Livro I
Os reis da Lídia e Árion (15–25)
As palavras sublinhadas têm nota: toque para ver o sentido.
15.1 Ἐσέβαλε μέν νυν στρατιὴν καὶ οὗτος ἐπείτε ἦρξε ἔς τε Μίλητον καὶ ἐς Σμύρνην, καὶ Κολοφῶνος τὸ ἄστυ εἷλε· ἀλλ’ οὐδὲν γὰρ μέγα ἀπ’ αὐτοῦ ἄλλο ἔργον ἐγένετο βασιλεύσαντος δυῶν δέοντα τεσσεράκοντα ἔτεα, τοῦτον μὲν παρήσομεν τοσαῦτα ἐπιμνησθέντες, Ἄρδυος δὲ τοῦ Γύγεω μετὰ Γύγην βασιλεύσαντος μνήμην ποιήσομαι. οὗτος δὲ Πριηνέας τε εἷλε ἐς Μίλητόν τε ἐσέβαλε, ἐπὶ τούτου τε τυραννεύοντος Σαρδίων Κιμμέριοι ἐξ ἠθέων ὑπὸ Σκυθέων τῶν νομάδων ἐξαναστάντες ἀπίκοντο ἐς τὴν Ἀσίην καὶ Σάρδις πλὴν τῆς ἀκροπόλιος εἷλον.
15.1 Também ele, depois que passou a reinar, invadiu com um exército Mileto e Esmirna, e tomou a cidade de Cólofon. Mas, como nenhum outro grande feito se deu com ele, que reinou trinta e oito anos, vamos deixá-lo, depois de mencioná-lo até aqui, e vou fazer memória de Ardis, filho de Giges, que reinou depois de Giges. Este tomou Priene e invadiu Mileto; e foi quando ele era de Sardes que os cimérios, expulsos das suas moradas pelos citas nômades, chegaram à Ásia e tomaram Sardes, menos a acrópole.
16.1 Ἄρδυος δὲ βασιλεύσαντος ἑνὸς δέοντα πεντήκοντα ἔτεα ἐξεδέξατο Σαδυάττης ὁ Ἄρδυος, καὶ ἐβασίλευσε ἔτεα δυώδεκα, Σαδυάττεω δὲ Ἀλυάττης. 16.2 οὗτος δὲ Κυαξάρῃ τε τῷ Δηιόκεω ἀπογόνῳ ἐπολέμησε καὶ Μήδοισι, Κιμμερίους τε ἐκ τῆς Ἀσίης ἐξήλασε, Σμύρνην τε τὴν ἀπὸ Κολοφῶνος κτισθεῖσαν εἷλε, ἐς Κλαζομενάς τε ἐσέβαλε. ἀπὸ μέν νυν τούτων οὐκ ὡς ἤθελε ἀπήλλαξε, ἀλλὰ προσπταίσας μεγάλως· ἄλλα δὲ ἔργα ἀπεδέξατο ἐὼν ἐν τῇ ἀρχῇ ἀξιαπηγητότατα τάδε.
16.1 Ardis reinou quarenta e nove anos, e sucedeu-lhe Sadiates, filho de Ardis, que reinou doze anos; e a Sadiates sucedeu Aliates. 16.2 Este guerreou contra Ciaxares, descendente de Déjoces, e contra os medos, expulsou da Ásia os cimérios, tomou Esmirna, fundada por gente de Cólofon, e invadiu Clazômenas. Desta empresa não saiu como queria, mas com um grande revés; e os outros feitos que realizou durante o seu reinado, os mais dignos de ser contados, foram estes.
17.1 Ἐπολέμησε Μιλησίοισι, παραδεξάμενος τὸν πόλεμον παρὰ τοῦ πατρός. ἐπελαύνων γὰρ ἐπολιόρκεε τὴν Μίλητον τρόπῳ τοιῷδε· ὅκως μὲν εἴη ἐν τῇ γῇ καρπὸς ἁδρός, τηνικαῦτα ἐσέβαλλε τὴν στρατιήν· ἐστρατεύετο δὲ ὑπὸ συρίγγων τε καὶ πηκτίδων καὶ αὐλοῦ γυναικηίου τε καὶ ἀνδρηίου. 17.2 ὡς δὲ ἐς τὴν Μιλησίην ἀπίκοιτο, οἰκήματα μὲν τὰ ἐπὶ τῶν ἀγρῶν οὔτε κατέβαλλε οὔτε ἐνεπίμπρη οὔτε θύρας ἀπέσπα, ἔα δὲ κατὰ χώρην ἑστάναι· ὃ δὲ τά τε δένδρεα καὶ τὸν καρπὸν τὸν ἐν τῇ γῇ ὅκως διαφθείρειε, ἀπαλλάσσετο ὀπίσω. 17.3 τῆς γὰρ θαλάσσης οἱ Μιλήσιοι ἐπεκράτεον, ὥστε ἐπέδρης μὴ εἶναι ἔργον τῇ στρατιῇ. τὰς δὲ οἰκίας οὐ κατέβαλλε ὁ Λυδὸς τῶνδε εἵνεκα, ὅκως ἔχοιεν ἐνθεῦτεν ὁρμώμενοι τὴν γῆν σπείρειν τε καὶ ἐργάζεσθαι οἱ Μιλήσιοι, αὐτὸς δὲ ἐκείνων ἐργαζομένων ἔχοι τι καὶ σίνεσθαι ἐσβάλλων.
17.1 Guerreou contra os milésios, depois de receber do pai essa guerra. Avançava contra Mileto e a sitiava deste modo: quando a colheita estava madura nos campos, então invadia com o exército; e marchava ao som de flautas de Pã, de harpas e da flauta feminina e da masculina. 17.2 Quando chegava à terra de Mileto, as casas que havia nos campos, ele não as derrubava, nem as incendiava, nem lhes arrancava as portas, mas as deixava de pé no seu lugar; e, depois de destruir as árvores e a colheita dos campos, retirava-se de volta. 17.3 Pois os milésios dominavam o mar, de modo que um cerco não adiantava nada ao exército. E o lídio não derrubava as casas por esta razão: para que os milésios, partindo delas, tivessem como semear e cultivar a terra, e para que ele, enquanto eles trabalhavam, tivesse também o que devastar quando invadisse.
18.1 Ταῦτα ποιέων ἐπολέμεε ἔτεα ἕνδεκα, ἐν τοῖσι τρώματα μεγάλα διφάσια Μιλησίων ἐγένετο, ἔν τε Λιμενηίῳ χώρης τῆς σφετέρης μαχεσαμένων καὶ ἐν Μαιάνδρου πεδίῳ. 18.2 τὰ μέν νυν ἓξ ἔτεα τῶν ἕνδεκα Σαδυάττης ὁ Ἄρδυος ἔτι Λυδῶν ἦρχε, ὁ καὶ ἐσβάλλων τηνικαῦτα ἐς τὴν Μιλησίην τὴν στρατιήν· Σαδυάττης οὗτος γὰρ καὶ ὁ τὸν πόλεμον ἦν συνάψας· τὰ δὲ πέντε τῶν ἐτέων τὰ ἑπόμενα τοῖσι ἓξ Ἀλυάττης ὁ Σαδυάττεω ἐπολέμεε, ὃς παραδεξάμενος, ὡς καὶ πρότερόν μοι δεδήλωται, παρὰ τοῦ πατρὸς τὸν πόλεμον προσεῖχε ἐντεταμένως. 18.3 τοῖσι δὲ Μιλησίοισι οὐδαμοὶ Ἰώνων τὸν πόλεμον τοῦτον συνεπελάφρυνον ὅτι μὴ Χῖοι μοῦνοι. οὗτοι δὲ τὸ ὅμοιον ἀνταποδιδόντες ἐτιμώρεον· καὶ γὰρ δὴ πρότερον οἱ Μιλήσιοι τοῖσι Χίοισι τὸν πρὸς Ἐρυθραίους πόλεμον συνδιήνεικαν.
18.1 Fazendo assim, guerreou onze anos, e nesses anos os milésios sofreram dois grandes golpes, um quando combateram em Limeneu, na sua própria terra, e outro na planície do Meandro. 18.2 Durante seis desses onze anos, quem ainda reinava sobre os lídios era Sadiates, filho de Ardis, que era também quem então invadia com o exército a terra de Mileto; pois esse Sadiates era também quem tinha começado a guerra. Nos cinco anos que se seguiram aos seis, quem guerreou foi Aliates, filho de Sadiates, que, tendo recebido do pai a guerra, como já mostrei antes, se dedicou a ela com todo o empenho. 18.3 Nenhum dos jônios ajudou os milésios a aliviar o peso dessa guerra, a não ser só os de Quios. Estes os socorreram pagando-lhes na mesma moeda; pois antes os milésios tinham sustentado, junto com os de Quios, a guerra contra os de Eritras.
19.1 Τῷ δὲ δυωδεκάτῳ ἔτεϊ ληίου ἐμπιπραμένου ὑπὸ τῆς στρατιῆς συνηνείχθη τι τοιόνδε γενέσθαι πρῆγμα· ὡς ἄφθη τάχιστα τὸ λήιον, ἀνέμῳ βιώμενον ἅψατο νηοῦ Ἀθηναίης ἐπίκλησιν Ἀσσησίης, ἁφθεὶς δὲ ὁ νηὸς κατεκαύθη. 19.2 καὶ τὸ παραυτίκα μὲν λόγος οὐδεὶς ἐγένετο, μετὰ δὲ τῆς στρατιῆς ἀπικομένης ἐς Σάρδις ἐνόσησε ὁ Ἀλυάττης. μακροτέρης δέ οἱ γινομένης τῆς νούσου πέμπει ἐς Δελφοὺς θεοπρόπους, εἴτε δὴ συμβουλεύσαντός τευ, εἴτε καὶ αὐτῷ ἔδοξε πέμψαντα τὸν θεὸν ἐπειρέσθαι περὶ τῆς νούσου. 19.3 τοῖσι δὲ ἡ Πυθίη ἀπικομένοισι ἐς Δελφοὺς οὐκ ἔφη χρήσειν πρὶν ἢ τὸν νηὸν τῆς Ἀθηναίης ἀνορθώσωσι, τὸν ἐνέπρησαν χώρης τῆς Μιλησίης ἐν Ἀσσησῷ.
19.1 No décimo segundo ano, quando o exército estava queimando a seara, aconteceu uma coisa assim: logo que a seara pegou fogo, as chamas, empurradas pelo vento, alcançaram um templo de Atena, que tem o sobrenome de Assésia; e o templo, tomado pelo fogo, queimou-se inteiro. 19.2 No momento, ninguém fez caso disso; mas depois, quando o exército voltou a Sardes, Aliates adoeceu. Como a doença se prolongava, ele manda enviados a Delfos, ou porque alguém o aconselhou, ou porque ele mesmo resolveu mandar perguntar ao deus sobre a doença. 19.3 Quando eles chegaram a Delfos, a disse que não lhes daria resposta antes que reconstruíssem o templo de Atena que tinham incendiado em Asseso, na terra de Mileto.
20.1 Δελφῶν οἶδα ἐγὼ οὕτω ἀκούσας γενέσθαι· Μιλήσιοι δὲ τάδε προστιθεῖσι τούτοισι, Περίανδρον τὸν Κυψέλου ἐόντα Θρασυβούλῳ τῷ τότε Μιλήτου τυραννεύοντι ξεῖνον ἐς τὰ μάλιστα, πυθόμενον τὸ χρηστήριον τὸ τῷ Ἀλυάττῃ γενόμενον, πέμψαντα ἄγγελον κατειπεῖν, ὅκως ἄν τι προειδὼς πρὸς τὸ παρεὸν βουλεύηται.
20.1 Que foi assim eu sei, porque o ouvi dos délfios; mas os milésios acrescentam a isso o seguinte: Periandro, filho de Cípselo, que tinha os laços de hospitalidade mais estreitos com Trasibulo, então de Mileto, soube do oráculo dado a Aliates e mandou um mensageiro contá-lo a Trasibulo, para que ele, sabendo de antemão, tomasse uma decisão diante da situação.
21.1 Μιλήσιοι μέν νυν οὕτω λέγουσι γενέσθαι. Ἀλυάττης δέ, ὥς οἱ ταῦτα ἐξαγγέλθη, αὐτίκα ἔπεμπε κήρυκα ἐς Μίλητον βουλόμενος σπονδὰς ποιήσασθαι Θρασυβούλῳ τε καὶ Μιλησίοισι χρόνον ὅσον ἂν τὸν νηὸν οἰκοδομέῃ. ὃ μὲν δὴ ἀπόστολος ἐς τὴν Μίλητον ἦν, Θρασύβουλος δὲ σαφέως προπεπυσμένος πάντα λόγον, καὶ εἰδὼς τὰ Ἀλυάττης μέλλοι ποιήσειν, μηχανᾶται τοιάδε· 21.2 ὅσος ἦν ἐν τῷ ἄστεϊ σῖτος καὶ ἑωυτοῦ καὶ ἰδιωτικός, τοῦτον πάντα συγκομίσας ἐς τὴν ἀγορὴν προεῖπε Μιλησίοισι, ἐπεὰν αὐτὸς σημήνῃ, τότε πίνειν τε πάντας καὶ κώμῳ χρᾶσθαι ἐς ἀλλήλους.
21.1 É assim que os milésios dizem que aconteceu. Aliates, quando lhe anunciaram a resposta, logo mandou um a Mileto, querendo fazer uma trégua com Trasibulo e os milésios pelo tempo em que estivesse construindo o templo. O enviado estava a caminho de Mileto; e Trasibulo, que já sabia claramente de antemão toda a história e sabia o que Aliates ia fazer, trama o seguinte: 21.2 todo o trigo que havia na cidade, tanto o seu como o dos particulares, ele o juntou na praça e avisou os milésios de que, quando ele mesmo desse o sinal, todos então se pusessem a beber e a festejar uns com os outros.
22.1 Ταῦτα δὲ ἐποίεέ τε καὶ προηγόρευε Θρασύβουλος τῶνδε εἵνεκεν, ὅκως ἂν δὴ ὁ κῆρυξ ὁ Σαρδιηνὸς ἰδών τε σωρὸν μέγαν σίτου κεχυμένον καὶ τοὺς ἀνθρώπους ἐν εὐπαθείῃσι ἐόντας ἀγγείλῃ Ἀλυάττῃ· 22.2 τὰ δὴ καὶ ἐγένετο. ὡς γὰρ δὴ ἰδών τε ἐκεῖνα ὁ κῆρυξ καὶ εἴπας πρὸς Θρασύβουλον τοῦ Λυδοῦ τὰς ἐντολὰς ἀπῆλθε ἐς τὰς Σάρδις, ὡς ἐγὼ πυνθάνομαι, δι’ οὐδὲν ἄλλο ἐγένετο ἡ διαλλαγή. 22.3 ἐλπίζων γὰρ ὁ Ἀλυάττης σιτοδείην τε εἶναι ἰσχυρὴν ἐν τῇ Μιλήτῳ καὶ τὸν λεὼν τετρῦσθαι ἐς τὸ ἔσχατον κακοῦ, ἤκουε τοῦ κήρυκος νοστήσαντος ἐκ τῆς Μιλήτου τοὺς ἐναντίους λόγους ἢ ὡς αὐτὸς κατεδόκεε. 22.4 μετὰ δὲ ἥ τε διαλλαγή σφι ἐγένετο ἐπ’ ᾧ τε ξείνους ἀλλήλοισι εἶναι καὶ συμμάχους, καὶ δύο τε ἀντὶ ἑνὸς νηοὺς τῇ Ἀθηναίῃ οἰκοδόμησε ὁ Ἀλυάττης ἐν τῇ Ἀσσησῷ, αὐτός τε ἐκ τῆς νούσου ἀνέστη. κατὰ μὲν τὸν πρὸς Μιλησίους τε καὶ Θρασύβουλον πόλεμον Ἀλυάττῃ ὧδε ἔσχε.
22.1 Trasibulo fazia e anunciava isso com este propósito: para que o de Sardes, vendo um grande monte de trigo amontoado e os homens em festa, levasse a notícia a Aliates. 22.2 E foi o que aconteceu. Pois, quando o viu aquilo e, depois de dar a Trasibulo o recado do lídio, voltou para Sardes, foi por isso, e por nada mais, pelo que eu soube, que se fez a reconciliação. 22.3 Aliates esperava que houvesse em Mileto uma grande falta de trigo e que o povo estivesse esgotado até o último extremo da miséria; e ouviu do , de volta de Mileto, o contrário do que ele mesmo supunha. 22.4 Depois disso, fizeram a reconciliação, com a condição de ficarem ligados entre si pela hospitalidade e pela aliança; e Aliates construiu para Atena em Asseso dois templos em vez de um, e ele mesmo se levantou da doença. Assim foi, então, o que diz respeito à guerra de Aliates contra os milésios e Trasibulo.
23.1 Περίανδρος δὲ ἦν Κυψέλου παῖς οὗτος ὁ τῷ Θρασυβούλῳ τὸ χρηστήριον μηνύσας· ἐτυράννευε δὲ ὁ Περίανδρος Κορίνθου· τῷ δὴ λέγουσι Κορίνθιοι (ὁμολογέουσι δέ σφι Λέσβιοι) ἐν τῷ βίῳ θῶμα μέγιστον παραστῆναι, Ἀρίονα τὸν Μηθυμναῖον ἐπὶ δελφῖνος ἐξενειχθέντα ἐπὶ Ταίναρον, ἐόντα κιθαρῳδὸν τῶν τότε ἐόντων οὐδενὸς δεύτερον, καὶ διθύραμβον πρῶτον ἀνθρώπων τῶν ἡμεῖς ἴδμεν ποιήσαντά τε καὶ ὀνομάσαντα καὶ διδάξαντα ἐν Κορίνθῳ.
23.1 Esse Periandro, que revelou o oráculo a Trasibulo, era filho de Cípselo; e Periandro era de Corinto. A ele, dizem os coríntios (e os lésbios concordam com eles), aconteceu em vida a maior das maravilhas: Árion de Metimna, levado ao Tênaro sobre um golfinho. Árion era um cantor de que não ficava atrás de nenhum dos daquele tempo, e foi o primeiro dos homens que nós conhecemos a compor o ditirambo, a dar-lhe esse nome e a ensiná-lo em Corinto.
24.1 Τοῦτον τὸν Ἀρίονα λέγουσι, τὸν πολλὸν τοῦ χρόνου διατρίβοντα παρὰ Περιάνδρῳ ἐπιθυμῆσαι πλῶσαι ἐς Ἰταλίην τε καὶ Σικελίην, ἐργασάμενον δὲ χρήματα μεγάλα θελῆσαι ὀπίσω ἐς Κόρινθον ἀπικέσθαι. 24.2 ὁρμᾶσθαι μέν νυν ἐκ Τάραντος, πιστεύοντα δὲ οὐδαμοῖσι μᾶλλον ἢ Κορινθίοισι μισθώσασθαι πλοῖον ἀνδρῶν Κορινθίων. τοὺς δὲ ἐν τῷ πελάγεϊ ἐπιβουλεύειν τὸν Ἀρίονα ἐκβαλόντας ἔχειν τὰ χρήματα. τὸν δὲ συνέντα τοῦτο λίσσεσθαι, χρήματα μέν σφι προϊέντα, ψυχὴν δὲ παραιτεόμενον. 24.3 οὔκων δὴ πείθειν αὐτὸν τούτοισι, ἀλλὰ κελεύειν τοὺς πορθμέας ἢ αὐτὸν διαχρᾶσθαί μιν, ὡς ἂν ταφῆς ἐν γῇ τύχῃ, ἢ ἐκπηδᾶν ἐς τὴν θάλασσαν τὴν ταχίστην· 24.4 ἀπειληθέντα δὴ τὸν Ἀρίονα ἐς ἀπορίην παραιτήσασθαι, ἐπειδή σφι οὕτω δοκέοι, περιιδεῖν αὐτὸν ἐν τῇ σκευῇ πάσῃ στάντα ἐν τοῖσι ἑδωλίοισι ἀεῖσαι· ἀείσας δὲ ὑπεδέκετο ἑωυτὸν κατεργάσασθαι. 24.5 καὶ τοῖσι ἐσελθεῖν γὰρ ἡδονὴν εἰ μέλλοιεν ἀκούσεσθαι τοῦ ἀρίστου ἀνθρώπων ἀοιδοῦ, ἀναχωρῆσαι ἐκ τῆς πρύμνης ἐς μέσην νέα. τὸν δὲ ἐνδύντα τε πᾶσαν τὴν σκευὴν καὶ λαβόντα τὴν κιθάρην, στάντα ἐν τοῖσι ἑδωλίοισι διεξελθεῖν νόμον τὸν ὄρθιον, τελευτῶντος δὲ τοῦ νόμου ῥῖψαί μιν ἐς τὴν θάλασσαν ἑωυτὸν ὡς εἶχε σὺν τῇ σκευῇ πάσῃ. 24.6 καὶ τοὺς μὲν ἀποπλέειν ἐς Κόρινθον, τὸν δὲ δελφῖνα λέγουσι ὑπολαβόντα ἐξενεῖκαι ἐπὶ Ταίναρον. ἀποβάντα δὲ αὐτὸν χωρέειν ἐς Κόρινθον σὺν τῇ σκευῇ, καὶ ἀπικόμενον ἀπηγέεσθαι πᾶν τὸ γεγονός. 24.7 Περίανδρον δὲ ὑπὸ ἀπιστίης Ἀρίονα μὲν ἐν φυλακῇ ἔχειν οὐδαμῇ μετιέντα, ἀνακῶς δὲ ἔχειν τῶν πορθμέων. ὡς δὲ ἄρα παρεῖναι αὐτούς, κληθέντας ἱστορέεσθαι εἴ τι λέγοιεν περὶ Ἀρίονος. φαμένων δὲ ἐκείνων ὡς εἴη τε σῶς περὶ Ἰταλίην καί μιν εὖ πρήσσοντα λίποιεν ἐν Τάραντι, ἐπιφανῆναί σφι τὸν Ἀρίονα ὥσπερ ἔχων ἐξεπήδησε· καὶ τοὺς ἐκπλαγέντας οὐκ ἔχειν ἔτι ἐλεγχομένους ἀρνέεσθαι. 24.8 ταῦτα μέν νυν Κορίνθιοί τε καὶ Λέσβιοι λέγουσι, καὶ Ἀρίονος ἐστὶ ἀνάθημα χάλκεον οὐ μέγα ἐπὶ Ταινάρῳ, ἐπὶ δελφῖνος ἐπὲων ἄνθρωπος.
24.1 Esse Árion, dizem, passava a maior parte do tempo junto de Periandro, e teve vontade de navegar para a Itália e a Sicília; e, depois de ganhar lá muito dinheiro, quis voltar para Corinto. 24.2 Partiu de Tarento e, como não confiava em ninguém mais do que nos coríntios, um navio de homens de Corinto. Mas eles, em alto-mar, tramaram lançar Árion ao mar e ficar com o dinheiro. Ele percebeu e suplicou-lhes, entregando-lhes o dinheiro, mas pedindo pela vida. 24.3 Mas não os convenceu com isso: os marinheiros mandaram que ou ele mesmo se matasse, para ter sepultura em terra, ou saltasse ao mar o quanto antes. 24.4 Árion, encurralado, pediu-lhes, já que assim tinham decidido, que o deixassem cantar de pé no convés da popa, vestido com todo o seu traje; e prometeu que, depois de cantar, ele mesmo daria fim à vida. 24.5 Eles, contentes de ir ouvir o melhor cantor do mundo, retiraram-se da popa para o meio do navio. Árion vestiu todo o traje, tomou a e, de pé no convés da popa, cantou de ponta a ponta o canto agudo; e, quando o canto terminou, atirou-se ao mar, assim como estava, com todo o traje. 24.6 Os marinheiros seguiram viagem para Corinto; e a ele, dizem, um golfinho o recolheu e o levou ao Tênaro. Árion desembarcou, foi para Corinto com o seu traje e, ao chegar, contou tudo o que tinha acontecido. 24.7 Periandro, que não acreditava, manteve Árion sob guarda, sem deixá-lo ir a parte alguma, e ficou atento à chegada dos marinheiros. Quando enfim eles chegaram, chamou-os e perguntou-lhes se tinham alguma notícia de Árion. Eles disseram que ele estava são e salvo na Itália e que o tinham deixado em Tarento, bem de vida; e então Árion lhes apareceu, assim como estava quando saltou ao mar; e eles, espantados e desmascarados, já não puderam negar. 24.8 Isso é o que dizem os coríntios e os lésbios; e há no Tênaro uma oferenda de Árion, de bronze, não muito grande: um homem montado num golfinho.
25.1 Ἀλυάττης δὲ ὁ Λυδὸς τὸν πρὸς Μιλησίους πόλεμον διενείκας μετέπειτα τελευτᾷ, βασιλεύσας ἔτεα ἑπτὰ καὶ πεντήκοντα. 25.2 ἀνέθηκε δὲ ἐκφυγὼν τὴν νοῦσον δεύτερος οὗτος τῆς οἰκίης ταύτης ἐς Δελφοὺς κρητῆρά τε ἀργύρεον μέγαν καὶ ὑποκρητηρίδιον σιδήρεον κολλητόν, θέης ἄξιον διὰ πάντων τῶν ἐν Δελφοῖσι ἀναθημάτων, Γλαύκου τοῦ Χίου ποίημα, ὃς μοῦνος δὴ πάντων ἀνθρώπων σιδήρου κόλλησιν ἐξεῦρε.
25.1 Aliates, o lídio, depois de levar até o fim a guerra contra os milésios, morre mais tarde, tendo reinado cinquenta e sete anos. 25.2 Por ter escapado da doença, ele foi o segundo dessa casa a consagrar uma oferenda em Delfos: uma grande de prata e um suporte de ferro soldado para a , que merece ser visto mais do que todas as oferendas que há em Delfos, obra de Glauco de Quios, o único de todos os homens que descobriu a solda do ferro.
arauto substantivo masculino
mensageiro oficial que leva recados e declarações entre cidades e reis
tirano substantivo masculino
governante que tomou o poder sem ser rei por direito, não necessariamente cruel
pítia substantivo feminino
sacerdotisa de Apolo em Delfos, que dava as respostas do oráculo
cítara substantivo feminino
instrumento de cordas dos gregos, tocado por cantores profissionais
fretar verbo
alugar um navio para uma viagem
cratera substantivo feminino
grande vaso de boca larga em que os gregos misturavam o vinho com água
3 de 17 · índice