελθόντων ἀσινέων, ὀλίγοι τινὲς αὐτῶν ὑπολειφθέντες ἐσύλησαν τῆς οὐρανίης Ἀφροδίτης τὸ ἱρόν. 105.3 ἔστι δὲ τοῦτο τὸ ἱρόν, ὡς ἐγὼ πυνθανόμενος εὑρίσκω, πάντων ἀρχαιότατον ἱρῶν ὅσα ταύτης τῆς θεοῦ· καὶ γὰρ τὸ ἐν Κύπρῳ ἱρὸν ἐνθεῦτεν ἐγένετο, ὡς αὐτοὶ Κύπριοι λέγουσι, καὶ τὸ ἐν Κυθήροισι Φοίνικές εἰσὶ οἱ ἱδρυσάμενοι ἐκ ταύτης τῆς Συρίης ἐόντες. 105.4 τοῖσι δὲ τῶν Σκυθέων συλήσασι τὸ ἱρὸν τὸ ἐν Ἀσκάλωνι καὶ τοῖσι τούτων αἰεὶ ἐκγόνοισι ἐνέσκηψε ὁ θεὸς θήλεαν νοῦσον· ὥστε ἅμα λέγουσί τε οἱ Σκύθαι διὰ τοῦτο σφέας νοσέειν, καὶ ὁρᾶν παρ’ ἑωυτοῖσι τοὺς ἀπικνεομένους ἐς τὴν Σκυθικὴν χώρην ὡς διακέαται τοὺς καλέουσι Ἐνάρεας οἱ Σκύθαι.
105.1 Dali marcharam contra o Egito. E, quando estavam na Síria Palestina, Psamético, rei do Egito, foi ao encontro deles e, com presentes e súplicas, os fez voltar, para que não seguissem adiante. 105.2 Eles se retiravam e, quando estavam em Ascalão, cidade da Síria, a maior parte dos citas passou sem fazer dano, mas uns poucos, que ficaram para trás, saquearam o santuário de Afrodite Urânia. 105.3 Esse santuário, pelo que descubro investigando, é o mais antigo de todos os santuários dessa deusa: pois o santuário de Chipre veio daí, como dizem os próprios cipriotas, e o de Citera, foram os fenícios que o fundaram, e eles são dessa Síria. 105.4 Nos citas que saquearam o santuário de Ascalão e em todos os seus descendentes, a deusa lançou a doença das mulheres; de modo que os citas dizem que é por isso que estão doentes, e que quem chega à terra dos citas pode ver entre eles em que estado ficam os que os citas chamam enarees.
106.1 Ἐπὶ μέν νυν ὀκτὼ καὶ εἴκοσι ἔτεα ἦρχον τῆς Ἀσίης οἱ Σκύθαι, καὶ τὰ πάντα σφι ὑπό τε ὕβριος καὶ ὀλιγωρίης ἀνάστατα ἦν· χωρὶς μὲν γὰρ φόρον ἔπρησσον παρ’ ἑκάστων τὸν ἑκάστοισι ἐπέβαλλον, χωρὶς δὲ τοῦ φόρου ἥρπαζον περιελαύνοντες τοῦτο ὅ τι ἔχοιεν ἕκαστοι. 106.2 καὶ τούτων μὲν τοὺς πλεῦνας Κυαξάρης τε καὶ Μῆδοι ξεινίσαντες καὶ καταμεθύσαντες κατεφόνευσαν, καὶ οὕτω ἀνεσώσαντο τὴν ἀρχὴν Μῆδοι καὶ ἐπεκράτεον τῶν περ καὶ πρότερον, καὶ τήν τε Νίνον εἷλον (ὡς δὲ εἷλον ἐν ἑτέροισι λόγοισι δηλώσω) καὶ τοὺς Ἀσσυρίους ὑποχειρίους ἐποιήσαντο πλὴν τῆς Βαβυλωνίης μοίρης.
106.1 Durante vinte e oito anos os citas dominaram a Ásia, e tudo foi arruinado pela violência e pelo descaso deles; pois, de um lado, cobravam de cada povo o tributo que lhe impunham e, de outro, além do tributo, percorriam a terra a cavalo e roubavam o que cada um tinha. 106.2 A maior parte deles, Ciaxares e os medos os convidaram a um banquete, os embriagaram e os mataram; e assim os medos recuperaram o poder e dominaram os povos que antes dominavam; e tomaram Nínive (como a tomaram, vou mostrar em outra narrativa) e submeteram os assírios, menos a parte da Babilônia.
tirania substantivo feminino
governo de quem tomou o poder sem ser rei por direito, sem sentido de crueldade
ameia substantivo feminino
cada saliência no alto da muralha, atrás da qual os defensores se abrigam
mago substantivo masculino
membro da casta de sacerdotes e intérpretes de sonhos entre medos e persas
9 de 17 · índice